رابرت مالی

@Rob_Malley · اندیشکده‌ها و تحلیلگران — آمریکا/بریتانیا

رابرت مالی فرستاده سابق آمریکا در خاورمیانه، مدرس دانشگاه ییل و رئیس بازنشسته گروه بین المللی بحران است.

۱۷ شهریور ۱۴۰۵، ۱۸:۵۷ (UTC)
مطلب مهم دیگری از @yarbatman توضیح می‌دهد که چرا فشار اقتصادی درد و رنج عظیمی به ایران تحمیل خواهد کرد، بی‌آنکه جمهوری اسلامی را به تسلیم وادار کند. او می‌نویسد: «رویکرد ترامپ ... قطعاً می‌تواند بیشتر مردم کشور را به فلاکت بکشاند. اما نمی‌تواند خود جمهوری اسلامی را با موفقیت خفه کند... برای پیروز شدن در جنگ اقتصادی خود، دولت ترامپ ... نیاز خواهد داشت ۲۵ میلیون خانوار و بیش از یک میلیون بنگاه را خفه کند. اما با کند شدن تنفس در بخش‌هایی از اقتصاد ایران، اکسیژن فراوانی برای نخبگان کشور باقی خواهد ماند.»ترجمه‌شده از انگلیسی
۱۰ شهریور ۱۴۰۵، ۱۱:۱۶ (UTC)
خوشحالم که به @HamidRezaAz به‌عنوان تحلیلگر ارشد ایران در @CrisisGroup خوشامد می‌گویم. او به یک تیم استثنایی ایران خواهد پیوست. همان‌طور که هر کسی که کار او را دنبال کند می‌داند، حمید منبعی بی‌همتا از دانش و تحلیل است.ترجمه‌شده از انگلیسی
۱۰ شهریور ۱۴۰۵، ۱۰:۵۹ (UTC)
انتشار کتاب «فردا دیروز است — زندگی، مرگ و جست‌وجوی صلح در اسرائیل/فلسطین» که آن را با حسین آقا نوشته‌ام، در ۱۷ سپتامبر توسط @MaxMiloEditions. این سخنان @Villepin مرا بسیار تحت‌تأثیر قرار داد: «رابرت مالی با حسین آقا چیزی را نوشته است که کمتر کسی می‌تواند بنویسد: خاورمیانه‌ای که تجربه‌ای طولانی از میز مذاکره آن را روشن کرده است؛ جایی که اصول با انسان‌ها برخورد می‌کنند و بهای دقیق هر کلمه سنجیده می‌شود. او از آن ویژگی نادر برخوردار است — شجاعت، در حقیقت — که خاطرات متعارض را در کنار هم نگه دارد، بدون تبرئه کردن بفهمد، و یادآوری کند که هیچ صلحی هرگز بر انکار درد دیگری بنا نشده است.»ترجمه‌شده از فرانسوی
۴ شهریور ۱۴۰۵، ۲۱:۴۸ (UTC)
یک نقد بی‌امان و موشکافانه از عملکرد هیئت صلح در غزهترجمه‌شده از انگلیسی
۳ شهریور ۱۴۰۵، ۱۹:۰۸ (UTC)
مطلب قدرتمندی از @NateSwanson83: "طنز جنگ شکست‌خورده ترامپ علیه ایران — و مذاکرات مقطعی او برای تلاش جهت پایان دادن به آن — این است که این جنگ توانایی واشنگتن برای اعمال فشار بر تهران را چنان به‌شدت تضعیف کرده است که هیچ دولت آینده‌ای هرگز نخواهد توانست به رویکرد سنتی آمریکا بازگردد. اما این می‌تواند تنها جنبه مثبت جنگی هم باشد که تاکنون هزینه سنگینی بر مهمات آمریکا و اقتصاد جهانی تحمیل کرده است. جنگ می‌تواند — و باید — بررسی گسترده‌تری درباره ۴۷ سال راهبرد شکست‌خورده را تحمیل کند و رویکرد واشنگتن را برای همیشه تغییر دهد."ترجمه‌شده از انگلیسی
۲ شهریور ۱۴۰۵، ۲۲:۰۴ (UTC)
چهار پرسش درباره تحریم‌های موسوم به روز دی، و یک نکته اساسی: ویران کردن یک کشور فاصله زیادی با تحقق یک هدف سیاستی مشخص دارد: ۱. آیا ما (یا دولت) می‌دانیم بعد چه اتفاقی می‌افتد؟ واقعاً نه. این اعلامیه به همان اندازه که مبهم بود، جنگ‌طلبانه هم بود. افشاگرانه‌ترین اعتراف بسنت این بود که اعمال فوری و کامل تحریم‌ها نظام مالی جهانی را منفجر خواهد کرد. اگر دولت ترامپ اکنون حاضر نیست چنین کاری کند، چرا باید در هیچ مقطعی حاضر به انجام آن باشد؟ و اگر نه، وقتی طرف‌های ثالث از همکاری خودداری کنند، چه خواهند کرد؟ ۲. آیا این طرح می‌تواند موفق شود؟ اگر از این موضوع کوچک بگذریم که دولت مشخص نکرده است قصد دارد به چه چیزی دست یابد، موفقیت آن به این بستگی دارد که منظور از «موفق شدن» چیست. آیا فشار بیشتر می‌تواند اقتصاد ایران را ویران کند و رنجی عظیم به مردم آن تحمیل کند؟ قطعاً. انتظار داشته باشید دولت مرتباً آماری را ارائه کند که انقباض اقتصادی و سقوط ارزش پول را مستند می‌کند. اما آیا فشار بیشتر می‌تواند رهبری ایران را وادار کند از مواضعی که آنها را حیاتی می‌داند دست بکشد؟ تقریباً به طور قطع نه. در واقع، هرچه آنها بیشتر متقاعد شوند که واشنگتن به دنبال سرنگونی‌شان است، تمایل کمتری به تسلیم شدن خواهند داشت. البته آنها عمق بحران اقتصادی را می‌دانند و آشکارا به آن اذعان می‌کنند. اگر توافقی به‌طور گسترده قابل قبول به آنها پیشنهاد شود، بسیاری از آنها انگیزه کامل برای پذیرفتنش خواهند داشت. اما آن توافق احتمالاً باید شبیه تفاهم‌نامه قبلی باشد، فقط با شفافیت بیشتر درباره کنترل ایران بر تنگه هرمز. به عبارت دیگر، تقریباً همان توافقی که شاید پیش از روز دی و بدون روز دی می‌پذیرفتند… ۳. اگر طرح «موفق شود» چه اتفاقی می‌افتد؟ اگر تحریم‌ها از این جهت موفق شوند که واقعاً اقتصاد ایران را به سقوط بکشانند، تهران بیشتر احتمال دارد تلافی کند تا تسلیم شود، تا اطمینان یابد که آمریکا، منطقه و جهان گسترده‌تر نیز بهای سنگینی برای این جنگ اقتصادی می‌پردازند. این امر به نوبه خود به همان تشدید نظامی منجر خواهد شد که قرار است تحریم‌های روز دی از آن جلوگیری کنند. ۴. در نهایت، صرف‌نظر از نتیجه، آیا می‌توان چنین تحریم‌های سخت‌گیرانه‌ای را توجیه کرد؟ بدون تردید، بخش‌هایی از رهبری ایران بهایی خواهند پرداخت. اما همان‌طور که @yarbatman اشاره می‌کند، قربانیان اصلی ایرانیان عادی خواهند بود که رنجشان به معیار اصلی موفقیت این سیاست تبدیل شده است؛ هدف‌های یک رژیم تحریمی وجدان‌ناپذیر، بی‌تمایز و تقریباً به طور قطع غیرقانونی. ترجمه‌شده از انگلیسی
۲ شهریور ۱۴۰۵، ۱۷:۳۲ (UTC)
از توافق آتش‌بس اکتبر ۲۰۲۵، تا توافق «تاریخی» شورای صلح با حماس در ۳۰ ژوئیه ۲۰۲۶ درباره خلع سلاح، و سپس چرخش تقریباً فوری آن تحت فشار اسرائیل، گزارش جدید ما در @CrisisGroup داستان روندی را روایت می‌کند که نتوانسته به بیشتر وعده‌هایش عمل کند؛ روندی که قربانی کارشکنی اسرائیل و مخالفت با هر شکلی از خودحکمرانی فلسطینی، و نیز یک روند ناکارآمد و نامتوازن به رهبری آمریکا بوده است. ده ماه بعد، نه عقب‌نشینی اسرائیل انجام شده، نه بازسازی، کمک‌ها همچنان محدود است و تقریباً همه مردم غزه در یک‌سوم نوار محبوس شده‌اند. تغییر این سناریو مستلزم افزایش هزینه جلوگیری اسرائیل از ورود کمک‌ها، ادامه حملات نظامی و جلوگیری از هرگونه خودحکمرانی فلسطینی خواهد بود. در غیر این صورت، ۲.۱ میلیون فلسطینی غزه در معرض آن هستند که به محرومیت دائمی سپرده شوند.ترجمه‌شده از انگلیسی
۲۹ مرداد ۱۴۰۵، ۱۷:۲۵ (UTC)
درست است، تحریم‌های هدفمند گاهی مؤثر واقع می‌شوند؛ زمانی که هدف مشخص و قابل‌اندازه‌گیری باشد و موجودیت نظام را زیر سؤال نبرد. اما اگر هدف، تسلیم رژیم ایران باشد، همان‌طور که تهران بی‌تردید در اینجا چنین تصور می‌کند، این تحریم‌ها هرقدر هم ویرانگر باشند، مؤثر نخواهند بود. به احتمال زیاد، ایران با تلاش برای اطمینان از اینکه در پرداخت هزینه جنگ اقتصادی دولت ترامپ تنها نماند، واکنش نشان خواهد داد. چه رسد به پیامدهای فاجعه‌بار و غیرقابل‌توجیه برای ایرانیان عادی. این پیامدها ذاتیِ سیاستی هستند که معیار اثربخشی خود را در میزان درهم‌کوبیده شدن اقتصاد ایران می‌بیند.ترجمه‌شده از انگلیسی

داستان‌های مرتبط