การเจรจาหลังการเลือกตั้งของอิสราเอลมาถึงอีกช่วงเวลาหนึ่งที่เผยให้เห็นอะไรหลายอย่าง
เมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายน ยาอีร์ ลาปิดยืนยันอีกครั้งว่าเขาและนาฟตาลี เบนเน็ตต์ยังคงมุ่งมั่นที่จะจัดตั้งรัฐบาลที่นำโดยกาดี ไอเซนคอต ถ้อยแถลงของเขามีขึ้นหลังจากเบนเน็ตต์เข้าพบนายกรัฐมนตรีเบนจามิน เนทันยาฮูเป็นเวลานาน การพบกันครั้งนั้นสร้างความกังวลในหมู่สมาชิกขั้วการเมืองที่ต้องการเข้ามาแทนที่รัฐบาลปัจจุบัน
ต่อมา ไอเซนคอต เบนเน็ตต์ ลาปิด อาวิกดอร์ ลีเบอร์แมน และยาอีร์ โกลัน ย้ำถึงความมุ่งมั่นที่จะจัดตั้งสิ่งที่พวกเขาเรียกว่ารัฐบาลฉุกเฉินแห่งชาติ สารของพวกเขาชัดเจนอย่างยิ่ง นั่นคือการเปลี่ยนตัวเนทันยาฮูยังคงเป็นเป้าหมายทางการเมืองหลักของพวกเขา
แต่คำประกาศเหล่านี้ยังคงทิ้งคำถามพื้นฐานข้อหนึ่งไว้โดยไม่มีคำตอบ
พันธมิตรนี้จะจัดตั้งรัฐบาลแบบใดได้จริง และจำเป็นต้องประนีประนอมทางการเมืองในเรื่องใดบ้างเพื่อให้รัฐบาลนั้นอยู่รอด?
การพบกันระหว่างเบนเน็ตต์กับเนทันยาฮูกลายเป็นประเด็นคาดเดาในทันที
ตามรายงาน การพบกันกินเวลาประมาณสองชั่วโมง โดยสำนักงานของเนทันยาฮูระบุว่าเป็นการบรรยายสรุปด้านความมั่นคง รายงานยังระบุด้วยว่าไอเซนคอตไม่ได้รับแจ้งเรื่องการพบกันนี้ล่วงหน้า
ต่อมา แหล่งข่าวใกล้ชิดเบนเน็ตต์ปฏิเสธข้อสันนิษฐานที่ว่าเขาตั้งใจจะละทิ้งพันธมิตรทางการเมืองและเข้าร่วมรัฐบาลที่นำโดยเนทันยาฮู
ลาปิดตอบสนองโดยเน้นย้ำว่าไม่ควรตีความการพบปะ การบรรยายสรุปด้านความมั่นคง และการสนทนาทางการเมืองว่าเป็นหลักฐานที่บ่งชี้ว่าขั้วการเมืองนี้เปลี่ยนทิศทางแล้ว
คำอธิบายของเขาอาจสอดคล้องกับการเจรจาที่กำลังดำเนินอยู่อย่างสมบูรณ์ ผู้นำทางการเมืองติดต่อกันข้ามพรรคเป็นปกติอยู่แล้ว โดยเฉพาะในช่วงที่ประเทศเผชิญความไม่แน่นอน
อย่างไรก็ตาม ปฏิกิริยาต่อการพบปะของเบนเน็ตต์สะท้อนให้เห็นความอ่อนไหวของกระบวนการจัดตั้งรัฐบาลผสม ทั้งยังนำไปสู่คำถามที่กว้างกว่านั้นว่า การพูดคุยกับเนทันยาฮูควรถูกตีความโดยอัตโนมัติว่าเป็นภัยต่อความเป็นเอกภาพของพันธมิตรฝ่ายค้านหรือไม่?
สำหรับขั้วการเมืองที่พยายามจัดตั้งรัฐบาลฉุกเฉินแห่งชาติ ท้ายที่สุดการเจรจากับพรรคคู่แข่งอาจเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ การเลือกตั้งเมื่อวันที่ 27 ตุลาคมทำให้อิสราเอลไม่มีฝ่ายใดที่เห็นได้ชัดว่าจะรวบรวมเสียงข้างมากเพื่อจัดตั้งรัฐบาลได้
พันธมิตรสี่พรรคของไอเซนคอตมี 48 ที่นั่งในสภาเนสเซตที่มีสมาชิก 120 คน เสียงข้างมากตามปกติต้องมีอย่างน้อย 61 เสียง ตัวเลขนี้ทำให้เกิดเส้นทางที่เป็นไปได้หลายทาง ซึ่งแต่ละทางล้วนต้องอาศัยการเจรจาทางการเมืองอย่างมาก
ทางเลือกหนึ่งคือการร่วมมือกับพรรคที่ปัจจุบันอยู่ในขั้วของเนทันยาฮู อีกทางหนึ่งคือการดึงเสียงสนับสนุนจากกลุ่มการเมืองยิวอัลตราออร์โธดอกซ์ ความเป็นไปได้ที่สามคือความร่วมมือในสภาบางรูปแบบกับพรรคที่นำโดยชาวอาหรับ รวมถึงพรรคราอัมหรือพรรคจอยต์ลิสต์
ทางเลือกเหล่านี้มีนัยทางการเมืองแตกต่างกันอย่างมาก
เมื่อต้นเดือนนี้ ขั้วการเมืองเพื่อการเปลี่ยนแปลงนำเสนอหลักการสี่ข้อสำหรับรัฐบาลไซออนิสต์ที่เสนอให้จัดตั้งขึ้น ได้แก่ การยอมรับอิสราเอลในฐานะรัฐยิวและรัฐประชาธิปไตย การยึดมั่นในคำประกาศอิสรภาพ การรับใช้ชาติสำหรับทุกคน และการยอมรับว่าฮามาสเป็นองค์กรก่อการร้ายที่ต้องยุติทั้งขีดความสามารถทางทหารและการปกครองในกาซา
หลักการเหล่านี้เป็นพื้นฐานสำหรับประเมินพรรคที่อาจเข้าร่วมรัฐบาลผสม
แต่ก็เผยให้เห็นความเห็นต่างที่ยากจะคลี่คลายเช่นกัน
พรรคยิวอัลตราออร์โธดอกซ์คัดค้านการเกณฑ์ทหารสำหรับทุกคน พรรคที่นำโดยชาวอาหรับมีจุดยืนแตกต่างกันในเรื่องอัตลักษณ์แห่งชาติและนโยบายความมั่นคงของอิสราเอล ขณะเดียวกัน พรรคลิคุดของเนทันยาฮูยังคงเป็นพรรคที่ใหญ่ที่สุดในขั้วรัฐบาลที่กำลังพ้นจากตำแหน่ง และอาจเป็นผู้เข้าร่วมการเจรจาเพื่อความเป็นเอกภาพแห่งชาติ
ดังนั้น ทุกทางเลือกจึงต้องมีการยอมแลกทางการเมือง
คำถามที่ยังไม่มีคำตอบคือ ไอเซนคอตและพันธมิตรของเขามองว่าการประนีประนอมเรื่องใดสอดคล้องกับคำมั่นที่พวกเขาประกาศไว้ ความเป็นไปได้ที่จะได้รับเสียงสนับสนุนจากภายนอกรัฐบาลจากพรรคราอัมและพรรคจอยต์ลิสต์สมควรถูกปฏิเสธเป็นพิเศษและอย่างสิ้นเชิง
เมื่อวันที่ 11 พฤศจิกายน มันซูร์ อับบาส ประธานพรรคราอัม กล่าวถึงการหารือเรื่องความร่วมมือระหว่างพรรคของเขากับกลุ่มการเมืองยิวอัลตราออร์โธดอกซ์ ซึ่งอาจได้รับการสนับสนุนจากพรรคจอยต์ลิสต์
ถ้อยแถลงเหล่านั้นไม่ได้ก่อให้เกิดข้อตกลงจัดตั้งรัฐบาลผสมที่เสร็จสมบูรณ์
นอกจากนี้ ยังมีความแตกต่างที่สำคัญระหว่างการเข้าร่วมรัฐบาลผสมอย่างเป็นทางการ การลงมติไว้วางใจในสภา และความร่วมมือที่จำกัดเฉพาะข้อเสนอกฎหมายแต่ละฉบับ
ถึงกระนั้น พรรคที่สนับสนุนรัฐบาลเสียงข้างน้อยก็สามารถมีอิทธิพลได้แม้ไม่ได้ครองตำแหน่งในคณะรัฐมนตรี อิทธิพลนั้นอาจมีความสำคัญเป็นพิเศษเมื่อเกิดข้อขัดแย้งเรื่องงบประมาณ มาตรการความมั่นคง หรือกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับอัตลักษณ์แห่งชาติ
การตัดสินใจของพรรคจอยต์ลิสต์ที่จะออกจากห้องประชุมสภาเนสเซตระหว่างการบรรเลงเพลง Hatikvah ในการประชุมนัดแรกเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน สะท้อนความเห็นต่างเชิงสัญลักษณ์ประการหนึ่งเกี่ยวกับอัตลักษณ์ความเป็นยิวของอิสราเอล
ในทางตรงกันข้าม มันซูร์ อับบาสยังคงยืนอยู่ระหว่างเพลงชาติ
ความแตกต่างเหล่านี้มีความสำคัญ ผู้แทนทางการเมืองชาวอาหรับไม่ได้เป็นกลุ่มอุดมการณ์เดียวกันทั้งหมด และการมีส่วนร่วมในระบอบประชาธิปไตยแบบรัฐสภาของอิสราเอลไม่ได้กำหนดให้ต้องเห็นด้วยกับสัญลักษณ์ของชาติหรือนโยบายรัฐบาลทุกอย่าง
ขณะเดียวกัน ความเห็นต่างเกี่ยวกับลักษณะของรัฐ การรับใช้ชาติ และนโยบายความมั่นคงก็เป็นประเด็นที่ชอบธรรมในการเจรจาจัดตั้งรัฐบาลผสม
หากท้ายที่สุดไอเซนคอตแสวงหาเสียงสนับสนุนจากพรรคราอัมหรือพรรคจอยต์ลิสต์ ประชาชนจะต้องได้รับความชัดเจนเกี่ยวกับคำมั่นที่เกี่ยวข้อง และคำมั่นเหล่านั้นจะสอดคล้องกับหลักการที่พันธมิตรของเขาประกาศไว้ได้หรือไม่
ผู้นำทั้งห้าคนกล่าวซ้ำหลายครั้งว่าสถานการณ์ของอิสราเอลเป็นภาวะฉุกเฉินแห่งชาติ พวกเขาอ้างถึงความท้าทายด้านความมั่นคง แรงกดดันทางเศรษฐกิจ ความแตกแยกในสังคม และข้อกังวลด้านการทูต
เหล่านี้เป็นประเด็นสำคัญ
แต่การเรียกรัฐบาลว่าเป็นรัฐบาลฉุกเฉินไม่ได้อธิบายในตัวเองถึงแผนงานด้านกฎหมายของรัฐบาลนั้น หรือรับประกันว่าผู้เข้าร่วมจะเห็นพ้องกัน
ตัวอย่างเช่น รัฐบาลผสมที่อาจจัดตั้งขึ้นจะจัดการกับการรับใช้ชาติภาคบังคับสำหรับพลเมืองยิวอัลตราออร์โธดอกซ์อย่างไร? นโยบายความมั่นคงใดจะได้รับการสนับสนุนจากทุกฝ่ายภายใต้ข้อตกลงในสภาที่เสนอไว้นี้? ความเห็นต่างเรื่องการปฏิรูปตุลาการจะได้รับการแก้ไขอย่างไร?
และรัฐบาลจะใช้แนวทางใดในการสอบสวนความล้มเหลวเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม?
ความต้องการร่วมกันที่จะเปลี่ยนตัวนายกรัฐมนตรีที่ดำรงตำแหน่งอยู่สามารถรวมพรรคการเมืองเข้าด้วยกันได้ระหว่างการหาเสียงเลือกตั้ง แต่การบริหารประเทศต้องการสิ่งที่ต่างออกไป นั่นคือข้อตกลงที่นำไปปฏิบัติได้จริงในเรื่องนโยบาย งบประมาณ สถาบันต่าง ๆ และลำดับความสำคัญของชาติ
ความแตกต่างนี้ยิ่งมีความสำคัญเมื่อพรรคที่อาจร่วมรัฐบาลยึดถือแนวทางอุดมการณ์ที่แตกต่างกันอย่างมาก
เนทันยาฮูสนับสนุนการจัดตั้งรัฐบาลเอกภาพแห่งชาติ และผู้แทนจากพรรคลิคุด พรรคยาชาร์ของไอเซนคอต และพรรคบียาฮัดของเบนเน็ตต์ ได้เข้าร่วมการหารือเกี่ยวกับความเป็นไปได้นี้แล้ว
การหารือเหล่านั้นยังไม่ก่อให้เกิดข้อตกลง
สำหรับไอเซนคอตและพันธมิตรของเขา การร่วมมือกับเนทันยาฮูมีอุปสรรคทั้งทางการเมืองและในเชิงสถาบัน รวมถึงความเห็นต่างเกี่ยวกับความเป็นผู้นำของเขา กฎหมายเกี่ยวกับฝ่ายตุลาการ และความรับผิดชอบต่อการตัดสินใจของรัฐบาลในอดีต
ข้อคัดค้านเหล่านั้นไม่อาจถูกปัดทิ้งง่าย ๆ ว่าเป็นเพียงความเป็นปฏิปักษ์ส่วนบุคคล
ในทำนองเดียวกัน ความเป็นไปได้ที่จะทำงานร่วมกับเนทันยาฮูทำให้เกิดคำถามว่าพรรคต่าง ๆ จะตกลงกันได้หรือไม่ในเรื่องวาระการปฏิรูปร่วมกันและการกำหนดขอบเขตความขัดแย้งทางการเมืองอย่างมีผลจริง การจัดตั้งรัฐบาลเอกภาพยังต้องอาศัยการเจรจาเรื่องผู้นำ นโยบาย และการแบ่งความรับผิดชอบในการบริหารประเทศ
ดังนั้น นี่จึงไม่ใช่ทางเลือกที่ปราศจากความซับซ้อน
อย่างไรก็ตาม การพบกันระหว่างเบนเน็ตต์กับเนทันยาฮูแสดงให้เห็นว่าช่องทางการสื่อสารยังคงเปิดอยู่ แม้จะมีการเผชิญหน้าทางการเมืองต่อสาธารณะ
การติดต่อเหล่านั้นจะพัฒนาไปสู่การเจรจาอย่างเป็นทางการ หรือยังคงจำกัดอยู่เพียงการปรึกษาหารือ จะเป็นความแตกต่างที่สำคัญในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ไอเซนคอตได้รับมอบหมายจากประธานาธิบดีให้พยายามจัดตั้งรัฐบาลชุดต่อไปของอิสราเอลแล้ว
พันธมิตรของเขายืนยันการสนับสนุนต่อสาธารณะอีกครั้ง แต่โจทย์สำคัญเรื่องเสียงในสภายังคงไม่ได้รับการแก้ไข พันธมิตรของพวกเขายังต้องประสานจุดยืนของพรรคที่มีแนวทางแตกต่างกันในเรื่องความมั่นคง ศาสนากับรัฐ การปฏิรูปสถาบัน และอัตลักษณ์แห่งชาติของอิสราเอล
สำหรับผู้สนับสนุนขั้วการเมืองเพื่อการเปลี่ยนแปลง สิ่งสำคัญอันดับแรกคือการยุติการดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีของเนทันยาฮูและกำหนดทิศทางการเมืองที่แตกต่างออกไป สำหรับผู้สนับสนุนเนทันยาฮู การจัดตั้งรัฐบาลเอกภาพแห่งชาติที่ครอบคลุมกว้างขึ้นอาจดูสอดคล้องกับลำดับความสำคัญด้านความมั่นคงและการบริหารประเทศที่พวกเขาต้องการมากกว่า
จุดยืนทั้งสองเป็นส่วนหนึ่งของการถกเถียงในระบอบประชาธิปไตยของอิสราเอลในปัจจุบัน
บททดสอบในทางปฏิบัติของรัฐบาลใดก็ตามที่เสนอให้จัดตั้งขึ้นคือ ผู้เข้าร่วมจะสามารถกำหนดคำมั่นที่ชัดเจนและรักษาเสียงสนับสนุนในสภาให้เพียงพอที่จะนำคำมั่นเหล่านั้นไปปฏิบัติได้หรือไม่
นั่นหมายถึงการก้าวพ้นคำประกาศความเป็นเอกภาพทางการเมือง ไปสู่แผนการบริหารประเทศที่โปร่งใส
ท้ายที่สุด รัฐบาลชุดต่อไปของอิสราเอลจะถูกกำหนดไม่เพียงโดยผู้นำที่รัฐบาลนั้นเข้ามาแทนที่ แต่ยังรวมถึงนโยบาย ข้อตกลง และความสัมพันธ์ในสภาที่ทำให้รัฐบาลนั้นบริหารประเทศได้ด้วย
ขณะที่ไอเซนคอต เบนเน็ตต์ ลาปิด และพันธมิตรของพวกเขายังคงเจรจากันต่อไป รายละเอียดเหล่านั้นยังคงเป็นคำถามที่ไม่มีคำตอบและมีผลตามมาสำคัญที่สุด
ความคิดเห็น
เพิ่มเสียงของคุณยังไม่มีความคิดเห็น