Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
100%
ΦωνέςΠολιτική

Ποιος πληρώνει για το επόμενο μαχητικό αεροσκάφος του Ισραήλ; Ποιος θα το κατασκευάσει;

Η συζήτηση για τα 3,8 δισεκατομμύρια δολάρια ετήσιας στρατιωτικής βοήθειας των ΗΠΑ θέτει ένα δυσκολότερο ερώτημα για το Ισραήλ. Ποια κομμάτια της άμυνάς του πρέπει να μπορεί να κατασκευάζει, να επισκευάζει και να αντικαθιστά μόνο του, εντός της χώρας;

Μετάφραση με τεχνητή νοημοσύνη από τα Αγγλικά

Ως πιλότος, όταν ακούω μια συζήτηση για την τιμή ενός αεροσκάφους, σκέφτομαι συνήθως το επόμενο πρωί μετά την προσγείωσή του. Ας υποθέσουμε ότι ένα πλήρωμα επιστρέφει με ένα πρόβλημα που κανείς δεν είχε προβλέψει. Ποιος μπορεί να το διαγνώσει; Ποιος έχει τα τεχνικά δεδομένα για να το διορθώσει; Πόσος χρόνος θα περάσει μέχρι να μπορέσει το αεροσκάφος να πετάξει ξανά; Για μια αεροπορική εταιρεία, οι απαντήσεις επηρεάζουν το πρόγραμμα πτήσεων. Για μια χώρα σε πόλεμο, καθορίζουν πόσα αεροσκάφη μπορεί να σηκώσει στον αέρα το επόμενο πρωί.

Αυτό ήθελα να ακούσω περισσότερα στις 3 Νοεμβρίου, όταν ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε ότι ο ίδιος και ο Πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου συμφώνησαν να τερματιστεί η ετήσια αμερικανική στρατιωτική βοήθεια προς το Ισραήλ έως το τέλος του 2026. Ο Τραμπ είπε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα συνεχίσουν να πωλούν όπλα στο Ισραήλ. Δεν έδωσε λεπτομέρειες για το πώς οι δύο κυβερνήσεις θα σταματήσουν σταδιακά μια χρηματοδοτική ρύθμιση που προβλέπεται να ισχύει έως τον Σεπτέμβριο του 2028. Το Κογκρέσο, που εγκρίνει τα κονδύλια, εξακολουθεί να έχει λόγο.

Υποστηρίζω να αναλάβει το Ισραήλ μεγαλύτερη ευθύνη για τη χρηματοδότηση της άμυνάς του. Αυτό που θέλω να μάθω είναι αν μια ισραηλινή κυβέρνηση που αναλαμβάνει μεγαλύτερο μέρος του κόστους θα επενδύσει επίσης στους ανθρώπους, στα εργοστάσια και στη μηχανολογική δουλειά που της δίνουν μεγαλύτερο έλεγχο πάνω στο αποτέλεσμα.

Τι αγοράζουν τα 3,8 δισεκατομμύρια δολάρια

Το ετήσιο ποσό καλύπτει δύο διαφορετικές δεσμεύσεις. Σύμφωνα με το ισχύον μνημόνιο, 3,3 δισεκατομμύρια δολάρια προορίζονται για στρατιωτική χρηματοδότηση και 500 εκατομμύρια δολάρια για κοινά προγράμματα αντιπυραυλικής άμυνας. Το μεγαλύτερο μέρος της χρηματοδότησης κατευθύνεται σε αγορές αμερικανικού αμυντικού υλικού. Το Ισραήλ μπορούσε να δαπανά ένα μέρος της σε δικούς του προμηθευτές, αλλά η συμφωνία καταργεί σταδιακά αυτή τη δυνατότητα πλήρως έως το οικονομικό έτος 2028.

Δείτε αυτή τη ρύθμιση από το γραφείο ενός Ισραηλινού αξιωματικού προμηθειών. Ένας Αμερικανός προμηθευτής και μια ισραηλινή εταιρεία μπορεί να προσφέρουν ο καθένας μια λύση στο ίδιο πρόβλημα. Αν η αμερικανική χρηματοδότηση καλύπτει την αμερικανική αγορά ενώ η ισραηλινή προσφορά πρέπει να πληρωθεί από τον εγχώριο προϋπολογισμό, οι δύο τιμές σημαίνουν διαφορετικά πράγματα για τον αξιωματικό που υπογράφει την παραγγελία. Η ισραηλινή εταιρεία θα μπορούσε να προσφέρει ταχύτερες επισκευές ή έναν σχεδιασμό καλύτερα προσαρμοσμένο στις τοπικές ανάγκες και παρ' όλα αυτά να δυσκολεύεται να κερδίσει το συμβόλαιο.

Ο τερματισμός της επιχορήγησης αλλάζει αυτόν τον υπολογισμό. Αφήνει επίσης το Ισραήλ να βρει τα χρήματα. Ένα σέκελ που δεσμεύεται για την ανάπτυξη ενός μελλοντικού αεροσκάφους είναι ένα σέκελ που το υπουργείο Άμυνας δεν μπορεί να ξοδέψει σήμερα σε ανταλλακτικά, ώρες πτήσης ή αναχαιτιστικά. Όποιος υποστηρίζει μεγαλύτερη ανεξαρτησία, όπως εγώ, οφείλει στον Ισραηλινό φορολογούμενο μια ειλικρινή εξήγηση αυτού του συμβιβασμού.

Το Ισραήλ έχει παλέψει με αυτή την επιλογή και στο παρελθόν. Το 1987, η κυβέρνησή του ακύρωσε το πρόγραμμα του μαχητικού Λάβι. Το αεροσκάφος είχε ξεκινήσει ως ένας σχετικά οικονομικός σχεδιασμός και εξελίχθηκε σε ένα πιο εξελιγμένο και δαπανηρό εγχείρημα. Η αμερικανική χρηματοδότηση είχε βοηθήσει στη συνέχιση της ανάπτυξής του. Μέσα στο Ισραήλ, αξιωματούχοι της άμυνας ανησυχούσαν ότι η ολοκλήρωσή του θα τους ανάγκαζε να αναβάλουν άλλα στρατιωτικά προγράμματα. Η Υπηρεσία Λογοδοσίας της Κυβέρνησης των ΗΠΑ (GAO) κατέγραψε τόσο τις οικονομικές πιέσεις όσο και τις διαφωνίες σχετικά με το πόσο θα κόστιζε τελικά το αεροσκάφος.

Μια λεπτομέρεια αυτής της ιστορίας αξίζει περισσότερη προσοχή. Μετά την ακύρωση, ένα μέρος της χρηματοδότησης διατέθηκε για τη συνέχιση της ανάπτυξης αεροηλεκτρονικών συστημάτων που η Israel Aerospace Industries πίστευε ότι μπορούσε να πουλήσει στην Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία ή σε πελάτες στο εξωτερικό. Το υπουργικό συμβούλιο είχε αποφασίσει ότι η χώρα δεν μπορούσε πλέον να αντέξει οικονομικά ολόκληρο το αεροσκάφος. Οι μηχανικοί είχαν ακόμη δουλειά που άξιζε να συνεχιστεί.

Αυτή η διάκριση πρέπει να καθοδηγήσει την επόμενη απόφαση. Θέλω οι Ισραηλινοί μηχανικοί να έχουν μια πραγματική ευκαιρία να κατασκευάσουν ένα μελλοντικό μαχητικό. Θα ήθελα επίσης να είναι παρόντες στη συζήτηση αν το Ισραήλ επέλεγε να αγοράσει ένα από το εξωτερικό. Πριν από την υπογραφή, θα ρωτούσα ποια συστήματα θα μπορούσε το Ισραήλ να τροποποιήσει μόνο του, ποιες επισκευές θα μπορούσε να εκτελέσει εντός της χώρας και ποια ανταλλακτικά θα έπρεπε ακόμη να έρχονται από το εξωτερικό. Αυτές οι απαντήσεις θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν την πληρωμή υψηλότερης τιμής για ένα αεροσκάφος έναντι ενός άλλου. Ανήκουν στη σύγκριση τιμών από την αρχή.

Οι Αμερικανοί έχουν κάθε λόγο να ρωτούν τι κερδίζει η χώρα τους από αυτή τη σχέση. Ο πρώην Ισραηλινός διπλωμάτης Γιοράμ Έτινγκερ εκτιμά την ετήσια απόδοση για τις ΗΠΑ σε πάνω από 1.000%. Υπολογίζει οφέλη όπως η ανταλλαγή πληροφοριών και η εμπειρία που αποκτούν τα ισραηλινά πληρώματα χειριζόμενα αμερικανικό εξοπλισμό, συμπεριλαμβανομένου του F-35. Βρίσκω το υποκείμενο επιχείρημα πιο πειστικό από οποιοδήποτε ακριβές ποσό σε δολάρια. Ένας κατασκευαστής μπορεί να μάθει από έναν πιλότο που συναντά ένα πρόβλημα που οι μηχανικοί του δεν είδαν ποτέ στις δοκιμές. Το να βάλεις μια ετήσια τιμή σε αυτή τη γνώση είναι σημαντικά δυσκολότερο. Το ίδιο και το να προσδιορίσεις πόση από αυτήν θα έχανε η Ουάσινγκτον αν το Ισραήλ αγόραζε το ίδιο αεροσκάφος με δικά του χρήματα.

Για ένα σαφέστερο παράδειγμα του τι μπορούν να πετύχουν μαζί οι δύο χώρες, ας δούμε το Arrow 3. Κατά τη διάρκεια μιας δοκιμής τον Ιανουάριο του 2019 στο κεντρικό Ισραήλ, ένα ραντάρ εντόπισε έναν στόχο, το σύστημα διαχείρισης μάχης υπολόγισε μια απόκριση και ένας αναχαιτιστικός πύραυλος Arrow 3 εκτοξεύτηκε. Η Israel Aerospace Industries ηγήθηκε της δοκιμής σε συνεργασία με την Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία, με τη συμμετοχή τόσο της ισραηλινής όσο και της αμερικανικής υπηρεσίας αντιπυραυλικής άμυνας. Το σύστημα σχεδιάστηκε για να αναχαιτίζει βαλλιστικούς πυραύλους εκτός της ατμόσφαιρας. Επρόκειτο για ένα έργο με έναν σαφή μηχανολογικό στόχο και ένα αποτέλεσμα που μπορούσαν να αξιολογήσουν και οι δύο εταίροι.

Θα διατηρούσα χώρο για τέτοια έργα σε οποιαδήποτε μελλοντική συμφωνία. Η Ουάσινγκτον μπορεί να αποφασίσει ποια κοινά προγράμματα αξίζουν αμερικανική χρηματοδότηση. Το Ισραήλ θα πρέπει να αποφασίσει πού η εξάρτηση από έναν ξένο προμηθευτή δημιουργεί έναν κίνδυνο που δεν μπορεί να αντέξει. Και όταν οι δύο χώρες επιλέγουν πράγματι να κατασκευάσουν κάτι μαζί, και οι δύο κοινές γνώμες δικαιούνται να γνωρίζουν τι συνεισφέρει ο κάθε εταίρος και τι μπορεί να χρησιμοποιήσει ο καθένας.

Όσον αφορά το επόμενο μαχητικό του Ισραήλ, θα άφηνα ανοιχτό το ενδεχόμενο να αγοραστεί αμερικανικό, να κατασκευαστεί ισραηλινό ή να αναπτυχθεί με έναν εταίρο. Αυτό στο οποίο θα επέμενα τώρα είναι να προσδιορίσει το Ισραήλ τις δυνατότητες που χρειάζεται να διατηρεί εντός της χώρας και να τις χρηματοδοτήσει για αρκετό καιρό ώστε οι μηχανικοί του να φέρουν αποτέλεσμα. Ύστερα, ας επιστρέψουμε σε εκείνο το αεροσκάφος στο έδαφος. Αν ανακαλυφθεί μια βλάβη απόψε και η μοίρα χρειάζεται αύριο, τι μπορεί να κάνει το Ισραήλ μόνο του πριν βγει ο ήλιος; Αυτό είναι το ερώτημα που θα έθετα σε όποιον διαπραγματεύεται την επόμενη συμφωνία.

Τα άρθρα των Φωνών τα γράφουν μέλη της κοινότητας. Οι απόψεις, τα στοιχεία και οι εικόνες ανήκουν στους συντάκτες τους· το TheStateOfIsrael.com δεν τα επαληθεύει ούτε τα υιοθετεί.

Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια.

Κάτι πήγε στραβά

Δεν μπορέσαμε να ολοκληρώσουμε αυτή την ενέργεια. Ελέγξτε τη σύνδεσή σας και δοκιμάστε ξανά.