یک جزئیات از روایت توطئهٔ ادعایی کوه معبد در ذهنم مانده است. به گفتهٔ بازپرسان، مردی جوان از افرادی که میشناخت برای ساختن مواد منفجره کمک خواست. مدام به کسی فکر میکنم که در آن سوی این گفتوگو بوده است. چطور میتوان چنین درخواستی را جدی گرفت، وقتی از جانب کسی میآید که آنقدر خوب میشناسیدش که دلایلی معمولی برای اعتماد به او دارید؟
این پرونده در ۴ نوامبر علنی شد. رسانههای اسرائیلی گزارش دادند که تحقیقات مشترک پلیس اسرائیل و شین بت به بازداشت جوانی ۱۹ ساله، ساکن بیت حنینا در اورشلیم شرقی، انجامید. مقامات مدعیاند که او قصد داشت در دروازهٔ شیران بمبگذاری کند و به دنبال آن در کوه معبد دست به تیراندازی بزند و غیرنظامیان یهودی و افسران پلیس را هدف بگیرد. TPS و رسانههای عبریزبان گزارش میدهند که دادستانی کیفرخواست تسلیم کرده است. این اتهامات، از جمله اعترافی که بازپرسان میگویند او در جریان بازجویی کرده، هنوز باید در دادگاه سنجیده شوند.
برای خوانندهٔ یهودی مهم است که صریح گفته شود بازپرسان بر این باورند که او قصد کشتن چه کسانی را داشت. اگر قربانیان مورد نظر را صرفاً یک جمعیت توصیف کنیم، بخشی از انگیزهٔ ادعایی ناگفته میماند. به همان اندازه مهم است به یاد داشته باشیم که چه کسان دیگری از آن خیابانها رفتوآمد میکنند. طبق این روایت، متهم منطقه را هنگام نماز جمعهٔ مسلمانان زیر نظر گرفته بود. انفجار در یکی از دروازههای شهر قدیم جان هر کسی را که از قضا از آن عبور میکرد به خطر میانداخت. مهاجم شاید قربانیان مورد نظرش را انتخاب کند. مردمی که در خیابان بودند چنین انتخابی نمیداشتند.
آسان است که تحقیقاتی به پایان رسیده را از آخر به اول بخوانیم. خواننده اظهارات ادعایی، روایتهای آشنایان و تدارکات گزارششده را در چند پاراگراف دریافت میکند. کسی که یک جمله را شنیده ممکن است از بقیه هیچ خبری نداشته باشد. روایت عمومی مشخص نمیکند که هر یک از آشنایان چه برداشتی داشتند، کسی چه واکنشی نشان داد، یا چه چیزی نخستین بار بازپرسان را آگاه کرد. منصفانه نیست که با پر کردن این شکافها از پیش خودمان کسی را مقصر بدانیم.
با این حال، تمایزی هست که ارزش گفتن دارد. کسی که از شهادت حرف میزند ممکن است شنونده را در تردید بگذارد که منظورش چه بود. درخواست از دیگری برای کمک به تهیهٔ وسایل آسیب رساندن به مردم، چیزی مشخص به آن شنونده میدهد که گزارش کند. او میتواند کلماتی را که شنیده تکرار کند، شرایط را توضیح دهد و دربارهٔ آنچه نمیداند صادق باشد. او به هیچ نظریهای دربارهٔ کل یک محله یا یک جامعهٔ دینی نیاز ندارد. روایت دستاول او از هر نظریهای از این دست سودمندتر است.
طبق روایت تحقیقاتی، متهم گفته است که تصاویر کشتار هفتم اکتبر بر تصمیمش تأثیر گذاشت. برای بسیاری از ما، این تصاویر از جانهایی که گرفته شد و خانوادههایی که بازماندند جداییناپذیرند. این احتمال که کسی آنها را تماشا کرده و در آنها الگویی شایستهٔ پیروی دیده باشد دردناک است. این همچنین ادعایی است با منبعی مشخص: این چیزی است که بازپرسان میگویند یک متهم دربارهٔ انگیزهٔ خودش به آنها گفته است. این ادعا دربارهٔ جوان دیگری که شاید همان تصاویر را دیده باشد چیز زیادی به ما نمیگوید.
به همین دلیل است که برای درخواست کمکِ گزارششده وزن ویژهای قائلم. این همان نقطهای در این روایت است که شاید در آن نیتی خصوصی برای شخص دیگری آشکار شده باشد، با کلماتی که آن شخص میتوانست به خاطر بسپارد و توصیف کند. اگر میخواهیم مردم در چنین لحظهای لب به سخن بگشایند، باید روشن کنیم که از آنها چه میخواهیم. گزارش دادن یک گفتوگو یعنی اجازه دادن به فردی صلاحیتدار تا یک تهدید را ارزیابی کند. مسئولیت اثبات جرم همچنان بر عهدهٔ دادستانی است.
میخواهم یهودیان بتوانند با امنیت از کوه معبد دیدن کنند و مأمورانی که از آن خیابانها محافظت میکنند به خانه نزد خانوادههایشان بازگردند. در اورشلیم، یک اقدام پیشگیرانه میتواند به سود همه باشد. اگر روزی کسی که میشناسید برای آسیب رساندن به مردم از شما کمک بخواهد، میتوانید با یک جملهٔ صادقانه شروع کنید: این چیزی است که شنیدم، و آنقدر نگرانم کرد که به شما بگویم. این به بازپرسان چیزی میدهد که بتوانند بررسی کنند، و در عین حال داوری دربارهٔ گناه را دقیقاً همان جایی میگذارد که به آن تعلق دارد: در دادگاه.
دیدگاهها
افزودن صدای شماهنوز دیدگاهی نیست.