رفتن به محتوای اصلی
۱۰۰٪
صداها

بلوک تغییر اسرائیل: متحد علیه نتانیاهو، دچار اختلاف بر سر راه رسیدن به قدرت؟

لاپید و بنت بار دیگر بر حمایت خود از آیزنکوت تأکید می‌کنند، اما تلاش برای دستیابی به اکثریت پارلمانی، پرسش‌های دشواری را درباره دولت بعدی اسرائیل آشکار می‌کند.

ترجمه‌شده با هوش مصنوعی از انگلیسی

مذاکرات پس از انتخابات اسرائیل به مقطع روشنگر دیگری رسیده است.

در ۱۸ نوامبر، یائیر لاپید بار دیگر تأکید کرد که او و نفتالی بنت همچنان به تشکیل دولتی به رهبری گادی آیزنکوت متعهدند. اظهارات او پس از دیدار طولانی بنت با بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر، مطرح شد؛ دیداری که اعضای بلوک خواهان جایگزینی دولت کنونی را نگران کرد.

پس از آن، آیزنکوت، بنت، لاپید، آویگدور لیبرمن و یائیر گولان بار دیگر بر تعهد خود به تشکیل آنچه دولت اضطراری ملی می‌نامند، تأکید کردند. پیام آنان روشن بود: جایگزین کردن نتانیاهو همچنان هدف سیاسی اصلی آن‌هاست.

با این حال، این اعلام مواضع یک پرسش اساسی را بی‌پاسخ می‌گذارد.

این ائتلاف واقعاً چه نوع دولتی می‌تواند تشکیل دهد و برای حفظ آن چه مصالحه‌های سیاسی لازم خواهد بود؟

دیدار بنت با نتانیاهو بلافاصله به موضوع گمانه‌زنی‌ها تبدیل شد.

بر اساس گزارش‌ها، این دیدار حدود دو ساعت طول کشید و دفتر نتانیاهو آن را جلسه توجیهی امنیتی توصیف کرد. همچنین گزارش‌ها حاکی از آن بود که آیزنکوت از پیش در جریان این دیدار قرار نگرفته بود.

منابع نزدیک به بنت پس از آن، گمانه‌زنی‌ها درباره قصد او برای ترک متحدان سیاسی‌اش و پیوستن به دولتی به رهبری نتانیاهو را رد کردند.

لاپید در واکنش تأکید کرد که دیدارها، جلسات توجیهی امنیتی و گفت‌وگوهای سیاسی را نباید نشانه تغییر مسیر این بلوک دانست.

توضیح او ممکن است کاملاً با مذاکرات جاری سازگار باشد. رهبران سیاسی به‌طور معمول با افرادی از احزاب دیگر در تماس می‌مانند، به‌ویژه در دوره‌هایی که کشور با عدم قطعیت روبه‌روست.

با این همه، واکنش به دیدار بنت نشان‌دهنده حساسیت روند تشکیل ائتلاف است. این واکنش همچنین پرسش گسترده‌تری را مطرح می‌کند: آیا گفت‌وگو با نتانیاهو باید خودبه‌خود تهدیدی برای وحدت یک ائتلاف مخالف تلقی شود؟

برای بلوکی سیاسی که می‌کوشد دولت اضطراری ملی تشکیل دهد، مذاکره با احزاب رقیب ممکن است در نهایت اجتناب‌ناپذیر باشد. انتخابات ۲۷ اکتبر اسرائیل را بدون اکثریتی مشخص برای تشکیل دولت باقی گذاشت.

ائتلاف چهارحزبی آیزنکوت ۴۸ کرسی از ۱۲۰ کرسی کنست را در اختیار دارد. دستیابی به اکثریت معمول مستلزم داشتن دست‌کم ۶۱ کرسی است. این حساب‌وکتاب چند مسیر ممکن ایجاد می‌کند که هر یک به مذاکرات سیاسی گسترده‌ای نیاز دارد.

یک گزینه، همکاری با احزابی است که در حال حاضر به بلوک نتانیاهو وابسته‌اند. گزینه دیگر، جلب حمایت جناح‌های یهودی فوق‌ارتدوکس است. احتمال سوم، نوعی همکاری پارلمانی با احزاب به رهبری اعراب، از جمله رعام یا فهرست مشترک است.

پیامدهای سیاسی این گزینه‌ها تفاوت‌های چشمگیری با یکدیگر دارند.

اوایل این ماه، بلوک تغییر چهار اصل را برای دولت صهیونیستی پیشنهادی خود مطرح کرد: به‌رسمیت شناختن اسرائیل به‌عنوان کشوری یهودی و دموکراتیک، تعهد به اعلامیه استقلال، خدمت ملی همگانی و به‌رسمیت شناختن حماس به‌عنوان سازمانی تروریستی که باید به توانمندی‌های نظامی و حاکمیتش در غزه پایان داده شود.

این اصول مبنایی برای ارزیابی شرکای احتمالی ائتلاف فراهم می‌کنند.

اما اختلافات دشواری را نیز آشکار می‌کنند.

احزاب یهودی فوق‌ارتدوکس با سربازی اجباری همگانی مخالفت کرده‌اند. احزاب به رهبری اعراب درباره هویت ملی و سیاست‌های امنیتی اسرائیل مواضع متفاوتی دارند. در همین حال، لیکودِ نتانیاهو همچنان بزرگ‌ترین حزب در اردوگاه دولتِ در حال کناره‌گیری و یکی از شرکت‌کنندگان احتمالی در مذاکرات وحدت ملی است.

بنابراین، هر گزینه مستلزم بده‌بستان‌های سیاسی است.

پرسش بی‌پاسخ این است که آیزنکوت و متحدانش کدام مصالحه‌ها را با تعهدات اعلام‌شده خود سازگار می‌دانند. احتمال حمایت رعام و فهرست مشترک از خارج از ائتلاف، به‌طور خاص، سزاوار رد قاطع و مطلق است.

در ۱۱ نوامبر، منصور عباس، رئیس رعام، از گفت‌وگوهایی درباره همکاری میان حزب خود و جناح‌های یهودی فوق‌ارتدوکس سخن گفت که احتمالاً می‌توانست از حمایت فهرست مشترک نیز برخوردار شود.

این اظهارات به توافق نهایی برای تشکیل ائتلاف منجر نشد.

همچنین میان عضویت رسمی در ائتلاف، رأی اعتماد پارلمانی و همکاری محدود بر سر پیشنهادهای قانونی مشخص، تفاوت مهمی وجود دارد.

با این حال، احزاب حامی یک دولت اقلیت می‌توانند حتی بدون داشتن کرسی در کابینه، اعمال نفوذ کنند. این نفوذ ممکن است به‌ویژه هنگام بروز اختلاف بر سر بودجه‌ها، تدابیر امنیتی یا قوانین مربوط به هویت ملی اهمیت پیدا کند.

تصمیم فهرست مشترک برای ترک صحن کنست هنگام پخش هتیکوا در جلسه افتتاحیه ۱۰ نوامبر، یکی از اختلافات نمادین پیرامون هویت یهودی اسرائیل را نشان داد.

در مقابل، منصور عباس هنگام پخش سرود ملی ایستاده ماند.

این تفاوت‌ها اهمیت دارند. نمایندگان سیاسی عرب یک بلوک ایدئولوژیک واحد نیستند و مشارکت در دموکراسی پارلمانی اسرائیل مستلزم موافقت با تک‌تک نمادهای ملی یا سیاست‌های دولت نیست.

در عین حال، اختلافات درباره ماهیت کشور، خدمت ملی و سیاست امنیتی، موضوعاتی مشروع برای مذاکرات ائتلافی هستند.

اگر آیزنکوت در نهایت به دنبال حمایت رعام یا فهرست مشترک برود، لازم است برای افکار عمومی روشن شود که چه تعهداتی در میان است و آیا می‌توان آن‌ها را با اصول اعلام‌شده ائتلاف او سازگار کرد.

این پنج رهبر بارها شرایط اسرائیل را وضعیت اضطراری ملی توصیف کرده‌اند. آن‌ها به چالش‌های امنیتی، فشارهای اقتصادی، شکاف‌های اجتماعی و نگرانی‌های دیپلماتیک اشاره می‌کنند.

این‌ها مسائل مهمی هستند.

اما نامیدن یک دولت به‌عنوان دولت اضطراری، به‌خودی‌خود برنامه قانون‌گذاری آن را توضیح نمی‌دهد یا توافق میان اعضای آن را تضمین نمی‌کند.

برای مثال، ائتلاف احتمالی چگونه به مسئله خدمت اجباری شهروندان یهودی فوق‌ارتدوکس خواهد پرداخت؟ کدام سیاست‌های امنیتی از حمایت طیف‌های مختلفِ آرایش پارلمانی پیشنهادی برخوردار خواهند شد؟ اختلافات درباره اصلاحات قضایی چگونه حل خواهند شد؟

و دولت در قبال تحقیق درباره ناکامی‌های ۷ اکتبر چه رویکردی در پیش خواهد گرفت؟

خواست مشترک برای جایگزین کردن نخست‌وزیرِ مستقر می‌تواند احزاب سیاسی را در طول کارزار انتخاباتی متحد کند. اداره کشور به چیز دیگری نیاز دارد: توافق‌های عملی درباره سیاست‌ها، بودجه‌ها، نهادها و اولویت‌های ملی.

این تمایز به‌ویژه زمانی اهمیت پیدا می‌کند که شرکای احتمالی نماینده سنت‌های ایدئولوژیکی باشند که تفاوت‌های چشمگیری با یکدیگر دارند.

نتانیاهو از ترتیباتی برای وحدت ملی حمایت کرده است و نمایندگان لیکود، حزب یاشارِ آیزنکوت و حزب بی‌یاحدِ بنت، پیش‌تر در گفت‌وگوهایی درباره چنین احتمالی شرکت کرده‌اند.

این گفت‌وگوها به توافق نرسیده‌اند.

برای آیزنکوت و شرکایش، همکاری با نتانیاهو با موانع سیاسی و نهادی همراه است؛ از جمله اختلافات بر سر رهبری او، قوانین قضایی و پاسخ‌گویی درباره تصمیم‌های گذشته دولت.

نمی‌توان این مخالفت‌ها را به‌سادگی به رقابت شخصی تقلیل داد.

به همین ترتیب، چشم‌انداز همکاری با نتانیاهو این پرسش را مطرح می‌کند که آیا احزاب می‌توانند بر سر برنامه اصلاحی مشترک و حدودی مؤثر برای منازعات سیاسی به توافق برسند. ترتیبات وحدت همچنین مستلزم مذاکره درباره رهبری، سیاست‌ها و تقسیم مسئولیت‌های دولتی خواهد بود.

بنابراین، این گزینه نیز خالی از پیچیدگی نیست.

با این حال، دیدار بنت با نتانیاهو نشان می‌دهد که حتی در میانه رویارویی سیاسی علنی، کانال‌های ارتباطی همچنان باز هستند.

اینکه این تماس‌ها به مذاکرات رسمی تبدیل شوند یا در حد رایزنی باقی بمانند، در روزهای آینده تمایز مهمی خواهد بود. آیزنکوت از رئیس‌جمهور مأموریت گرفته است تا برای تشکیل دولت بعدی اسرائیل تلاش کند.

شرکای او علناً بر حمایت خود تأکید کرده‌اند، اما چالش اصلی پارلمانی همچنان حل‌نشده باقی مانده است. ائتلاف آن‌ها هنوز باید مواضع احزابی را با یکدیگر سازگار کند که در زمینه امنیت، رابطه دین و دولت، اصلاحات نهادی و هویت ملی اسرائیل رویکردهای متفاوتی دارند.

برای حامیان بلوک تغییر، اولویت پایان دادن به نخست‌وزیری نتانیاهو و ایجاد مسیری سیاسی متفاوت است. برای حامیان نتانیاهو، ترتیبات گسترده‌تری برای وحدت ملی ممکن است با اولویت‌های امنیتی و حکمرانی مطلوبشان سازگارتر به نظر برسد.

هر دو موضع بخشی از بحث دموکراتیک کنونی در اسرائیل هستند.

آزمون عملی هر دولت پیشنهادی این است که آیا اعضای آن می‌توانند تعهداتی روشن تعیین کنند و حمایت پارلمانی کافی برای اجرای آن‌ها را حفظ کنند.

این یعنی عبور از اعلام وحدت سیاسی و حرکت به سوی برنامه‌ای شفاف برای اداره کشور.

دولت بعدی اسرائیل در نهایت نه‌تنها با رهبری که جایگزینش می‌شود، بلکه با سیاست‌ها، توافق‌ها و روابط پارلمانی‌ای تعریف خواهد شد که امکان اداره کشور را برایش فراهم می‌کنند.

هم‌زمان با ادامه مذاکرات آیزنکوت، بنت، لاپید و شرکایشان، این جزئیات همچنان مهم‌ترین پرسش‌های بی‌پاسخ باقی می‌مانند.

مقاله‌های صداها را اعضای جامعه می‌نویسند. دیدگاه‌ها، واقعیت‌ها و تصاویر از آنِ نویسندگان است؛ TheStateOfIsrael.com آن‌ها را راستی‌آزمایی یا تأیید نمی‌کند.

دیدگاه‌ها

افزودن صدای شما

هنوز دیدگاهی نیست.

مشکلی پیش آمد

نتوانستیم این اقدام را انجام دهیم. اتصال خود را بررسی کنید و دوباره تلاش کنید.