استیون پولارد

@stephenpollard · رسانه‌های یهودی و متمرکز بر اسرائیل — آمریکا/بریتانیا

استیون پولارد پس از سال‌ها سردبیری The Jewish Chronicle، سردبیر آن است.

۱۷ شهریور ۱۴۰۵، ۲۰:۴۵ (UTC)
تحلیل درخشان لرد مندلسون، عضو حزب کارگر در مجلس اعیان، درباره سیاست حزب کارگر در قبال اسرائیلترجمه‌شده از انگلیسی
۱۷ شهریور ۱۴۰۵، ۹:۵۱ (UTC)
Here's my latest Substack, 'Labour’s Israel sanctions are about the next election and have nothing to do with a Palestinian state' It’s been said that today’s announcement by Ed Miliband of sanctions on Israel marks the start of the Holborn and St Pancras by-election campaign. With Zack Polanski certain to. be doing his usual Gaza schtick until polling day, that’s a pretty accurate observation. But it misses the bigger point. Everything this government does with regard to Israel (the same applies to the past two years of Labour) needs to be viewed through the prism of two statistics. There are 37 constituencies where there is a Muslim population of over 20 per cent, and in another 73 seats the Muslim population is between 10 and 20 per cent. This, and only this, is what drives Labour over Israel and Gaza. Ignore Miliband and Burnham’s sophistry about Labour acting to preserve the possibility of the two-state solution. The supposed prompt for sanctions - Israel’s long-planned construction of homes in the E1 area of the West Bank – in no way alters such a prospect. It was the October 7 2023 massacre which did that. As for E1 – every peace plan from Oslo to Camp David and beyond has envisaged a final agreement in which this area would remain under Israeli sovereignty, even if the Palestinians rejected those peace plans. There is no possibility of any two-state solution without E1 being Israeli land. Burnham and Miliband have only one concern: the next election and avoiding the bleed away of Muslim votes from Labour. Burnham is reported to have told President Trump yesterday that the sanctions are mainly symbolic. Of course they are. That’s the entire point – they are about showing Muslim voters that Labour is up for giving Israel a kicking. The problem is that it will also be British Jews who get a kicking, as the government’s independent adviser on terror legislation, Jonathan Hall KC, warned last night on Newsnight. Note that no sanctions have ever been or will ever be imposed on Northern Cyprus or Western Sahara - or anywhere else where sovereignty is in dispute and settlements have been built. There are no Jews involved anywhere else, so there are no sectarian Muslims to appease with a bit of performative Jew-bashing. But once policy towards Israel becomes symbolic and Israel is thus itself treated as a symbol rather than a country, Jews also become symbols rather than people. We know what happens next to Jews, because it has been happening already. We are being attacked and, yes, killed – here in Britain. But even on their own terms the sanctions are a ludicrous throw back to a vanished time when Britain actually mattered to Israel. That ended when Starmer decided to treat Israel as an enemy rather than an ally, and – among much else – rewarded Hamas for the October 7 massacre by recognising a Palestinian state, handing it the ability to say its terror worked. So little does Israel need Britain as an ally that it has not even had an ambassador here for over a year. We need Israel far more than vice versa; we sell next to no arms to Israel but Israel is our third largest defence equipment supplier (behind US and Germany). 1.7 million people work for UK firms exporting goods to Israel. One in eight of the drugs dispensed by the NHS come from Israeli companies. Israel ranks eighth per capita among countries investing in the UK. And all that’s without even considering how much we need Israel’s intelligence expertise. Last month Yossi Cohen, the former Mossad chief, revealed that an MI5 director-general had told him, “You have disrupted a huge quantity of terror activity inside the UK.” The Israelis had, Cohen said, “saved many, many lives on British soil”. British soldiers would have been killed in Iraq and Afghanistan without Israeli defence equipment. The sanctions may be intended symbolic – it’s impossible even to properly categorise which Israeli exports come from the West Bank – but do not think Israel will not respond. We are especially vulnerable over defence and security, with the possibility of export licenses for defence, security or dual use technology being revoked, along with our participation in the F-35 aircraft programme and a severe down grading of intelligence sharing. All this so that Labour can try to stop the haemorrhaging of Muslim votes. (If you like what I write, do please subscribe to my Substack, It’s been said that today’s announcement by Ed Miliband of sanctions on Israel marks the start of the Holborn and St Pancras by-election campaign. With Zack Polanski certain to. be doing his usual Gaza schtick until polling day, that’s a pretty accurate observation. But it misses the bigger point. Everything this government does with regard to Israel (the same applies to the past two years of Labour) needs to be viewed through the prism of two statistics. There are 37 constituencies where there is a Muslim population of over 20 per cent, and in another 73 seats the Muslim population is between 10 and 20 per cent. This, and only this, is what drives Labour over Israel and Gaza. Ignore Miliband and Burnham’s sophistry about Labour acting to preserve the possibility of the two-state solution. The supposed prompt for sanctions - Israel’s long-planned construction of homes in the E1 area of the West Bank – in no way alters such a prospect. It was the October 7 2023 massacre which did that. As for E1 – every peace plan from Oslo to Camp David and beyond has envisaged a final agreement in which this area would remain under Israeli sovereignty, even if the Palestinians rejected those peace plans. There is no possibility of any two-state solution without E1 being Israeli land. Burnham and Miliband have only one concern: the next election and avoiding the bleed away of Muslim votes from Labour. Burnham is reported to have told President Trump yesterday that the sanctions are mainly symbolic. Of course they are. That’s the entire point – they are about showing Muslim voters that Labour is up for giving Israel a kicking. The problem is that it will also be British Jews who get a kicking, as the government’s independent adviser on terror legislation, Jonathan Hall KC, warned last night on Newsnight. Note that there no sanctions have ever been or will ever be imposed on Northern Cyprus or Western Sahara - or anywhere else where sovereignty is in dispute and settlements have been built. There are no Jews involved anywhere else, so there are no sectarian Muslims to appease with a bit of performative Jew-bashing. But once policy towards Israel becomes symbolic and Israel is thus itself treated as a symbol rather than a country, Jews also become symbols rather than people. We know what happens next to Jews, because it has been happening already. We are being attacked and, yes, killed – here in Britain. But even on their own terms the sanctions are a ludicrous throw back to a vanished time when Britain actually mattered to Israel. That ended when Starmer decided to treat Israel as an enemy rather than an ally, and – among much else – rewarded Hamas for the October 7 massacre by recognising a Palestinian state, handing it the ability to say its terror worked. So little does Israel need Britain as an ally that it has not even had an ambassador here for over a year. We need Israel far more than vice versa; we sell next to no arms to Israel but Israel is our third largest defence equipment supplier (behind US and Germany). 1.7 million people work for UK firms exporting goods to Israel. One in eight of the drugs dispensed by the NHS come from Israeli companies. Israel ranks eighth per capita among countries investing in the UK. And all that’s without even considering how much we need Israel’s intelligence expertise. Last month Yossi Cohen, the former Mossad chief, revealed that an MI5 director-general had told him, “You have disrupted a huge quantity of terror activity inside the UK.” The Israelis had, Cohen said, “saved many, many lives on British soil”. British soldiers would have been killed in Iraq and Afghanistan without Israeli defence equipment. The sanctions may be intended symbolic – it’s impossible even to properly categorise which Israeli exports come from the West Bank – but do not think Israel will not respond. We are especially vulnerable over defence and security, with the possibility of export licenses for defence, security or dual use technology being revoked, along with our participation in the F-35 aircraft programme and a severe down grading of intelligence sharing. All this so that Labour can try to stop the haemorrhaging of Muslim votes. (If you like what I write, do please subscribe to my Substack, ) ترجمه‌شده از انگلیسی
۱۶ شهریور ۱۴۰۵، ۱۵:۰۶ (UTC)
این جدیدترین ستون من در @JewishChron است: «چگونه فلسطین‌گرایی می‌تواند کلیشه‌های نژادپرستانه را سفیدشویی کند، حتی وقتی متوجه یهودیان نیستند». دو زن یهودی در دهه هشتاد زندگی‌شان. هر دو خود را سوسیالیست می‌دانند. هر دو بازیگرند. هر دو از چهره‌های مشهور و شناخته‌شده‌اند. یکی بی‌شرمانه از کلیشه‌های نژادپرستانه استفاده می‌کند، یهودیان را با نازی‌ها مقایسه می‌کند و از یک مجری سیاه‌پوست تلویزیون می‌خواهد بداند چرا پوستش تیره‌تر نیست. دیگری از وحشت کشتار ۷ اکتبر ۲۰۲۳ سخن می‌گوید و بر ضرورت آن تأکید می‌کند که اسرائیل و یهودیان بتوانند در امنیت زندگی کنند. یکی آماج حمله و تحریم است؛ بازیگران همکارش تولیداتی را که او در آن‌ها شرکت دارد تحریم می‌کنند و معترضان زندگی او را چنان خطرناک کرده‌اند که به محافظت امنیتی نیاز دارد. دیگری به‌عنوان مهمان همیشگی برنامه‌های گفت‌وگومحور با گرمی پذیرفته می‌شود و از او به‌عنوان یک بانوی عجیب‌وغریب و دوست‌داشتنی بریتانیایی تجلیل می‌کنند. لازم نیست من به شما بگویم زنی که آشکارا از کلیشه‌های نژادپرستانه استفاده می‌کند – میریام مارگولیس – با گرمی پذیرفته می‌شود و دیگری – بانو مورین لیپمن – آماج حمله است. این بریتانیا در سال ۲۰۲۶ است. سال‌ها مورین لیپمن گنجینه ملی به شمار می‌رفت. بسیاری – به گمان من بیشتر مردم – هنوز هم او را چنین می‌دانند. اما برای کسانی که به فلسطین‌گرایی مبتلا شده‌اند، او تجسم نهایت شرارت است. روی پوستری که خواستار تحریم او بود، شاخ‌های شیطان و یک چنگک بر سرش کشیده بودند؛ همان شاخ‌هایی که یهودستیزان، البته، طی هزاران سال به یهودیان نسبت داده‌اند. جرم او حتی این نیست که جرئت دارد از حق یهودیان برای زندگی امن در اسرائیل و دیاسپورا دفاع کند؛ جرمش فقط این است که یهودی‌ای است که بابت یهودی بودنش عذرخواهی نمی‌کند، و همین او را محکوم می‌کند. در مقابل، مارگولیس سابقه‌ای طولانی در بر زبان آوردن کلیشه‌های نژادپرستانه دارد. اما در ایدئولوژی منحرف فلسطین‌گرایی، فوران‌های او فضیلت به شمار می‌روند، چون متوجه یهودیان‌اند. او عمیقاً بابت یهودی‌بودن خودش عذرخواه است. برای نمونه، در آوریل ۲۰۲۴ درباره رفتار اسرائیل در غزه گفت: «به نظر من انگار هیتلر پیروز شده است.» سال گذشته این کلیشه را در مصاحبه‌ای با The Big Issue تکرار کرد: «چیز هولناکی که با آن روبه‌رو هستم این است که هیتلر پیروز شد. او ما را تغییر داد و شبیه خودش کرد.» او افزود: «من در سال ۱۹۴۱، در اوج هولوکاست، به دنیا آمدم و نمی‌توانم تحمل کنم که مردم من دقیقاً همان کار را با ملتی دیگر انجام دهند.» چند ماه بعد، در یک پخش زنده از رادیو ۴ به کریستی وارک گفت نخستین شخصیت چارلز دیکنز که او را مجذوب کرد فاگین بود. او اظهار کرد: «یهودی و نفرت‌انگیز... آن زمان یهودی‌هایی مثل آن را نمی‌شناختم، اما متأسفانه حالا می‌شناسم.» شاید فکر کنید جنجال اخیر او برای کسانی که معتقدند جایگاهش به‌عنوان یک یهودی ضدیهودی از او نماد ساخته است چالشی ایجاد می‌کند، چون این بار هدفش مردی سیاه‌پوست بوده است. او در برنامه This Morning شبکه ITV درباره پیشینه هم‌مجری، اندی پیترز، از او پرسید. مارگولیس پرسید: «تو چی هستی؟» او گیج‌شده جواب داد: «من چی هستم؟» و مارگولیس گفت: «ترکیبی هستی. پدر سیاه و مادر سفید داری؟» پیترز جواب داد: «نه، نه، نه. هر دو والد من سیاه‌پوست‌اند... آیا من از حد معمول روشن‌ترم؟» پاسخ مارگولیس حتی برای خودش هم حیرت‌انگیز بود: «فکر می‌کنم های‌یالا هستی.» این عبارت، همراه با «پیکنینی»، در ایالات متحده دوران جداسازی برای توصیف سیاه‌پوستان با پوست روشن‌تر به کار می‌رفت. این عبارت همراه با واژه نژادپرستانه‌ای که با N شروع می‌شود، مدت‌هاست از همه‌جا جز میان برتری‌طلبان سفیدپوست – و میریام مارگولیس – ناپدید شده است. واکنش همفکران ضدیهودی مارگولیس آشکارکننده بود. هیچ واکنشی وجود نداشت. شاید جالب باشد ببینیم کسانی که خواستار حذف بانو مورین هستند با مارگولیس چگونه رفتار می‌کنند. این باید آن‌ها را در برابر دوراهی قرار دهد، زیرا هرچند هیچ مدرکی مبنی بر به زبان آوردن واژه‌ای نژادپرستانه از سوی بانو مورین ارائه نشده، سخنان مارگولیس این بار فقط متوجه یهودیان – که نژادپرستی علیه آنان نه‌تنها پذیرفتنی بلکه ضروری تلقی می‌شود – نبود، بلکه متوجه مردی سیاه‌پوست بود که supposedly نژادپرستی علیه او پذیرفتنی نیست. اما برای کسانی که فلسطین‌گرایی ذهنشان را آشفته کرده است، فقط یک آرمان وجود دارد و همه چیز دیگر رنگ می‌بازد. هیچ چیز دیگری اهمیت ندارد. پس با اینکه مارگولیس در تلویزیون زنده برای توصیف یک مرد سیاه‌پوست از ناسزای نژادی زشتی استفاده کرد، جایگاه او به‌عنوان یک یهودی ضدیهودی او را از هر چیز دیگری مبرا می‌کند. در حقیقت، لیپمن و مارگولیس هیچ وجه مشترکی ندارند. اما شیوه برخورد جماعت با آن‌ها یادآوری سودمندی از واقعیت فلسطین‌گرایی به‌عنوان یک ایدئولوژی و از ریاکاری و معیارهای دوگانه‌ای است که زیربنای آن را تشکیل می‌دهند. ترجمه‌شده از انگلیسی
۱۶ شهریور ۱۴۰۵، ۹:۳۷ (UTC)
دلگرم‌کننده است که دیروز در مسابقه رهبری ارکستر سوتلانوف حضور داشتم و دیدم رهبران ارکستر اسرائیلی مقام‌های اول و دوم را کسب کردندترجمه‌شده از انگلیسی
۱۳ شهریور ۱۴۰۵، ۱۴:۴۷ (UTC)
این ستون من در @Telegraph است: «میریام مارگولیز گنجینه ملی نیست، بلکه مایه ننگی غیرمنطقی است» ما گنجینه‌های ملی‌مان را دوست داریم. سر مایکل پالین، بدیهی است. بانو جودی دنچ، البته. و بانو جوانا لوملی، بی‌تردید. اما گروهی حتی نادرتر وجود دارد؛ کسانی که از نظر برخی گنجینه ملی و از نظر دیگران صرفاً نفرت‌انگیزند. در واقع این گروه آن‌قدر نادر است که فقط می‌توانم به یک عضو آن فکر کنم: میریام مگولیز. این بازیگر، که شاید بیشتر به خاطر نقشش در فیلم‌های هری پاتر مشهور باشد، چهره‌ای دائمی در تلویزیون است؛ مهمانی که می‌توان روی او حساب کرد تا داستانی شنیدنی درباره افراد مشهور دیگری که با آن‌ها کار کرده تعریف کند. اما این داستان‌ها روی دیگری هم دارند: مارگولیز نفرت‌انگیز است و هر بار که حرف می‌زند این را روشن می‌کند. آخرین نمایش او دیروز در برنامه This Morning شبکه ITV بود؛ زمانی که شروع کرد از آندی پیترز، مجری سیاه‌پوست همکار برنامه، درباره تبارش سؤال کردن. او پرسید: «تو چی هستی؟» پیترز با سردرگمی پاسخ داد: «من چی هستم؟» و مارگولیز گفت: «تو ترکیبی هستی. یک بابای سیاه و یک مامان سفید داری؟» پیترز با حیرت پاسخ داد: «نه، نه، نه. هر دو والد من سیاه‌پوست هستند.» پاسخ او مارگولیز را کمی درمانده نشان داد. سپس افزود: «آیا رنگ پوستم از حد معمول روشن‌تر است؟» بعد، چه عمدی و چه غیرعمدی، مارگولیز به قعر ابتذال سقوط کرد. «فکر می‌کنم تو high-yalla هستی.» پیترزِ سردرگم از او خواست توضیح دهد. «در آمریکا به کسی که کاملاً سیاه نیست این را می‌گویند.» پیترز پاسخ داد: «حتی نمی‌دانستم درجاتی وجود دارد.» او ادامه داد: «درجاتی وجود دارد.» وقتی پیتر سپس انگشتانش را به گوشش برد و به مارگولیز هشدار داد که تهیه‌کنندگانش «دارند عصبی می‌شوند»، او اصرار کرد: «عصبی نباشید. ما از همه استقبال می‌کنیم.» عبارت «high-yalla» (یا «high yellow») ــ همراه با «pickaninny» ــ در آمریکا در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم برای توصیف سیاه‌پوستانی با پوست روشن‌تر رایج بود. این عبارت نیز مانند واژه‌ای که با N شروع می‌شود، چند دهه پیش به‌درستی از جامعه مؤدبانه ناپدید شد. امروزه فقط کسانی از آن استفاده می‌کنند که قصد توهین دارند، و نیز نادان‌ها و احمق‌ها. با توجه به اینکه او در کمبریج تحصیل کرده، بعید می‌دانم مارگولیز هیچ‌کدام از آن دو باشد. تصور می‌کردید مدت‌هاست از دیدن مردی سیاه‌پوست که در تلویزیون زنده درباره میزان سیاهی‌اش بازجویی می‌شود عبور کرده‌ایم. اما وقتی مارگولیز را دعوت می‌کنید، هرگز نمی‌دانید چه خواهد گفت. او سابقه‌ای طولانی از رفتار تهوع‌آور دارد. برای نمونه، در سال ۲۰۲۰، پس از آنکه بوریس جانسون در بیمارستان برای زنده ماندن از کووید مبارزه کرد، او در برنامه The Last Leg شبکه Channel 4 گفت که «می‌خواسته او بمیرد». سپس در سال ۲۰۲۲، در برنامه Today از رادیو BBC Radio 4، بلافاصله پس از جرمی هانت ظاهر شد؛ هانت به‌تازگی به مقام وزیر خزانه‌داری منصوب شده بود. مارگولیز که او را بیرون استودیو دیده بود، به شنوندگان گفت: «وقتی او را آنجا دیدم، فقط گفتم: “چه کار لعنتی سختی، موفق باشید.” و چیزی که واقعاً می‌خواستم بگویم این بود: “F--- تو، حروم‌زاده”، اما نمی‌شود چنین چیزی گفت.» اگر مارگولیز مردی دگرجنس‌گرا، سفیدپوست و متعلق به طبقه متوسط بود، سال‌ها پیش «کنسل» شده بود. اما او دو بلیت طلایی دارد که باعث می‌شود، هر چه بگوید یا انجام دهد، همیشه تریبونی در اختیارش گذاشته شود. اول اینکه او چپ‌گراست. توهین‌ها و طعنه‌هایش همیشه متوجه اهداف راست‌گراست. این بخش از هویت او مانند کارت خروج رایگان از زندان است؛ به همین دلیل، در حالی که دیگران به خاطر چنین سخنانی به ستون بسته می‌شدند، با او مانند نوعی دلقک مجاز رفتار می‌شود. اما حتی مهم‌تر از آن، برگ برنده را دارد: او یهودی است و به نظر می‌رسد نه‌تنها از اسرائیل، بلکه از یهودیان دیگر نیز متنفر است و می‌توان اطمینان داشت که این را در هر فرصتی روشن می‌کند. برای مثال، در آوریل ۲۰۲۴ درباره رفتار اسرائیل در نبردش با حماس در غزه گفت: «از نظر من، انگار هیتلر پیروز شده است.» سپس سال گذشته در مصاحبه‌ای با The Big Issue حرفی مشابه زد. او گفت: «چیز وحشتناکی که با آن روبه‌رو هستم این است که هیتلر پیروز شد. او ما را تغییر داد و شبیه خودش کرد.» مارگولیز سپس افزود: «من در سال ۴۱، در اوج هولوکاست، به دنیا آمدم و نمی‌توانم فکر اینکه مردم من دقیقاً همان کار را با ملتی دیگر انجام می‌دهند تحمل کنم.» مقایسه خونریزی در غزه با قتل‌عام نظام‌مند هولوکاست نازی‌ها صرفاً نفرت‌انگیز است. چند ماه پس از آن اظهارات، مارگولیز در یک برنامه زنده رادیو ۴ به کرستی وارک گفت نخستین شخصیت چارلز دیکنز که او را مجذوب کرد فاگین بود. او اظهار نظر کرد: «یهودی و پلید... آن زمان نمی‌دانستم یهودیان این‌گونه‌اند، متأسفانه حالا می‌دانم.» مارگولیز نفرت‌انگیز بودن را به هنر اجرا تبدیل می‌کند و مدیران انتخاب و تهیه‌کنندگانی که از چپ‌گرایی زننده و بی‌پیرایه او لذت می‌برند، با آن همراه می‌شوند. چون نمایش او به‌شدت بی‌مزه است، اما با این حال هنوز کار می‌گیرد، خنده آخر واقعاً از آنِ خودش است. ترجمه‌شده از انگلیسی
۱۱ شهریور ۱۴۰۵، ۱۱:۲۸ (UTC)
این ستون من در @JewishChron است با عنوان «تلاش شرم‌آور برای طرد بانو مورین لیپمن و دیگر هنرمندان یهودی که حاضر نیستند از اسرائیل اعلام برائت کنند» سال‌ها پیش در محل کار کنار فردی نشستم که تقریباً از هر جهت برایم نفرت‌انگیز بود. او چپ افراطی بود و به‌عنوان ستون‌نویسی همکار، دیدگاه‌هایی را با خوانندگان در میان می‌گذاشت که من خطرناک و نفرت‌انگیز می‌دانستم. نوعی انزجار نسبت به او داشتم. اما این تمام ماجرا نیست. بدیهی است که هر دوی ما می‌دانستیم دیدگاه‌های بسیار متفاوتی داریم – من هم استخدام شده بودم تا افکارم را با خوانندگان در میان بگذارم. اما نوعی پیمان ناگفته داشتیم و هیچ‌کدام در چیزی که می‌توان آن را زندگی واقعی نامید به دیگری حمله نمی‌کرد. نفرت متقابل‌مان را به مطبوعات محدود کردیم و حتی آنجا هم هرگز شخصاً به یکدیگر حمله نکردیم. هر دو توپ را می‌زدیم، نه بازیکن را. با هم کنار می‌آمدیم. این‌که چنین نظر پایینی درباره یکدیگر داشتیم، البته به‌خاطر شغل‌هایمان تشدید می‌شد. هر روز را صرف نوشتن درباره سیاست، سیاست‌گذاری و اخبار می‌کردیم. هیچ‌کدام جایی برای پنهان شدن نداشتیم. اما شکلی از این پویایی دائماً در اداره‌های سراسر کشور رخ می‌دهد – آدم‌هایی که به هر دلیلی از یکی از همکارانشان متنفرند، اما این نفرت را برای خود نگه می‌دارند و به کارشان ادامه می‌دهند. جامعه این‌گونه کار می‌کند. تصور کنید برعکس، همکاران نه‌تنها همیشه درباره دیدگاه‌های شخصی‌شان نسبت به یکدیگر صریح بودند، بلکه فقط حاضر می‌شدند در کنار افرادی کار کنند که دیدگاه‌های مشابهی دارند. زندگی اداری به‌سادگی نمی‌توانست ادامه پیدا کند. این ما را به جرارد مک‌کارتی می‌رساند؛ بازیگری که قرار بود همراه با بانو مورین لیپمن در نمایشی در تئاتر سوهو لندن ظاهر شود. مک‌کارتی هفته گذشته انصراف داد. خودش این‌طور بیان کرد: «به‌دلیل دیدگاه‌هایی که او به‌طور علنی و مکرر درباره اسرائیل و فلسطین ابراز کرده است، شخصاً با تبلیغ مشارکت او احساس راحتی نمی‌کردم. من نخواستم در انتخاب او تجدیدنظر شود و انتظار نداشتم هیچ‌کس دیگری موضع مرا داشته باشد. من فقط انتخاب کردم از سکوی شخصی خودم برای تبلیغ فردی استفاده نکنم که دیدگاه‌های سیاسی‌اش با دیدگاه‌های من در تضاد است.» بیایید هیاهو را کنار بزنیم و روشن کنیم واقعاً چه اتفاقی در اینجا می‌افتد. مک‌کارتی به‌خاطر حضور بازیگر نمادینی که دیدگاه‌هایی مشترک با اکثریت قاطع یهودیان ابراز کرده، از یک نمایش کناره‌گیری کرده است. مک‌کارتی نماینده الگویی رو به رشد در هنرهاست که JC به‌تفصیل درباره آن گزارش داده و می‌کوشد هر هنرمند یهودی را که حاضر نیست از اسرائیل اعلام برائت کند، از زندگی عمومی طرد کند. افزون بر این، امثال مک‌کارتی می‌کوشند نوعی آیین اعتقادی را تحمیل کنند که یهودیان باید آن را بپذیرند تا اجازه حضور مداوم داشته باشند. اگر بانو مورین در برابر «جامعه نیکان» خودخوانده به خاک می‌افتاد، گویی در نوعی جلسه مبارزه انقلاب فرهنگی شرکت کرده بود، سپس از حمایت پیشین خود از اسرائیل دست می‌کشید و عبارتی را بر زبان می‌آورد که اسرائیل را محکوم می‌کرد، فوراً به یک یهودی مفید تبدیل می‌شد. برای متنفران، «AsaJew» ارزشمندترین ابزار تبلیغاتی از میان همه ابزارهاست. یهودی‌بودن آنان، برخلاف این، منبع طردشدن نیست، بلکه چوبی فراهم می‌کند تا با آن یهودیانی را بزنند که از تبعیت از خواسته‌های متنفران خودداری می‌کنند. البته نه این‌که بانو مورین هرگز چنین کاری بکند. در عوض، او بارها مورد آزار ضدیهودی قرار می‌گیرد و برای امنیت جسمانی خود به حفاظت نیاز دارد – واقعیت زندگی یهودیان در معرض دید عموم. و این‌که او جرئت می‌کند از حق دولت یهودی برای موجودیت حمایت کند، چه رسد به این‌که از خود در برابر ترور دفاع کند، برای امثال مک‌کارتی بیش از اندازه کافی است تا او را تحریم کنند. اکنون در چنین وضعی هستیم. ترجمه‌شده از انگلیسی
۱۰ شهریور ۱۴۰۵، ۱۴:۵۲ (UTC)
این هم تازه‌ترین مطلب من در ساب‌استک، «برنهام درباره یهودستیزی با زبان دوگانه سخن می‌گوید» من کمی دنیا را دیده‌ام، اما فکر نمی‌کنم تا به حال نمونه‌ای کلاسیک‌تر از این‌که کردار از گفتار رساتر است دیده باشم تا پست امروز اندی برنهام در شبکه‌های اجتماعی. آن را کامل نقل می‌کنم: «عشق و حمایت خود را برای جامعه یهودیان منچستر و فراتر از آن می‌فرستیم؛ جامعه‌ای که دیشب گرد هم آمد تا یاد ملوین کراویتز و آدریان دولبی را گرامی بدارد؛ آن دو سال گذشته هنگام دفاع از کنیسه‌شان کشته شدند. افکار من با خانواده‌های آنان و همه کسانی است که از این حمله آسیب دیده‌اند. «می‌دانم برای بسیاری از یهودیان، اندوه و ترس آن روز هنوز از میان نرفته است و می‌دانم باید برای حفاظت از جوامع در سراسر کشور کار بیشتری انجام دهیم. «می‌خواهم یهودیان بدانند که امنیتشان برای من در اولویت است و مصمم هستم یهودستیزی را برای همیشه ریشه‌کن کنم.» خوب به نظر می‌رسد، مگر نه؟ چه کسی می‌تواند به چنین سخنان زیبا و گرمی اعتراض کند؟ بیایید این تصور کلیشه‌ای را نادیده بگیریم که برنهام می‌تواند «یهودستیزی را برای همیشه ریشه‌کن کند». نفرت از یهودیان هزاران سال است که وجود دارد و صرفاً به این دلیل که اندی برنهام می‌گوید مصمم به پایان دادن به آن است، از بین نخواهد رفت. نمی‌توانم تصمیم بگیرم که پشت چنین جمله‌ای تکبر، خودشیفتگی یا صرفاً حماقت قرار دارد. احتمالاً کمی از هر سه. با فکر دوباره، بیایید آن را نادیده نگیریم، چون نمونه‌ای از دورویی کلی سخنان اوست. وعده برنهام که مصمم است به یهودستیزی پایان دهد، آشکارا بی‌معناست. او می‌داند، همان‌طور که هر کس پستش را بخواند خواهد دانست، که نمی‌تواند به یهودستیزی پایان دهد – حتی اگر تمام لحظات بیداری‌اش را وقف این کار کند، قادر به انجامش نیست –. اما این مانع نشد که آن را بنویسد. چون تمام آن پست بی‌معناست. در آن از عشق و حمایت از جامعه یهودیان، انجام کار بیشتر برای حفاظت از آن و ریشه‌کن کردن نفرت از یهودیان سخن گفته می‌شود. اما هرچند این‌ها سخنان گرمی هستند، فقط همین‌اند. حرف. وقتی صحبت از عمل می‌شود، برنهام درست خلاف آن را نشان می‌دهد – وقتی پای اولویت‌هایش در میان است، برای جامعه یهودیان یا دیدگاه یهودیان بریتانیا درباره امنیت ما ذره‌ای اهمیت قائل نیست. در ابتدایی‌ترین سطح، نخستین مصاحبه مفصلی که او انجام داد با گری لینکر بود؛ مردی که بارها نشان داده چرا بسیاری – به نظر من بیشتر – یهودیان او را یکی از بدترین یهودستیزان کشور می‌دانند. هر کس واقعاً از یهودستیزی نگران باشد، از لینکر دوری می‌کند، نه این‌که با یک مصاحبه به او پاداش دهد. اما دورویی، البته، بسیار عمیق‌تر از این است. حزب کارگر در دوران سلف او، کی‌یر استارمر، دو سال گذشته را صرف پاداش دادن به حماس بابت کشتارش در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ کرده است؛ از جمله با به رسمیت شناختن فلسطین و بدین‌ترتیب به تروریست‌ها مدرکی داده است تا ادعا کنند راه آنان تنها راه دستیابی به چنین اقدامی بوده است. بااین‌حال، برنهام این روند را به‌شدت شتاب داده و در آستانه اعلام تحریم‌هایی علیه اسرائیل است. این تحریم‌ها به‌عنوان تحریم تجارت کرانه باختری جلوه داده می‌شوند، اما چون در بیشتر موارد جداسازی فیزیکی و لجستیکی آن از تجارت اسرائیل به‌طور کلی ممکن نیست، روشن است که واقعاً چه می‌گذرد. بدتر از آن، تحریم‌ها در واقع درباره اسرائیل یا فلسطین به‌خودی‌خود نیستند. آن‌ها درباره مسائل داخلی حزب کارگرند – ترس آن از رأی مسلمانان فرقه‌گرا که در سال ۲۰۲۴ چهار کرسی برایش به ارمغان آورد و تهدید می‌کند در انتخابات بعدی کرسی‌های بسیار بیشتری به دست آورد. برنهام (یا بهتر بگوییم کارکنانش) شاید چند سخن گرم درباره یهودستیزی کنار هم گذاشته باشند، اما اعمال او نشان می‌دهد اولویت واقعی‌اش این است که هر کاری از دستش برمی‌آید برای بازپس‌گرفتن حمایت مسلمانان فرقه‌گرا انجام دهد – و این یعنی با اسرائیل نه به‌عنوان متحد، بلکه به‌عنوان دشمن رفتار کند. و اگر این کار امنیت یهودیان بریتانیا را بیش از پیش به خطر بیندازد – که می‌اندازد – چنین باد. درباره سیاستمداران جمله‌ای هولناک وجود دارد که حاصل این تصور است که آنان مشتی شارلاتان بی‌اعتمادند: از کجا می‌توان فهمید سیاستمداری دروغ می‌گوید؟ لب‌هایش حرکت می‌کنند. از این نگرش بدبینانه متنفرم، چون خدمت عمومی نه‌تنها مهم، بلکه شرافتمندانه است. اما بدبینی اندی برنهام دفاع از این دیدگاه را روزبه‌روز دشوارتر می‌کند.» ترجمه‌شده از انگلیسی
۱۰ شهریور ۱۴۰۵، ۷:۱۴ (UTC)
این ستون من در @TheSun است: «حزب کارگر آن‌قدر درگیر حمله به اسرائیل است که متوجه نیست ممنوعیت تجاری به قیمت از دست رفتن شغل‌های فلسطینی تمام خواهد شد». تصور کنید بریتانیا متحدی داشت که دانش اطلاعاتی‌اش برای امنیت ما آن‌قدر حیاتی بود که رئیس ام‌آی۵ می‌گفت آن متحد «حجم عظیمی از فعالیت‌های تروریستی در داخل بریتانیا را مختل کرده» و «جان‌های بسیار بسیار زیادی را در خاک بریتانیا نجات داده است». تصور کنید تجهیزات نظامی همان متحد جان سربازان بریتانیایی را در عراق و افغانستان نجات داده بود. سپس تصور کنید آن متحد همچنین بازاری عظیم برای تجارت بریتانیا بود، هر سال ۳٫۲ میلیارد پوند محصول بریتانیایی می‌خرید و به این ترتیب از شمار عظیمی از مشاغل بریتانیایی پشتیبانی می‌کرد. آن متحد نیازی به تصور ندارد. اسرائیل است. بیش از ۱٫۷ میلیون نفر از ما برای شرکت‌هایی کار می‌کنیم که به اسرائیل صادرات دارند. یک‌هشتم داروهایی که نظام سلامت ملی بریتانیا توزیع می‌کند از شرکت‌های اسرائیلی می‌آید. اسرائیل از نظر سرانه، در میان کشورهای سرمایه‌گذار در بریتانیا رتبه هشتم را دارد. تقریباً هر کسی که از تلفن همراه استفاده می‌کند، از فناوری اسرائیلی استفاده می‌کند. مدت‌هاست در حزب کارگر جریانی وجود دارد که اسرائیل را نه متحدی شایسته تقدیر، بلکه دشمنی شایسته حمله می‌داند. دولت حزب کارگر دو سال گذشته را دقیقاً صرف همین کار کرده است. اکنون نخست‌وزیر اندی برنهام آماده است یک گام فراتر برود و واردات هر کالای تولیدشده در کرانه باختری را ممنوع کند — منطقه مورد مناقشه‌ای که فلسطینی‌ها آن را متعلق به خود می‌دانند، اما اسرائیل سال‌هاست در آن شهرک‌سازی می‌کند. دلیل ظاهری تحریم‌ها این است که اسرائیل قصد دارد در منطقه‌ای از کرانه باختری موسوم به E1 خانه بسازد. حزب کارگر می‌گوید این کار هر امیدی به راه‌حل دوکشوری را از بین می‌برد. با این حال، در همه طرح‌های صلح منطقه، از اسلو تا کمپ‌دیوید و پس از آن، E1 به‌عنوان منطقه‌ای مشخص شده که زیر حاکمیت اسرائیل باقی می‌ماند. هیچ طرح صلح قابل تصوری وجود ندارد که در آن این منطقه بخشی از کشور فلسطین باشد. حقیقت این است که این فقط یک بهانه است. برای شمار بسیار زیادی از نمایندگان حزب کارگر، حمله به اسرائیل به هسته دیدگاه آنان درباره جهان تبدیل شده است. آنان چنان در «فلسطینی‌گرایی» غرق شده‌اند — ایدئولوژی و ذهنیتی که مبارزه برای تشکیل کشور فلسطین را بر همه چیز مقدم می‌داند — که تا زمانی که اسرائیل به زانو درنیاید آرام نخواهند گرفت. برنهام اکنون خواسته آنان را اجرا می‌کند. یکی از نخستین کارهایی که پس از بازگشت به پارلمان انجام داد، عذرخواهی بابت «واکنش اولیه حزب کارگر به رفتار با غزه» بود. او گفت: «اشتباه کردیم و بابت آن متأسفم». اما عامل دیگری هم در کار است. ظهور رأی مسلمانان فرقه‌گرا سیاست جناح چپ را تغییر داده است. در آخرین انتخابات سراسری، نامزدهای به‌اصطلاح مستقل غزه چهار کرسی را به دست آوردند و در چند حوزه دیگر نیز فاصله کمی با پیروزی داشتند. جمعیت مسلمان در ۳۷ حوزه انتخابیه بیش از ۲۰ درصد است و در ۷۳ کرسی دیگر، جمعیت مسلمان بین ۱۰ تا ۲۰ درصد قرار دارد. نمایندگان حزب کارگر وحشت دارند که در انتخابات بعدی از سمت خود کنار گذاشته شوند. هر کاری که حزب کارگر درباره اسرائیل انجام می‌دهد باید در این چارچوب دیده شود. تمام ماجرا نشان دادن این است که رأی مسلمانان فرقه‌گرا حزب کارگر را حزب خود بدانند. تحریم‌ها هیچ ارتباطی با کمک به فلسطینی‌ها ندارد، زیرا آنان بیش از همه آسیب خواهند دید. حدود ۳۰ هزار فلسطینی در اقتصاد شهرک‌ها کار می‌کنند و چند برابر مبلغی را دریافت می‌کنند که کارفرمایان فلسطینی در جاهای دیگر می‌پردازند. ممنوعیت کالا درآمد آنان را کاهش می‌دهد، بی‌آنکه سیاست اسرائیل را ذره‌ای تغییر دهد. درباره پیامدهای آن در اینجا، جدا کردن همه کالاهای تولیدشده در کرانه باختری از کالاهای دیگر از نظر عملی ناممکن است. هنگام صادرات کالاها از اسرائیل، هیچ نظام جامع برچسب‌گذاری وجود ندارد. بنابراین این در واقع ممنوعیت واردات همه کالاهای اسرائیلی است. اگر برنهام فکر می‌کند اسرائیلی‌ها دست روی دست می‌گذارند و چنین رفتاری را می‌پذیرند، باید حتی بیش از آنچه اکنون به نظر می‌رسد از درک شرایط ناتوان باشد. همان‌طور که توضیح داده‌ام، ما بسیار بیشتر از نیاز اسرائیل به ما، به تخصص فناوری، نظامی و اطلاعاتی اسرائیل نیاز داریم. وقتی اسرائیلی‌ها واکنش نشان دهند، این ما هستیم که آسیب خواهیم دید. فقط به ایرلند نگاه کنید. در سال ۲۰۲۴، مایکل مارتین، که آن زمان وزیر دفاع و اکنون نخست‌وزیر ایرلند است، دستور داد یک سامانه ناوبری ساخت اسرائیل از هواپیمای رسمی جدید ایرلند خارج شود، چون نصب آن به قراردادی با شرکت ال‌بیت سیستمز، یک شرکت دفاعی اسرائیلی، نیاز داشت. آن هواپیما اکنون نمی‌تواند در مه یا هوای نامساعد فرود بیاید. شاید برنهام فکر می‌کند تضمین اینکه نیروی هوایی سلطنتی نتواند هواپیماهایش را به پرواز درآورد، چون به فناوری اسرائیلی وابسته‌اند، ایده خوبی است. (و ضمناً اسرائیل دومین تأمین‌کننده بزرگ دفاعی بریتانیاست — و از بریتانیا سلاح نمی‌خرد. این معامله‌ای یک‌طرفه است.) وقتی اسرائیل تنها کشوری است که هدف تحریم‌های بایکوت قرار می‌گیرد — درباره صحرای غربی، قبرس شمالی، چین یا هر درگیری دیگری جز اوکراین هیچ اقدامی وجود ندارد — فضای داخلی نیز تغییر می‌کند. در زمانی که یهودستیزی بیداد می‌کند، این یهودیان بریتانیایی هستند که بیشترین فشار پیامدها را تحمل خواهند کرد. دفعه بعد که از برنهام یا هر وزیر حزب کارگر شنیدید که می‌گوید یهودستیزی را محکوم می‌کند، به یاد داشته باشید که آنان ریاکارانی بی‌شرم هستند. ترجمه‌شده از انگلیسی
۳ شهریور ۱۴۰۵، ۱۵:۱۱ (UTC)
این بخشی از مقاله من در @CapX با عنوان «تحریم‌های ترامپ علیه ایران شاید واقعاً مؤثر باشند» است. اعمال «روز دی اقتصادی» از سوی رئیس‌جمهور ترامپ علیه ایران – مجموعه‌ای از تحریم‌ها علیه هر کشوری که از نظر مالی با ایران معامله کند، و همچنین علیه بانک‌ها و شرکت‌ها – از هم‌اکنون از سوی همان مظنونان همیشگی رد شده است؛ کسانی که واکنش غریزی‌شان همیشه حمله به هر اقدام تازه علیه رژیم تهران است. وقتی صحبت از ایران می‌شود، «مظنونان همیشگی» معنای مشخصی دارد: دیپلمات‌ها، مشاوران و چهره‌های سیاسی گوناگونی که در سال ۲۰۱۵ درباره برنامه جامع اقدام مشترک (JCPOA)، معروف به توافق هسته‌ای ایران، مذاکره کردند و آن را اجرا کردند. برای نمونه، آلن ایر، دیپلمات پیشین آمریکایی که تا زمان امضای توافق ۲۰۱۵ در تیم مذاکره هسته‌ای با ایران حضور داشت، دیروز گفت «هیچ تحریم جدیدی مؤثر نیست». پرسش بدیهی، البته، این است که «مؤثر» اکنون به چه معناست. در مورد ایران، دو معیار اصلی وجود دارد. بزرگ‌ترین معیار سقوط رژیم است. این هدف بلندمدت آمریکا، اسرائیل و – که اغلب فراموش می‌شود – بیشتر همسایگان عرب ایران است؛ همه آنان شدت سمی را که رژیم تهران به منطقه و جهان تزریق می‌کند درک می‌کنند. اما معیار دیگری هم وجود دارد: هدف کوچک‌تر اما همچنان حیاتی سیاست آمریکا در دوره ترامپ، اسرائیل و همسایگان عرب. این هدف، تضعیف ایران است تا خارج از مرزهای خود تهدید کمتری ایجاد کند. این یکی از اهداف حملات نظامی در اوایل امسال بود و یکی از اهداف تحریم‌های جدید نیز هست. مسائل مربوط به تحریم‌ها عمدتاً از توافق JCPOA سال ۲۰۱۵ و حامیان آن ناشی می‌شود؛ کسانی که هرگز نپذیرفته‌اند پیروزی دیپلماتیک ادعایی‌شان در سال ۲۰۱۵ در واقع یک فاجعه بوده است و همچنان اصرار دارند با رژیم ایران نه به‌عنوان دشمنی که باید شکست بخورد، بلکه به‌عنوان شریکی بالقوه که باید به‌تدریج به جایگاه محترمانه بازگردانده شود رفتار شود. اما واقعیت‌ها روشن‌اند. تحریم‌ها دست‌کم به‌عنوان وسیله‌ای برای کاهش تهدید ایران کار می‌کنند. تازه‌ترین شاهد این است که اقتصاد ایران زمانی رشد کرد که بایدن تحریم‌هایی را که در دوره نخست ترامپ پس از کنار گذاشتن توافق ۲۰۱۵ اعمال شده بود کاهش داد، و زمانی کوچک شد که ترامپ در دوره دوم خود آن‌ها را دوباره برقرار کرد. آمار صندوق بین‌المللی پول نشان می‌دهد اقتصاد ایران در سال پس از توافق JCPOA سال ۲۰۱۵، ۱۲.۵ درصد رشد کرد و پس از آن‌که ترامپ تحریم‌ها را دوباره اعمال کرد، در سال ۲۰۱۸، ۴.۸ درصد و در سال ۲۰۱۹، ۹.۵ درصد کوچک شد؛ این اقدام بخشی از راهبردی بود که پس از کنار گذاشتن توافق «فشار حداکثری» نام گرفت. اگر ترامپ مداخله نکرده بود، ایران در مسیر تبدیل شدن به تأمین‌کننده مالی ثروتمند تروریسم با برنامه تسلیحات هسته‌ای قرار داشت. نکته اصلی این است که JCPOA توافقی ناقص که نیازمند بهبود باشد نبود، بلکه از نظر طراحی یک اشتباه بود، زیرا به رژیمی که قصد نداشت به آن پایبند بماند پول و پوشش دیپلماتیک داد. این کار رئیس‌جمهور اوباما حماقت بود که تحریم‌ها را از دوش بزرگ‌ترین تأمین‌کننده مالی تروریسم در جهان برداشت؛ اقدامی که در سال نخست پس از توافق، اقتصاد آن را ۱۲.۵ درصد تقویت کرد. ترامپ در دوره نخست خود با کنار گذاشتن توافق ۲۰۱۵ و اعمال دوباره تحریم‌ها در سال ۲۰۱۸، در واقع به واقعیت اقتصاد احیاشده ایران و در نتیجه تهدید آن پاسخ می‌داد. این تحریم‌ها بلافاصله اقتصاد ایران را تحت فشار قرار دادند. تهران از نظر اقتصادی به زانو درمی‌آمد. هنوز راه زیادی تا از بین بردن تهدیدی که ایجاد می‌کرد باقی مانده بود، اما پایه‌ها چنان فراهم شده بود که این امر واقع‌بینانه به نظر برسد. سپس بایدن در سال ۲۰۲۱ به قدرت رسید و بسیاری از کسانی را که پشت توافق گمراه‌کننده اولیه JCPOA بودند دوباره به مناصب بازگرداند. آنان که در سال‌های دور از قدرت هیچ نیاموخته بودند، فوراً با اجرای نکردن تحریم‌های ترامپ فشار بر ایران را کاهش دادند تا تلاش خود برای توافقی جدید را پیش ببرند. این کار نه‌تنها جهش اقتصادی بزرگی به تهران داد، بلکه پیام روشنی فرستاد که آمریکا دیگر تحریم‌ها را جدی نمی‌گیرد. خامنه‌ای آن پیام را درست فهمید و این امر به اقدامات جسورانه‌تر نیروهای نیابتی ایران مانند حماس و کشتار ۷ اکتبر ۲۰۲۳ انجامید. ایران در سه‌ماهه نخست سال ۲۰۲۲ روزانه ۸۷۰٬۰۰۰ بشکه نفت صادر کرد، که عمدتاً به چین بود و ۳۰ درصد بالاتر از میانگین سال ۲۰۲۱، یعنی ۶۶۸٬۰۰۰ بشکه، بود. تا ژانویه ۲۰۲۴ این رقم به ۱.۲۹ میلیون بشکه در روز رسید. علاوه بر آن، در اوت ۲۰۲۳ مبلغ ۶ میلیارد دلار برای آزادی گروگان‌های آمریکایی به رژیم پرداخت شد، در حالی که آمریکایی‌ها با اصراری رقت‌انگیز می‌گفتند این پول فقط می‌تواند صرف کمک‌های بشردوستانه شود. ناگهان ایران دوباره سرشار از پول شد. این موضوع مهم است، زیرا اقتصاد ایران مستقیماً به تروریسم خوراک می‌رساند. در سال ۱۹۹۲، زمانی که بمب‌گذاری‌های انتحاری آغاز شد، ایران سالانه ۵۰ میلیون دلار به حماس می‌داد. تا سال ۲۰۲۰ این مبلغ به بیش از ۱۰۰ میلیون دلار در سال رسیده بود، طبق آمار وزارت خارجه آمریکا، و در سال ۲۰۲۳ نیز ۷۰ میلیون دلار اضافیِ گزارش‌شده برای سامانه‌های موشکی و دفاعی در غزه پرداخت شد. با توجه به نقش ایران در خاورمیانه و فراتر از آن، انتظار می‌رود دولت‌های غربی هر کاری از دستشان برمی‌آید برای منزوی کردن رژیم ایران و محروم کردن آن از پول مورد نیاز برای تأمین مالی تروریسم انجام دهند. با این حال، همان‌طور که در سال‌های اخیر دیده‌ایم، درست برعکس این اتفاق افتاده است... ترجمه‌شده از انگلیسی
۳ شهریور ۱۴۰۵، ۷:۳۴ (UTC)
این ستون من در @spectator است، با عنوان «ما همین حالا با ایران در جنگیم». از میان همه اظهارنظرهای بی‌معنا، و نه بگوییم احمقانه، سر کی‌یر استارمر در مقام نخست‌وزیر، سخن او درباره اقدام آمریکا و اسرائیل علیه ایران باید در صدر باشد. او گفت: «این جنگ ما نیست. ما به جنگی گسترده‌تر کشانده نخواهیم شد.» اندی برنهام نیز وقتی به مقام خود رسید همین اشتباه را کرد و گفت ما نباید خودمان را درگیر جنگ با ایران کنیم. مشکل این است که هرچند شاید نخواهیم در جنگ با ایران درگیر شویم، ایران کاملاً در جنگ با ما درگیر است و مرتباً میزان خصومت خود را نشان می‌دهد. ممکن است انتخاب کنیم که «بدی را نشنویم و بدی را نبینیم»، اما این به آن معنا نیست که بدی واقعی نیست. برای نمونه، این آخر هفته معلوم شد هکرهای ایرانی یک نیروگاه را چهار روز از کار انداختند؛ نخستین بار بود که هکرهای ایرانی در چنین حمله‌ای موفق می‌شدند. طبق گزارش‌ها، حمله به نیروگاه بریتانیا هم‌زمان با حملات سایبری مشابه به تأسیسات آب آمریکا بود. گفته می‌شود این حمله تأثیر قابل‌توجهی بر تأمین برق یا تولید انرژی بریتانیا نداشته، بلکه نیروهای امنیتی آن را تیر هشدار ایرانی‌ها می‌دانند که برای ایجاد ترس از توانایی‌های آنان طراحی شده است، اگر تصمیم بگیرند چنین اقدامی را تشدید کنند. همان‌طور که به‌خوبی گزارش شده، روسیه، چین، ایران و کره شمالی پیوسته به زیرساخت‌ها، نهادهای دولتی و کسب‌وکارها حمله می‌کنند. NHS، مدارس و شرکت‌هایی مانند M&S و جگوار لندروور همگی هدف قرار گرفته‌اند. اما در حالی که همه بخش‌های دولت به‌خوبی از این تهدید آگاه‌اند و بی‌وقفه برای مقابله با آن کار می‌کنند، بحث سیاسی بیشتر در شانگریلایی ناموجود ریشه دارد تا در واقعیت تهدیدی جاری، زنده و کاملاً واقعی؛ به‌ویژه تهدید ایران. معلوم است که حکومت تهران در ماه‌های اخیر حملات سایبری به غرب را افزایش داده است. کمیته اطلاعات و امنیت مجلس عوام، که بر سازمان‌های جاسوسی نظارت دارد، گزارش داده است که جنگ سایبری برای ایران «حوزه مهمی از قدرت نامتقارن» است؛ ایران هزاران هکر متمرکز بر این توانایی‌ها دارد و ده‌ها میلیون دلار صرف آن می‌کند. اما هرچند این حمله سایبری اخیر عمیقاً نگران‌کننده است، وقتی واقعیت جاسوسی و دخالت ایران در بریتانیا را درک کنیم، تصویر بسیار بدتر می‌شود. در ابتدایی‌ترین سطح، ایران به مجرمان، چه در قالب گروه‌های تبهکار و چه به‌صورت فردی، پول می‌دهد تا مخالفان حکومت و نیز اهداف یهودی را تعقیب، علیه‌شان توطئه و به آنان حمله کنند. ماه گذشته جورج استانا و ناندیتو بادئا به‌خاطر چاقو زدن به پوریا زراعی، مجری ایران اینترنشنال، در مارس ۲۰۲۴ بیرون خانه‌اش در ویمبلدون، به ۱۲ و هشت سال زندان محکوم شدند. خانم قاضی چیما-گروب گفت شواهد «به‌طور قاطع از این نتیجه حمایت می‌کرد که حمله از جانب دولت ایران انجام شده است». دادستانی سلطنتی گفت این دو «برای اجرای خشونت جذب، تأمین مالی و هدایت شده بودند». در ماه مارس، یک تبعه دوتابعیتی ایرانی-بریتانیایی و یک ایرانی، بر اساس قانون امنیت ملی، به اتهام جاسوسی خصمانه برای ایران متهم شدند. ادعا شد یکی پس از سفر به تهران، دیگری را برای شناسایی مجموعه‌ای از اهداف اسرائیلی و یهودی هدایت کرده است: سفارت و کنسولگری اسرائیل، کنیسه بویس مارکس، یک مرکز جامعه یهودی و دفاتر تراست امنیت جامعه. هر دو اتهام را رد می‌کنند. در ماه مه گذشته، سه ایرانی ساکن لندن به اتهام کمک به یک سرویس اطلاعاتی خارجی و نظارت با هدف فراهم کردن امکان خشونت جدی علیه کارکنان ایران اینترنشنال، در فاصله اوت ۲۰۲۴ تا فوریه ۲۰۲۵، متهم شدند. هر سه مرد خود را بی‌گناه دانسته‌اند. اکتبر گذشته سر کن مک‌کالوم، مدیرکل MI5، گفت این سازمان در سال پیش از آن به بیش از ۲۰ توطئه بالقوه مرگبار مورد حمایت ایران پاسخ داده و ایران به‌طور معمول از واسطه‌های مجرم استفاده می‌کند. کمیته اطلاعات و امنیت در ژوئیه پیش از آن گزارش داد «از آغاز ۲۰۲۲ دست‌کم ۱۵ تلاش برای قتل یا ربودن اتباع بریتانیا یا افراد مستقر در بریتانیا» صورت گرفته است. به گفته کمیته، ایران تا حدی بریتانیا را هدف می‌گیرد زیرا تهران بریتانیا را «حریفی به‌خصوص بدخواه برای جمهوری اسلامی» می‌داند. عملیات ضدتروریستی تابستان گذشته به بازداشت چند ایرانی در ارتباط با توطئه‌ای ادعایی علیه سفارت اسرائیل در لندن انجامید. این‌ها فقط نمونه‌ای از موارد متعدد است؛ آخرین مورد اعمال تحریم بر جنبش اسلامی یاران حق (IMCR) بود که مسئولیت هفت حمله در نقاطی از بریتانیا را بر عهده گرفت، از جمله حمله آتش‌سوزی یهودستیزانه به چهار آمبولانس هاتزولا در گولدرز گرین در ماه مارس. این روند همچنان ادامه دارد. این حتی جنگی در سایه نیست؛ جنگی است که در آن ایران بر حمله به بریتانیا و شهروندان بریتانیایی متمرکز است، در حالی که ما از پذیرفتن وقوع هر جنگی خودداری می‌کنیم. تازه پیش از آن‌که اصلاً نقش چین و حمایت آن از ایران را بررسی کنیم. گزارش‌های این هفته حاکی است چین فناوری مورد استفاده ایران در حملات سایبری‌اش را فراهم کرده است. دست‌کم تهدید زیان‌باری را که ایران ایجاد می‌کند می‌شناسیم، حتی اگر از پذیرفتن واقعیت و گفتن این‌که ایران با ما در جنگ است خودداری کنیم. با این حال، مرتباً از توصیف درست اقدامات چین علیه خودمان سر باز می‌زنیم و در عوض به منافع ظاهراً ناشی از رشد اقتصادیِ حاصل از همکاری اقتصادی چشم می‌دوزیم. این نوعی توهم سیاسی جمعی و عمدی است که در آن وانمود کردن به این‌که چیزی رخ نمی‌دهد، به معنای رخ ندادن آن تلقی می‌شود. و این دیوانگی است. ترجمه‌شده از انگلیسی
۲ شهریور ۱۴۰۵، ۱۱:۲۸ (UTC)
این جدیدترین ستون من در @Telegraph درباره لینکر است؛ وقتی کسی به تو نشان می‌دهد که کیست، حرفش را باور کن. وقتی کسی به تو نشان می‌دهد که واقعاً کیست، بهتر است به رفتارش توجه کنی. وقتی آن شخص رفتار خود را ماه‌به‌ماه و سال‌به‌سال تکرار می‌کند، دیگر جایی برای تردید باقی نمی‌ماند. ماه مه گذشته، بی‌بی‌سی سرانجام گری لینه‌کر، یکی از پردرآمدترین ستاره‌های خود، را کنار گذاشت؛ پس از آن‌که او سال‌ها با مجموعه‌ای از پست‌ها درباره اسرائیل و یهودیان، سیاست این شبکه در زمینه رسانه‌های اجتماعی را نادیده گرفته بود. آخرین ضربه برای بی‌بی‌سی زمانی وارد شد که او ویدیویی با عنوان «صهیونیسم در کمتر از دو دقیقه توضیح داده شد» را به اشتراک گذاشت که در آن شکلک یک موش دیده می‌شد. مقایسه یهودیان با موش‌ها تصویر استاندارد نازی‌ها برای غیرانسانی‌سازی یهودیان بود؛ همان‌طور که هر کس با کوچک‌ترین آشنایی با تاریخ می‌داند، و قطعاً همان‌طور که کسی که اصرار دارد دانش ظاهراً عمیق و آگاهانه خود درباره اسرائیل و یهودستیزی را به اشتراک بگذارد باید بداند. اما لینه‌کر پس از آن‌که در پی اخراجش از بی‌بی‌سی به خاطر پستی که از مقایسه نازی‌ها میان یهودیان و موش‌ها استفاده کرده بود، اظهار پشیمانی کرد، اکنون یک گام فراتر رفته و سخنرانی‌ای را به اشتراک گذاشته که خود «صهیونیسم»، یعنی باور به داشتن سرزمینی برای یهودیان، و نه فقط اسرائیل را نازی می‌خواند. این چیزی نیست که بتوان آن را نقد به‌اصطلاح اسرائیل نامید. با توجه به این‌که اکثریت قاطع یهودیان در سراسر جهان خود را صهیونیست می‌دانند، این موضوع درباره یهودیان است. تونی گرین‌اشتاین، یک ضدصهیونیست که هفته گذشته از اتهام دعوت به حمایت از حماس تبرئه شد، در سخنرانی‌ای که لینه‌کر به اشتراک گذاشت می‌گوید: «صهیونیسم در سنت نازی‌هایی است که یهودیان را آزار می‌دادند.» مقایسه اسرائیل با نازی‌ها یکی از روشن‌ترین عناصر تعریف‌شده یهودستیزی است و ائتلاف بین‌المللی یادبود هولوکاست نیز مشخصاً آن را توضیح داده و «مقایسه سیاست معاصر اسرائیل با سیاست نازی‌ها» را نمونه‌ای از یهودستیزی می‌داند. لینه‌کر در این مسائل سابقه‌ای طولانی و نفرت‌انگیز دارد. او در مارس ۲۰۲۳ توضیح دولت وقت درباره سیاست پناهندگی‌اش را «چندان متفاوت از چیزی که آلمان در دهه ۳۰ استفاده می‌کرد» توصیف کرد. او به شکلی مضحک تلاش کرد سر سایمون شما، یکی از برجسته‌ترین مورخان جهان، را اصلاح کند؛ آن هم زمانی که شما از پست او انتقاد کرده بود. سال گذشته لینه‌کر گفت کشتار حماس در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ باید در «تمام زمینه» خود دیده شود؛ زمینه‌ای که «خیلی پیش از ۷ اکتبر آغاز می‌شود». او خواستار اخراج اسرائیل از همه نهادهای ورزشی و فرهنگی بین‌المللی شده است «تا زمانی که به نقض‌های جدی خود از حقوق بین‌الملل پایان دهد… به‌ویژه حکومت آپارتاید و جنایت نسل‌کشی‌ای که در غزه مرتکب می‌شود». اما او خواستار چنین اقدامی علیه ایران، چین، روسیه یا هیچ کشور دیگری نشده است. دیوید برنستاین، رئیس پیشین اتحادیه فوتبال انگلیس و باشگاه منچسترسیتی، گفته است لینه‌کر «دیدگاه‌های متعصبانه و نامتناسب» دارد و «آدم باید از روی کسانی که با آن‌ها معاشرت می‌کند قضاوت شود». لینه‌کر از هر فرصتی برای حمله به اسرائیل استفاده می‌کند، مهم نیست اتهام تا چه اندازه تحریف‌شده باشد. پس از مرگ احمد دراغمه در نابلس، که در درگیری با سربازان اسرائیلی کشته شد، او نوشت: «چه وحشتناک»، و پستی را بازنشر کرد که ارتش اسرائیل را متهم می‌کرد زندگی دراغمه را «خائنانه» گرفته است. دراغمه هنگام حمله به یهودیانی که از محل مقبره یوسف دیدن می‌کردند کشته شد و سپس حماس برای او به عنوان یک مجاهد، یعنی مبارز یا جنگجو، عزاداری کرد. اوایل امسال، لینه‌کر در مصاحبه‌ای با اندی برنهام به «نسل‌کشی ادامه‌دار» در غزه اشاره کرد. تاکنون لینه‌کر حتی زحمت ادعای بی‌خبری را هم به خود نداده است؛ نه درباره این‌که گرین‌اشتاین کیست و نه درباره کلماتی که گرین‌اشتاین به کار برده است. حالا که او از بی‌بی‌سی آزاد شده، حدس من این است که دیگر حتی احساس نمی‌کند لازم است تظاهر کند. ترجمه‌شده از انگلیسی
۳۰ مرداد ۱۴۰۵، ۱۵:۱۷ (UTC)
این ستون من در @JewishChron است: «چرا حملات حزب کارگر به اسرائیل در واقع درباره بازپس‌گیری رأی مسلمانان است» چهارشنبه‌شب، وزیر خارجه، Ed Miliband، همان کاری را کرد که وزیران خارجه بریتانیا از زمان روی کار آمدن حزب کارگر در ژوئیه ۲۰۲۴ پیوسته انجام داده‌اند. Miliband بیانیه‌ای در محکومیت اسرائیل صادر کرد. لازم نیست مدت زیادی خود را درگیر جزئیات هجوم لفظی Miliband کنیم، زیرا این تازه‌ترین بیانیه، مانند همه بیانیه‌های قبلی درباره اسرائیل در دوران این دولت حزب کارگر، درباره واژه‌هایی که در آن آمده نیست. برای اطلاع، این بیانیه آغاز مناقصه‌های پروژه شهرک‌سازی E1 را «غیرقابل‌قبول و مخرب» می‌خواند. اتفاقاً من با شهرک‌ها مخالفم، هرچند پروژه E1 نسبتاً بی‌ضرر است. این پروژه نوار کوچکی از زمین است که پایتخت اسرائیل را به شهر Ma'ale Adumim با ۴۰ هزار نفر جمعیت وصل می‌کند. این تصور که پروژه مذکور راه‌حل دوکشوری را نابود می‌کند، آن‌طور که Miliband می‌گوید، خیال‌پردازی محض است. این پروژه کرانه باختری را به دو نیم نمی‌کند و هرگز بخشی از یک کشور فلسطینی نخواهد بود. اما سخنان Miliband نکته اصلی نیست. فقط یک دلیل وجود دارد که Miliband چنین اظهاراتی کرده است، همان‌طور که پیشینیانش Yvette Cooper و David Lammy کردند: اینکه با اسرائیل نه مانند متحدی رفتار می‌کند که دهه‌ها برای بریتانیا بوده، بلکه مانند دشمنی که باید به زانو درآورده شود. آن دلیل را می‌توان در نتایج چهار حوزه انتخابیه در آخرین انتخابات سراسری یافت — Leicester South، Blackburn، Birmingham Perry Barr و Dewsbury and Batley — که در آنها نمایندگان موسوم به «مستقل غزه» پیروز شدند، و در این واقعیت که آرای حزب کارگر در حوزه‌هایی که جمعیت مسلمان آنها بیش از ۱۵ درصد بود، نسبت به سال ۲۰۱۹ بیش از ۱۴ درصد کاهش یافت. رک بگویم، حزب کارگر از چشم‌انداز حفظ رأی مسلمانان در انتخابات بعدی وحشت‌زده است. در ۳۷ حوزه، جمعیت مسلمان بیش از ۲۰ درصد است و در ۷۳ کرسی دیگر، جمعیت مسلمان بین ۱۰ تا ۲۰ درصد است. جای تعجب نیست که حزب کارگر ترسیده است. از روز نخست دولت Starmer، سیاست حزب کارگر در خاورمیانه با یک چیز تعیین شد: تلاش برای مهار موج رأی‌دهندگان مسلمانی که در حال ترک حزب هستند. هر کاری که درباره اسرائیل انجام می‌دهد باید در این چارچوب دیده شود. به همین دلیل Miliband دولت اسرائیل را بر سر یک پروژه مسکن در حاشیه اورشلیم به باد انتقاد می‌گیرد تا راه را برای «مجموعه‌ای جامع از اقدامات در واکنش به سیاست‌های دولت اسرائیل»، به قول خودش در بیانیه، آماده کند. حدس بزنید آن اقدامات چه می‌تواند باشد… دقیقاً به Nostradamus نیاز ندارد، مگر نه؟ همه اینها درباره پیدا کردن بهانه برای تحریم اسرائیل است، به امید اینکه رأی‌دهندگان مسلمان فرقه‌گرا را راضی کند. پروژه مسکن فقط بهانه است. هر چیز دیگری هم می‌توانست این بهانه باشد. اگر Benjamin Netanyahu با عطسه کردن ویروس سرماخوردگی را به فردی غیر اسرائیلی منتقل کرده بود، Miliband از آن هم استفاده می‌کرد: «این سوءاستفاده‌ای تکان‌دهنده از هنجارهای حکومتی، کنوانسیون وین و چشم‌انداز صلح است که نخست‌وزیر اسرائیل چنان بی‌ملاحظه — و به گفته برخی عمداً — انتخاب کرده است ویروس سرماخوردگی را از مرزهای بین‌المللی پذیرفته‌شده اسرائیل فراتر ببرد. دولت بریتانیا نمی‌تواند و نخواهد ایستاد و ادامه این وضعیت را تماشا کند، و غیره…». طنز ماجرا این است که برنامه حزب کارگر برای بازپس‌گیری حمایت مسلمانان به اندازه حملاتش به اسرائیل مؤثر خواهد بود: بی‌فایده. آن آرا رفته‌اند — finito، vamoose، scarpered. آنها به همان اندازه تمام شده‌اند که نفوذ بریتانیا بر اسرائیل پایان یافته است. این نفوذ در ژوئیه ۲۰۲۴ از بین رفت، زمانی که حزب کارگر بودجه بریتانیا برای Unrwa، آژانس سازمان ملل که برخی از تروریست‌های ۷ اکتبر را استخدام کرده بود، بازگرداند؛ مخالفت خود با حکم‌های بازداشت دیوان کیفری بین‌المللی علیه Netanyahu و Yoav Gallant را کنار گذاشت؛ و یک کشور فلسطینیِ nonexistent را بدون مطرح کردن حتی یک مطالبه از هیچ رهبر فلسطینی به رسمیت شناخت و عملاً به حماس برای راهبرد قتل‌عامش پاداش داد. آیا Miliband — یا نخست‌وزیر Andy Burnham — فکر می‌کند اسرائیل ذره‌ای اهمیت می‌دهد که آنها از اسرائیل برای راضی کردن رأی‌دهندگان مسلمان بریتانیایی استفاده می‌کنند؟ آیا هیچ‌کدام متوجه نشده‌اند که اسرائیل بیش از یک سال است حتی زحمت فرستادن سفیر به اینجا را هم به خود نداده است؟ آیا نمی‌فهمند که بریتانیا بسیار بیشتر از آن طرف مقابل به اسرائیل نیاز دارد؟ تراز تجاری را کنار بگذارید (بریتانیا ۳.۲ میلیارد پوند کالا به اسرائیل صادر کرد، در حالی که اسرائیل ۲.۵ میلیارد پوند کالا و خدمات به بریتانیا فروخت). کنار بگذارید که ۱.۷ میلیون نفر برای شرکت‌های بریتانیایی صادرکننده کالا به اسرائیل کار می‌کنند. حتی این را هم کنار بگذارید که یکی از هر هشت دارویی که NHS توزیع می‌کند از شرکت‌های اسرائیلی می‌آید. فقط بر اطلاعات و امور نظامی تمرکز کنید. همین هفته گذشته Yossi Cohen، رئیس پیشین Mossad، فاش کرد که مدیرکل MI5 به او گفته بود: «Yossi، برای کاری که اینجا کردی شایسته اسکار هستی. مقدار عظیمی از فعالیت تروریستی داخل بریتانیا را مختل کرده‌ای. بابت انجام این کار بسیار سپاسگزارم». Cohen گفت اسرائیلی‌ها «جان‌های بسیار بسیار زیادی را در خاک بریتانیا نجات داده‌اند». و بدون تجهیزات دفاعی اسرائیل، سربازان بریتانیایی در عراق و افغانستان کشته می‌شدند. شاید Burnham و Miliband فکر می‌کنند الگوی قابل پیروی Ireland است؛ کشوری که آن هم برای اهریمنی جلوه دادن و تحریم اسرائیل از هیچ تلاشی فروگذار نکرده، تا آنجا که هواپیمای جدیدش در مه یا هوای نامساعد قادر به فرود نیست، زیرا Micheal Martin، وزیر دفاع وقت و نخست‌وزیر کنونی ایرلند، در سال ۲۰۲۴ دستور حذف یک سامانه ناوبری ساخت اسرائیل را داد که به توافقی با شرکت دفاعی اسرائیلی Elbit Systems نیاز داشت. شاید Burnham و Miliband فکر کنند خوب است اطمینان حاصل شود RAF نمی‌تواند هواپیماهایش را از زمین بلند کند، چون به فناوری اسرائیلی وابسته است. و ضمناً اسرائیل دومین تأمین‌کننده بزرگ دفاعی بریتانیاست — و سلاح بریتانیایی نمی‌خرد. این رفت‌وآمدی یک‌طرفه است. اگر Miliband و Burnham درباره صلح جدی بودند، آستین‌ها را بالا می‌زدند و برای احیای روابط با اسرائیلی‌ها تلاش می‌کردند و به برخی موانع طرف فلسطینی، مانند برنامه جاری «پول در برابر کشتن» PA، رسیدگی می‌کردند؛ برنامه‌ای که در آن به خانواده‌های تروریست‌ها پاداش مالی داده می‌شود. اما هیچ‌یک از اینها درباره صلحی نیست که ادعا می‌کنند می‌خواهند — صلحی که با حمله به اسرائیل عمداً آن را تضعیف می‌کنند. موضوع نجات پوست سیاسی خودشان است، با فریاد زدن بر سر اسرائیلی‌ها همان‌گونه که اربابان استعمارگر بر سر زیردستان خود فرمان می‌راندند. اگر پای منافع اسرائیلی‌ها — و بله، فلسطینی‌ها — تا این اندازه مهم در میان نبود، خنده‌دار می‌شد.ترجمه‌شده از انگلیسی
۲۳ مرداد ۱۴۰۵، ۱۴:۵۱ (UTC)
این بخشی از آخرین نوشته من در ساب‌استک است: «البته نتانیاهو از طرف یهودیان بریتانیا صحبت نمی‌کند» از خاخام‌ها چارلی بگینسکی و جاش لوی، «رهبران مشترک» یهودیت ترقی‌خواه، که امروز بیانیه‌ای صادر کرده‌اند و در آن این دیدگاه را مطرح کرده‌اند که «نخست‌وزیر نتانیاهو از طرف یهودیان بریتانیا صحبت نمی‌کند»، بسیار سپاسگزارم. خوب شد این موضوع روشن شد، مگر نه؟ پیش از این هرگز به ذهنم نرسیده بود که نخست‌وزیر اسرائیل - یک کشور خارجی - واقعاً از طرف یهودیان بریتانیا صحبت کند. و تصور می‌کنم به ذهن بنیامین نتانیاهو هم نرسیده بود. اما به هر حال، از خاخام‌ها بابت روشن کردن این موضوع ممنون. بیانیه آن‌ها در پاسخ به مصاحبه‌ای با نتانیاهو در یک پادکست اسرائیلی بود که در آن نخست‌وزیر اسرائیل از طرف یهودیان بریتانیا صحبت نکرد. او - چه کسی فکرش را می‌کرد؟! - از طرف خودش صحبت کرد. کاری که سیاستمداران معمولاً هنگام مصاحبه انجام می‌دهند. اما از نظر خاخام‌های بگینسکی و لوی، او حتی نباید همین کار را هم می‌کرد، چون یکی از موضوعاتی که درباره آن صحبت کرد... بریتانیا بود. چه جرأتی! خودش را چه کسی تصور می‌کند، نخست‌وزیر یک سرزمین خارجی که نظرش را درباره بریتانیا بیان می‌کند؟ چون هیچ نخست‌وزیر بریتانیایی جرأت نمی‌کند نظرش را درباره اسرائیل بیان کند، درست است؟ منظورم این است که چنین چیزی هرگز اتفاق نیفتاده... بیایید واقع‌بین باشیم. چیزی که خاخام‌ها را عصبانی کرد این نبود که نتانیاهو خواسته باشد از طرف یهودیان بریتانیا صحبت کند، چون چنین نکرد. همچنین این نبود که درباره بریتانیا صحبت کرد؛ کاری که، خب، انجام داد. بلکه این بود که حرفی زد که آن‌ها به عنوان «رهبران مشترک یهودیت ترقی‌خواه» با آن موافق نیستند - کلید ماجرا در واژه «ترقی‌خواه» است. او درباره اسلام رادیکال حرف نه‌چندان خوبی زد. و این یک خط قرمز بزرگ است. قانون شماره یک برای ترقی‌خواهان خودتعریف‌شده، با روکش طلا، زیرخط‌کشیده و با حروف بزرگ: هرگز درباره اسلام رادیکال حرف بدی نزنید. این چیزی است که نتانیاهو واقعاً گفت. نتانیاهو پس از صحبت درباره راندولف چرچیل، پسر وینستون چرچیل، و نوه‌اش وینستون اسپنسر چرچیل، که هر دو روزنامه‌نگار بودند، در پادکست رادیو ارتش گفت آن‌ها «به اینجا آمدند و جنگ شش‌روزه را به شکلی بسیار مثبت برای ما پوشش دادند... حالا سعی کنید چنین چیزی را در بریتانیا پیدا کنید؛ بریتانیا را می‌توان جمهوری اسلامی بریتانیا نامید». او ادامه داد: «اولین جمهوری اسلامی هسته‌ای، جمهوری اسلامی بریتانیا خواهد بود. ما مطمئن می‌شویم که جمهوری دیگری در ایران وجود نداشته باشد». آیا این غیردیپلماتیک است؟ قطعاً. آیا شوخی چندان خنده‌داری نیست؟ همین‌طور. اما بیایید کمی زمینه را در نظر بگیریم. تردید دارم نتانیاهو دیگر اهمیتی به بریتانیا بدهد؛ بریتانیا در دوران حزب کارگر عمداً از در آغوش گرفتن اسرائیل به عنوان یک متحد کلیدی، به رفتار با آن به عنوان چیزی شبیه یک کشور دشمن تغییر کرده است. از زمانی که حزب کارگر روی کار آمد، بودجه آنروا، نهاد سازمان ملل که تروریست‌های حماسِ شرکت‌کننده در کشتار ۷ اکتبر ۲۰۲۳ را استخدام کرده بود، دوباره برقرار کرده است؛ تلاش دولت قبلی برای لغو حکم‌های بازداشت دیوان کیفری بین‌المللی علیه نتانیاهو و یوآو گالانت، وزیر دفاع سابق اسرائیل، را کنار گذاشته است؛ بخشی از فروش تسلیحات به اسرائیل را تعلیق کرده است (تحریمی بی‌اهمیت اما نمادین، چون ما بیش از آنکه اسرائیل به فروش و دانش فنی ما نیاز داشته باشد، به فروش و دانش فنی اسرائیل نیاز داریم)؛ با به‌رسمیت شناختن یک کشور فلسطینی به حماس پاداش داده است؛ افسران اسرائیلی را از شرکت در کالج سلطنتی مطالعات دفاعی منع کرده است؛ و بارها بیانیه‌هایی در محکومیت اسرائیل صادر کرده، انگار اسرائیل کودکی خطاکار است که باید سر به راه شود. درباره انتخاب واژه‌های نتانیاهو: چرا فکر می‌کنید حزب کارگر همه این کارها را کرده است؟ بگذارید بگویم چرا. حزب کارگر از نامزدهای مسلمان فرقه‌گرا که در انتخابات ۲۰۲۴ ظهور کردند و تهدید می‌کنند چشم‌انداز تعداد زیادی از نمایندگان حزب کارگر را در انتخابات بعدی نابود کنند، از ترس به خود می‌لرزد. در ۳۷ حوزه انتخاباتی جمعیت مسلمان بیش از ۲۰ درصد است و در ۷۳ کرسی دیگر بین ۱۰ تا ۲۰ درصد است. آرای حزب کارگر سال گذشته در حوزه‌هایی که جمعیت مسلمان در آن‌ها بیش از ۱۵ درصد بود، نسبت به سال ۲۰۱۹ بیش از ۱۴ درصد کاهش یافت. حزب کارگر گرفتار ترس از این روند است. برای حفظ قدرت، آشکارا دیدگاه‌های این مسلمانان فرقه‌گرا را تملق می‌گوید. بنابراین، به شکلی بسیار معنادار و رادیکال، دیدگاه‌های اسلام‌گرایانه، که اسرائیل را شیطان می‌دانند، سیاست دولت را تعیین می‌کنند. نه، ما جمهوری اسلامی بریتانیا نیستیم. این انتخاب واژه‌ای احمقانه است که برای برانگیختن بورژوازی طراحی شده است. اما احساس پشت آن - اینکه ما اجازه می‌دهیم برخی خواسته‌های اسلام‌گرایان سیاست خارجی ما را تعیین کنند - یک واقعیت است. روشن است که بنیامین نتانیاهو از طرف یهودیان بریتانیا صحبت نمی‌کند و قصد چنین کاری را هم ندارد. ظاهراً برخلاف خاخام‌ها چارلی بگینسکی و جاش لوی، که به نظر می‌رسد واقعاً فکر می‌کنند نوعی حق دارند بگویند یهودیان بریتانیا چه فکر می‌کنند: «نخست‌وزیر نتانیاهو از طرف یهودیان بریتانیا صحبت نمی‌کند. سخنان او نماینده ما نیست. یهودیان بریتانیا با لفاظی‌هایی که مسلمانان بریتانیا را تحقیر می‌کند یا تمام یک جامعه را تهدید نشان می‌دهد، امن‌تر نمی‌شوند». از طرف خودتان صحبت کنید. من یک یهودی بریتانیایی هستم و معتقدم تنها زمانی امن‌تر خواهم بود که تهدید اسلام افراطی مطرح و با آن مقابله شود - نه زمانی که نادیده گرفته شود. (اگر از نوشته‌هایم خوشتان می‌آید، در ساب‌استک من ثبت‌نام کنید.)ترجمه‌شده از انگلیسی

داستان‌های مرتبط