هاویو رتیگ گور

@havivrettiggur · مطبوعات انگلیسی‌زبان اسرائیل و نویسندگان کتاب

هاویو رتیگ گور، تحلیلگر ارشد روزنامه تایمز اسرائیل است که موضوعات طولانی مدتش درباره تاریخ و استراتژی اسرائیل بسیار فراتر از روزنامه است.

۱۸ شهریور ۱۴۰۵، ۱۹:۲۵ (UTC)
ای بابا. جبر فارسی است. اگر جبر مشکل شماست، پس مشکل شما با ایران است. مهم است که شرورهای خود را درست تشخیص دهید. یهودیان جهان را کنترل می‌کنند و بچه‌هایتان را می‌خورند. اما جرئت نکنید ما را به خاطر جبر سرزنش کنید.ترجمه‌شده از انگلیسی
۱۱ شهریور ۱۴۰۵، ۱۹:۵۶ (UTC)
اسرائیل.ترجمه‌شده از انگلیسی
۱۱ شهریور ۱۴۰۵، ۱۶:۱۵ (UTC)
فکر می‌کنم ون گفت وضع کردن تحریم علیه رهگیرهای کاملاً دفاعی، که وظیفه‌شان حفاظت از مناطق غیرنظامی در برابر رگبار موشکی است، «دیوانگی» است. فکر می‌کنم او در آن کلیپ دو دقیقه‌ای همچنین بسیار تلاش کرد بگوید که در مجموع، بحث درباره مشروط کردن تسلیحات تهاجمی یا مطالبه پرداخت کامل بدون کمک، بحثی منطقی و مشروع است. فکر می‌کنم زید جیلانی یا آن‌قدر تنبل است که یک ویدیوی دو دقیقه‌ای را تماشا نکرده، یا دروغ‌گویی است که می‌داند بیشتر مردم منابع را بررسی نمی‌کنند. از نظر اصل موضوع، حتی کمک‌ها هم «حق مسلم» نیستند. با آن پول چیزی می‌خرید و اسرائیل را در انواع و اقسام غل‌وزنجیرها نگه می‌دارید. اسرائیلی‌های زیادی هم هستند که فکر می‌کنند این پول باید متوقف شود و صنایع دفاعی اسرائیل باید از محدودیت‌های بی‌پایانی که به آن پول گره خورده‌اند آزاد باشد — از جمله محدودیت‌های فروش به کشورهای دیگر. و در مورد دفاع موشکی، آمریکا واقعاً این سامانه‌ها را با پول «کمک» خود خرید؛ سامانه‌های اسرائیلی‌ای که آمریکا به تأمین مالی توسعه‌شان کمک کرد و هیچ پیمانکار دفاعی آمریکایی نمی‌دانست چگونه آن‌ها را بسازد، اکنون به‌طور مشترک در مالکیت شرکت‌های آمریکایی هستند. پس بله، آن‌ها دروغ‌گوهای دروغ‌گویی هستند که در مه دائمی خشم و برانگیختگی گزینشی زندگی می‌کنند.ترجمه‌شده از انگلیسی
۱۱ شهریور ۱۴۰۵، ۷:۵۰ (UTC)
همین است. این همان کارزار است. چپ می‌دانست. چپ برنامه‌ریزی کرد. او را بیدار نکردند. همه‌چیز توطئه است. همه مقصرند -- جز مردی که این توطئه را رهبری کرد و در رأس دستگاه قرار داشت. چند نکته کوتاه درباره این کارزار، همان‌طور که کم‌کم شکل می‌گیرد: ۱. عذر می‌خواهم، اما اینجا خیانتی عمیق در کار است -- از آن نوعی که بخشیدنش دشوار است. خودِ شکست به کنار. اما اینکه کشته‌شدگان، کشتار و همبستگی شگفت‌انگیزی را که در روزهای پس از آن بیدار شد -- در حالی که نخست‌وزیر، که ظاهراً تا آن زمان بیدار شده بود، هنوز برای عملکرد و مدیریت رویداد با مشکل روبه‌رو بود -- بردارید، و تمام این تراژدی، تروما، قدرت و بیداری را به کارزار دروغین تعقیب و آزار علیه قهرمانان ملت تبدیل کنید، فقط برای اینکه در انتخابات پیروز شوید -- این خیانت است. نه خیانت به معنای حقوقی، بلکه به معنای عمیق‌تر: ضربه‌ای مستقیم به همبستگی‌ای که ما را کنار هم نگه می‌دارد و به‌عنوان یک ملت از ما محافظت می‌کند. و همه این‌ها برای یک کارزار لعنتی. بهایی که همه ما برای نیازهای سیاسی او مجبور به پرداختنش هستیم، همچنان بالا می‌رود. ۲. هیچ رهبر راست‌گرا در تاریخ اسرائیل حاضر نمی‌شد دست به چنین کاری بزند. هیچ لیکودنیکی نیست که این را نداند. ۳. اگر نظرسنجی‌های داخلی‌شان نشان می‌داد که وضعیتشان خوب است، چنین خطی را انتخاب نمی‌کردند.ترجمه‌شده از عبری
۹ شهریور ۱۴۰۵، ۱۳:۱۴ (UTC)
فکر می‌کنم مدت‌هاست از آن مرحله عبور کرده‌ایم. دولت نتانیاهو این را می‌داند. برایش اهمیتی ندارد. و بخشی از آن -- عمدتاً جناح بن‌گویر-اسموتریچ -- واقعاً اسرائیلی منزوی و درون‌گرا می‌خواهد. پیش از آنکه راست‌گرایان برای دفاع از آن شتاب کنند، سعی کنید امور مشخصی را که این دولت انتخاب کرده انجام دهد، جزئیات شکست‌هایش، بررسی کنید و بعد آن‌ها را به هر شکل دیگری توضیح دهید. بررسی جدی نحوه برخورد این دولت با بحران گرسنگی سال گذشته، یا خشونت مستمری که عمداً از متوقف کردنش خودداری کرده (و اسموتریچ فعالانه از آن دفاع کرده است) در جاهایی مانند قصره، یا ژست‌گیری بی‌پایان برای بدنه هواداران با لفاظی‌های دیوانه‌وار که هر بار، ذره‌ذره، توانایی حتی بهترین دوستان ما را برای صرف سرمایه سیاسی بیشتر در حمایت از ما از بین برد، آن هم در حالی که آن‌ها به‌خوبی از ماهیت دشمنان ما و ضرورت دفاع ما از خودمان آگاه بودند -- همه این پدیده‌ها یا اجازه یافتند ادامه پیدا کنند یا نتانیاهو و وزیرانش عمداً آن‌ها را پیش بردند. وقتی گفتم شمار این مهاجمان افراطی اسرائیلی بسیار کمتر از چیزی است که تبلیغات ضداسرائیلی ادعا می‌کند، اما آن‌ها همچنان پدیده‌ای واقعی و نگران‌کننده‌اند، اینکه این خشونت تروریسمی تمام‌عیار است و بر جمعیت‌های فلسطینی‌ای که هدف قرار می‌دهند اثری تروریستی می‌گذارد -- هر بار که این نکات را مطرح کردم، راست‌گرایان، معمولاً از خارج، با شتاب آمدند تا برایم توضیح دهند که همه این‌ها سرابی، ساخته‌وپرداخته تبلیغات و افتراست. بعضی حتی پیشنهاد کردند مرا به رهبران راست‌گرای اسرائیلی معرفی کنند تا از زبان خودشان بشنوم که همه‌چیز خوب است و اینجا خبری نیست. انگار من اینجا تازه‌وارد هستم. انگار اطلاعاتم را از نیویورک تایمز می‌گیرم. من شرکت‌کنندگان در این حملات را می‌شناسم. با طراحان بعضی از این حملات دیدار کرده‌ام و با آن‌ها بحث کرده‌ام. سال‌هاست این حوزه را زیر نظر دارم و شناخت نسبتاً خوبی از روان‌شناسی و باورهای دینی آن‌ها دارم. و به شما می‌گویم که این دقیقاً همان چیزی است که می‌گویم -- و هزاران ایمیل و توییت خشمگینی که مرا "چپ‌گرا" می‌خوانند، واقعیت را از بین نخواهند برد. آن‌ها فقط باعث می‌شوند این بی‌رحمی چرک کند و رشد یابد. واقعیت به احساسات شما اهمیت نمی‌دهد. متوجه ترس‌هایتان نمی‌شود. هرچه بیشتر سعی کنید از آن دوری کنید، وقتی واقعیت سرانجام حق خود را مطالبه کند، سقوطتان سخت‌تر خواهد بود. این است صهیونیسم ۱۰۱. همان‌طور که هر بار درباره این موضوع صحبت کرده‌ام گفته‌ام، اگر اکنون، با شدت و فوریت، علیه این پدیده اقدام نکنیم، آسیب فقط بیشتر خواهد شد -- برای بی‌گناهانی که هدف آن قرار گرفته‌اند، برای ارتش اسرائیل که به‌دلیل آن تضعیف شده، و برای توانایی ما در حفظ حتی نزدیک‌ترین دوستانمان. و بعد بیشتر رشد خواهد کرد، و پس از آن باز هم بیشتر. تا اینکه سرانجام هیچ‌کدام از شما نتوانید وانمود کنید چیزی برای دیدن وجود ندارد. سال‌ها درباره تعصب‌های عمیق و عاطفیِ کارزار ضداسرائیلی نوشته و صحبت کرده‌ام. از این منظر است که می‌گویم این دولت با وجود این، هر کاری از دستش برآمده انجام داده و می‌دهد تا ادعاهای متعصبان حتی برای دوستان ما، حتی برای کسانی که می‌دانند دشمنان ما بد هستند و می‌دانند چرا باید شکستشان دهیم، معقول به نظر برسد. و هیچ‌کس در این دولت ذره‌ای از این بابت ناراحت نیست. آزادید بخش نظرات را از توهین پر کنید. اما شاید اگر می‌توانید، سعی کنید در کنارش توضیحی منسجم هم بنویسید که واقعاً با این شکست‌ها روبه‌رو شود. ما برای مدت زیادی هزینه این حماقت را خواهیم پرداخت. و هر بخشی از این هزینه که از موارد بالا ناشی شود، تقصیر لعنتی خودمان خواهد بود. ترجمه‌شده از انگلیسی
۸ شهریور ۱۴۰۵، ۲۳:۱۲ (UTC)
رشته‌ای جذاب از ایرانیانی که از استراتژی رژیم درباره هرمز ابراز تأسف می‌کنند و درباره آن بحث می‌کنند. با تشکر از @arash_tehranترجمه‌شده از انگلیسی
۸ شهریور ۱۴۰۵، ۲۲:۲۸ (UTC)
یائیر یک شهروند عادی است — و در عین حال چهره‌ای بسیار عمومی و فردی بانفوذ در حلقه نتانیاهوست. اعضای کنستِ لیکود همیشه مراقب‌اند او را خشمگین نکنند. آن‌ها زمانی با صدای آهسته درباره «دربار بیزانسی نتانیاهو» صحبت می‌کردند؛ اشاره‌ای به نفوذی که او به اعضای خانواده‌اش مانند یائیر می‌دهد. و یائیر به همان اندازه که شخصیت عمومی‌اش نشان می‌دهد، احمق و بچگانه است. و فقط به کشوری آسیب می‌زند که با لجبازی وانمود می‌کند از آن دفاع می‌کند. من در سه سال گذشته جنگ دوستانی را از دست داده‌ام — در حالی که یائیر کنار استخر زیر آفتاب میامی لم داده بود. گادی آیزنکوت، رقیب اصلی اپوزیسیون برای نخست‌وزیری، که کارزار نتانیاهو او را ضعیف و ترسو می‌خواند، در این جنگ یک پسر و یک برادرزاده‌اش را از دست داد — در حالی که پسر خود نتانیاهو از آن سوی دریا پیام‌های خشمگینانه در توییتر منتشر می‌کرد. یائیر نماینده ما نیست. اما افسوس که او بیش از حد دقیقاً نماینده طبقه بی‌کفایتی است که ما را رهبری می‌کند. در موضوعی کاملاً جدا، جزایر فالکلند واقعاً بریتانیایی هستند. وقتی آن‌ها رسیدند، هیچ جمعیت بومی‌ای وجود نداشت؛ نزدیک به دو قرن است که آن‌ها در آنجا زندگی کرده‌اند و حدود ۹۰٪ ساکنان در همه‌پرسی سال ۲۰۱۳ به ماندن به‌عنوان بریتانیایی رأی دادند. آرژانتین واقعاً ادعایی ندارد. یائیر هم ندارد.ترجمه‌شده از انگلیسی
۸ شهریور ۱۴۰۵، ۲۲:۰۱ (UTC)
وای. آن فردی که هِن در ویدئو به او اشاره می‌کند، یعنی آنتون عیسی، فعال مترقیِ ضداسرائیلی، با خوشحالی در نژادپرستی عریان و حیرت‌انگیز از شدت حماقتش سهیم است. جوامع باستانی یهودی، تا آخرین مرد و زن و کودک، به تنها کشوری که حاضر بود آنها را بپذیرد کوچانده و خالی شدند. اما به گفته عیسی، عرب‌هایی که آنها را اخراج کردند، تابعیتشان را سلب کردند، علیهشان کشتارهای جمعی به راه انداختند و علیه آن یهودیان تبعیض روا داشتند، میراث واقعی و تنها میراث آنها هستند، و اجازه ندارند هیچ میراث دیگری را از آنِ خود بدانند، چون آنتون عیسی چنین حکم کرده است. در همین حال، یهودیانی که آنها را پذیرفتند و آنها اکنون با آنان در جامعه ادغام شده‌اند، با آنها ازدواج کرده‌اند و کاملاً احساس می‌کنند در خانه خود هستند، نژادپرستان واقعی این داستان‌اند. می‌دانم که این دیدگاه در جهان عرب بسیار رایج است: اینکه عراقِ بدون امکان زندگی یهودیان جای خوب است و اسرائیل، که تنها جایی بود که آنها می‌توانستند در آن زنده بمانند، جای بد است. اما این احمقانه‌ترین برداشت ممکن از این تاریخ و غیرانسانی‌ترین آن است. چرا غیرانسانی؟ این ویدئو نکته را کاملاً نشان می‌دهد. این متعصب برای توضیح اینکه چرا یهودیان سفاردی و مزراحی عموماً به جناح راست رأی می‌دهند و برای توضیح بدبینی آنها نسبت به نیت‌های عربی، می‌خواهد شما تمام آن تاریخ را نادیده بگیرید و در عوض باور کنید (ویدئو را ببینید، او دقیقاً همین را می‌گوید) که تنها دلیل ممکن این است که اشکنازی‌های شرور آنها را به نفرتی نیرومند از خود، به‌عنوان عرب، آلوده کرده‌اند (که واقعاً هم عرب هستند، آنتون به ما اطمینان می‌دهد). به‌ندرت می‌توان دید شکاف آشکار در تحلیل مترقیِ نژادی‌شده از اسرائیل این‌چنین به‌وضوح نمایان شود، و نادرتر از آن شنیدن تعصبی است که برای پوشاندن این ناهمخوانی شناختی به کار می‌رود، آن‌هم چنین بی‌پرده: این ادعا که هر فرد قهوه‌ای‌پوستی که نقش درست خود را در کیهان‌شناسی اخلاقی من درک نکند، باید از نظر روانی بیمار باشد. یا ساده‌تر بگوییم: عرب‌ها نمی‌توانند هیچ کار خطایی بکنند، پس یهودیان سرزمین‌های عربی که بدرفتاری عرب‌ها را به یاد دارند، لابد دارند تبلیغات اشکنازی را تکرار می‌کنند. میلیون‌ها نفرشان. چه احمق‌هایی. تعجب می‌کنم این نژادپرست درباره همه اقلیت‌های دیگری که طی قرن گذشته از سرزمین‌های عربی پاکسازی شدند و ارتباطی با داستان اسرائیلی-فلسطینی نداشتند چه فکری می‌کند. 2,000 روستای ویران‌شده کردستان عراق، یونانیان مصر و استانبول، جوامع مسیحی باستانی و چندمیلیونی عراق و سوریه، ایزدی‌های سنجار و بسیاری دیگر. آیا آنها هم «عرب‌های خودبیزار» هستند که اشکنازی‌های بدخواه به خاک سیاه نشانده‌اند؟ یا فقط یهودیان هستند که داستان خود را نمی‌فهمند و به همین دلیل باید یک ضدصهیونیست مترقیِ ازخودراضی را آورد تا آن را برایشان توضیح دهد؟ گستاخی محض است. اگر پای هر گروه دیگری در میان بود، خود مترقی‌ها از نژادپرستی آن زوزه می‌کشیدند. اگر، تحملم کنید و شاید برای شنیدن این بنشینید، خاورمیانه جایی نسبتاً ناکارآمد با تعصب‌های بسیار بسیار زیاد و نیروهای ضدلیبرال باشد که تقریباً بر سر هر اقلیتی که بتوانید نام ببرید انواع و اقسام ویرانی به بار می‌آورند (و بر سر چندین اقلیت که هیچ‌یک از شما نادان‌ها حتی نامشان را نشنیده‌اید) چه؟ اگر یهودیان مزراحی داستان خود را بهتر از شما بدانند چه؟ ترجمه‌شده از انگلیسی
۸ شهریور ۱۴۰۵، ۱۰:۱۷ (UTC)
چه کتاب شگفت‌انگیز و پرباری. در غرب، اغلب درباره خاورمیانه چنان بحث می‌شود که گویی حاصل کنش و اندیشه غربی است. تنها داستانی که ارزش روایت شدن در کلاس دانشگاهی غربی را دارد، داستان جنایتکاری و نفرت از خودِ غرب است. پاسخ معمول به این دیدگاه، داستانی به همان اندازه خودمحورانه درباره عشق غرب به خودش است. اما سوریه دقیقاً ۲۶ سال زیر سلطه غرب بود، عراق ۱۵ سال، و عربستان سعودی صفر سال. داستان آنها داستانی غربی نیست. مشکلات خاورمیانه حاصل غرب نیستند. قدرت‌های بزرگ و درام‌های چشمگیر این منطقه نیز حاصل غرب نیستند. اگر تمام چیزی که درباره این کشورها می‌دانید، موعظه‌گری اخلاقی بی‌پایان درباره لحظه‌های کوتاه و دراماتیک مداخله غربی است، مردم ساکن منطقه صرفاً پس‌زمینه‌هایی بی‌چهره برای داستانی غربی درباره غربی‌ها هستند. اگر واقعاً می‌خواهید درباره خود خاورمیانه چیزی یاد بگیرید، به‌جای اینکه از مردم خاورمیانه برای تعریف کردن داستان‌های پایان‌ناپذیر و خودشیفته‌وار درباره بی‌اخلاقی غرب استفاده کنید، این همان کتابی است که باید بخوانید. برای روشن شدن موضوع: انتقاد از حماقت و arrogانسی غرب فراوان است. اما این قلب داستان نیست. داستان خاورمیانه، داستان ساکنان واقعی آن است. از @simonmontefiore برای این کتاب جدید و شگفت‌انگیز تشکر می‌کنم.ترجمه‌شده از انگلیسی
۱۵ مرداد ۱۴۰۵، ۱۳:۰۳ (UTC)
باید عاشق این چرخش از انتخابات مقدماتی به انتخابات عمومی بود؛ وقتی هر رادیکالی ناگهان، هرچند اندکی و با کلی امکان انکار معقول، به فردی میانه‌رو تبدیل می‌شود. آیا السید میانه‌رویی است که وانمود می‌کند رادیکال است، یا رادیکالی است که وانمود می‌کند میانه‌رو است؟ یاوه‌گویی‌های همیشگی را نادیده بگیرید. تردید درباره کمک‌ها منطقی است. در دنیای او، متهم کردن اسرائیل به هر جنایتی که تاکنون اختراع شده، تقریباً الزامی است. بخش شگفت‌انگیز آنجاست که صریحاً می‌گوید به "حق تعیین سرنوشت" هم برای فلسطینیان و هم برای اسرائیلی‌های یهودی باور دارد. او به‌طور مشخص می‌گوید "اسرائیلی‌های یهودی". این تازگی دارد و خط مورد تأیید نیروهای سیاسی‌ای نیست که او را تا اینجا آورده‌اند. در واقع، تا آنجا که از مصاحبه‌هایی که دیده‌ام می‌دانم، او در گذشته از گفتن اینکه اسرائیلی‌های یهودی شایسته داشتن دولت خودشان هستند، خودداری کرده است. او اینجا فقط سریع و در حاشیه آن را می‌گوید، اما با این حال به نظر می‌رسد آن را صریحاً بیان می‌کند. آیا فقط بی‌احتیاط است؟ آیا دارد ردپایی مکتوب ایجاد می‌کند تا گروه‌های مختلف رأی‌دهندگان را راضی کند؟ یا حالا که انتخابات مقدماتی تمام شده، فقط به سمت مرکز چشمک می‌زند؟ترجمه‌شده از انگلیسی

داستان‌های مرتبط