رفتن به محتوای اصلی
۱۰۰٪
صداهاسیاست

پس از قبریخا، خانواده‌های دو سوی مرز به چه چیزی می‌توانند تکیه کنند؟

حمله ۴ نوامبر پرسشی را پیش روی بیروت می‌گذارد: چه لازم است تا ساکنان لبنانی و همسایگان اسرائیلی‌شان به یک ترتیبات امنیتی واحد اعتماد کنند؟

ترجمه‌شده با هوش مصنوعی از انگلیسی

پدربزرگم اهل جنوب لبنان بود. وقتی درباره حمله پهپادی اسرائیل در قبریخا می‌خوانم، به مردمی فکر می‌کنم که صبح روز بعد از آن جاده عبور خواهند کرد. به خانواده‌ای در شمال اسرائیل هم فکر می‌کنم که می‌کوشد بسنجد آیا بزرگ کردن فرزندان در نزدیکی مرز امن است یا نه. هر یک از این خانواده‌ها انتظاری معقول دارد: کسی که اختیار حفظ امنیت آن‌ها را دارد باید بتواند توضیح دهد که در چند مایلی خانه‌شان چه می‌گذرد.

در ۴ نوامبر، یک پهپاد اسرائیلی دو نفر را که سوار بر موتورسیکلت بودند در قبریخا هدف قرار داد؛ یکی کشته و دیگری زخمی شد. به گفته منابع امنیتی که TheStateOfIsrael.com به آن‌ها استناد کرده، این دو سرنشین به نیروهای اسرائیلی نزدیک شده بودند و تهدیدی فوری به شمار می‌رفتند. در زمان انتشار گزارش، مقامات هنوز در حال بررسی هویت این دو نفر و مسلح بودن یا نبودنشان بودند. هیچ وابستگی‌ای به حزب‌الله تأیید نشده بود.

من از اینکه سربازان اسرائیلی هنگام رویارویی با تهدیدی فوری برای حفاظت از خود دست به اقدام بزنند حمایت می‌کنم. یک سرباز می‌تواند پیش از دانستن نام یا وابستگی فردی که نزدیک می‌شود، خطر را تشخیص دهد. پرسشی که پس از آن مطرح است این است که نیروها چه چیزی مشاهده کردند که همین نزدیک شدنِ مشخص را خطرناک می‌کرد. منابع امنیتی ارزیابی خود را ارائه کردند. تحقیقات می‌تواند به روشن شدن واقعیت‌های پشت آن کمک کند.

این تمایز برای هر دو طرف اهمیت دارد. اگر سرانجام مشخص شود که این دو سرنشین عضو حزب‌الله بوده‌اند، این پاسخی به پرسشی مهم درباره هویت آن‌ها خواهد بود. با این حال همچنان می‌خواهیم بفهمیم در آن جاده چه اتفاقی افتاد. اگر بازرسان هیچ شاهدی از وابستگی پیدا نکنند، این یافته به‌تنهایی چیز زیادی درباره آنچه سربازان در آن لحظه دیدند به ما نمی‌گوید. یک نفر در این حمله جان باخت. نفر دیگری زخمی شد. یافته‌ها، هر چه از آب درآیند، سزاوار همان توجه عمومی‌ای هستند که گزارش اولیه دریافت کرد.

سه روز پیش از آن، ارتش دفاعی اسرائیل بیانیه جداگانه‌ای درباره عملیات در اطراف الخیام صادر کرده بود. در این بیانیه آمده بود که تیپ ۷۶۹ این ارتش در یک خانه غیرنظامی سلاح‌هایی، از جمله راکت و تفنگ، پیدا کرده و یک محل نگهداری پهپادهای انفجاری را برچیده است. این یافته‌ها را ارتش اسرائیل در مکانی دیگر گزارش کرده بود. این یافته‌ها هیچ مبنایی برای شناسایی هیچ‌یک از دو سرنشین در قبریخا به ما نمی‌دهند. با این حال، مشکلی را برجسته می‌کنند که دولت لبنان همه دلایل لازم را دارد تا بنا به ملاحظات خودش به آن بپردازد.

در نظر بگیرید که انبار سلاح در یک منطقه مسکونی برای مردمی که در نزدیکی آن زندگی می‌کنند چه معنایی دارد. یک خانواده ممکن است هیچ نقشی در گذاشتن آن سلاح‌ها در آنجا نداشته باشد و باز هم اگر آن محل هدف حمله قرار گیرد، پیامدهایش را متحمل شود. آن سوی مرز، یک خانواده اسرائیلی هیچ راهی ندارد که بداند آیا راکتی که در انبار است همان‌جا خواهد ماند یا نه. هر دو خانواده در این نفع دارند که ارتش لبنان بتواند سلاح‌ها را پیدا کند، آن‌ها را خارج کند و مانع از آن شود که کسی دوباره آن‌ها را بازگرداند. بیروت باید به خاطر شهروندان خودش خواهان چنین اختیاری باشد. اگر یک سازمان مسلح بتواند مستقلاً تصمیم بگیرد که یک روستا چه خطرات نظامی‌ای را متحمل شود، دولت نمی‌تواند از آن روستا حفاظتی معنادار به عمل آورد.

برای اینکه چنین اختیاری باید چه شکلی داشته باشد، از پیش چارچوبی وجود دارد. در سال ۲۰۰۶، قطعنامه ۱۷۰۱ شورای امنیت سازمان ملل خواستار عقب‌نشینی نیروهای اسرائیلی به جنوب خط آبی شد و نیز خواستار آن شد که منطقه میان این خط و رود لیتانی از هرگونه نیروی مسلح و سلاح، به‌جز آنچه به دولت لبنان یا یونیفل تعلق دارد، خالی باشد. این مفاد، وقتی در کنار هم خوانده شوند، با همان دو خانواده‌ای سخن می‌گویند که در ذهن دارم. یکی می‌خواهد حاکمیت لبنان در جاده بیرون از خانه‌اش معنایی داشته باشد. دیگری می‌خواهد اطمینان یابد که یک گروه مسلح نمی‌تواند از آن جاده برای تدارک حمله استفاده کند.

به نظر من، اسرائیل نفعی مستقیم در وجود ارتش لبنانی دارد که توان اعمال این اختیار را داشته باشد. هرچه بیروت با اطمینان بیشتری بتواند بر اساس گزارشی درباره یک محل غیرمجاز نگهداری سلاح اقدام کند و نشان دهد که به آن رسیدگی کرده است، استدلال قوی‌تری می‌تواند به اسرائیلی‌ها ارائه کند که امنیتشان پس از عقب‌نشینی نیروهای اسرائیلی پابرجا خواهد ماند. این اعتماد باید در تک‌تک روستاها به دست آید، از طریق اقداماتی که ساکنان بتوانند ببینند و نتایجی که هر دو طرف بتوانند راستی‌آزمایی کنند.

می‌خواهم تحقیقات در قبریخا به ما بگوید چه بر سر آن دو سرنشین آمد و چرا سربازان باور داشتند که در خطرند. همچنین چیزی ماندگارتر برای آن بخش از لبنان می‌خواهم که پدربزرگم آن را خانه می‌نامید. ساکنی که کشف می‌کند در خانه کناری راکت انبار شده، باید بداند با چه کسی تماس بگیرد و دلیل خوبی داشته باشد که باور کند کسی خواهد آمد. پدر یا مادری اسرائیلی که آن سوی مرز فرزندش را می‌خواباند نیز در پاسخ داده شدن به آن تماس نفع دارد.

مقاله‌های صداها را اعضای جامعه می‌نویسند. دیدگاه‌ها، واقعیت‌ها و تصاویر از آنِ نویسندگان است؛ TheStateOfIsrael.com آن‌ها را راستی‌آزمایی یا تأیید نمی‌کند.

دیدگاه‌ها

افزودن صدای شما

هنوز دیدگاهی نیست.

مشکلی پیش آمد

نتوانستیم این اقدام را انجام دهیم. اتصال خود را بررسی کنید و دوباره تلاش کنید.