روابط خارجی

آمریکا در ۱۴ مه ۱۹۴۸ اسرائیل را به رسمیت شناخت. یادداشت دفاعی ۲۰۱۶ سال‌های مالی ۲۰۱۹–۲۰۲۸ را پوشش می‌دهد و سالانه ۳٫۳ میلیارد دلار تأمین مالی نظامی و ۵۰۰ میلیون دلار دفاع موشکی، مشروط به تخصیص بودجه کنگره، پیش‌بینی می‌کند. طبق USTR تجارت دوجانبه کالا و خدمات در ۲۰۲۵ به ۵۴٫۲ میلیارد دلار رسید.

اسرائیل و آلمان غربی در ۱۲ مه ۱۹۶۵ روابط دیپلماتیک برقرار کردند. یادبود هولوکاست، غرامت، تبادل علمی و همکاری دفاعی بخش‌های اصلی این روابط‌اند. اسرائیل نخستین سامانه عملیاتی ارو ۳ آلمان را در ۳ دسامبر ۲۰۲۵ تحویل داد؛ این رهگیر با مشارکت آمریکا توسعه یافته است.

بریتانیا و اسرائیل در مارس ۲۰۲۳ نقشه راه همکاری تجاری، فناوری و امنیتی امضا کردند. بریتانیا در ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۵ فلسطین را به رسمیت شناخت. در سپتامبر ۲۰۲۶ برنامه محدودکردن تجارت با شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری را اعلام کرد؛ اسرائیل مخالفت کرد و اقدامات متقابل، از جمله بستن کنسولگری بریتانیا در بیت‌المقدس شرقی، را اعلام کرد. در ۸ اکتبر ۲۰۲۶، حضور بریتانیا با کارکنان کمتر در همان ساختمان ادامه یافت: اسرائیل از کارگروهی متشکل از هفت دیپلمات سخن گفت و بریتانیا آن را «نمایندگی بریتانیا در اورشلیم» نامید.

فرانسه و اسرائیل در ۱۹۴۹ روابط دیپلماتیک برقرار کردند؛ تبادل علمی و جوامع یهودی و فرانسوی‌زبان پیوندهای دیرینه را حفظ می‌کنند. فرانسه در ۲۲ سپتامبر ۲۰۲۵ فلسطین را به رسمیت شناخت. در ۸ سپتامبر ۲۰۲۶ فرانسه، بریتانیا و کانادا برنامه منع واردات از شهرک‌های اسرائیلی را اعلام کردند که با مخالفت اسرائیل روبه‌رو شد.

ایتالیا در ژانویه ۱۹۴۹ اسرائیل را به رسمیت شناخت. روابط شامل پژوهش علمی، تجارت و تبادل فرهنگی است. در ۱۴ آوریل ۲۰۲۶ نخست‌وزیر جورجا ملونی تعلیق تمدید خودکار توافق همکاری دفاعی را اعلام کرد. این تصمیم به چارچوب نظامی مربوط بود و روابط دیپلماتیک ادامه یافت.

هند و اسرائیل در ۲۹ ژانویه ۱۹۹۲ روابط دیپلماتیک کامل برقرار کردند. همکاری شامل دفاع، کشاورزی، آب و فناوری است. در سفر نارندرا مودی در ۲۵–۲۶ فوریه ۲۰۲۶، دو دولت روابط را به مشارکت راهبردی ویژه ارتقا دادند و بر گسترش همکاری در فناوری‌های نوظهور، پژوهش کشاورزی و تجارت توافق کردند. مذاکرات تجارت آزاد در ژوئیه ۲۰۲۶ همچنان ادامه داشت.

مجارستان پس از قطع روابط در ۱۹۶۷، در ۱۸ سپتامبر ۱۹۸۹ روابط دیپلماتیک کامل با اسرائیل را از سر گرفت. در مه ۲۰۲۶ از خروج برنامه‌ریزی‌شده از دیوان کیفری بین‌المللی منصرف شد. دیوان در ۱ ژوئن تأیید کرد که مجارستان برخلاف سیاست دولت قبلی، عضو اساسنامه رم باقی می‌ماند.

چکسلواکی در مه ۱۹۴۸ اسرائیل را به رسمیت شناخت و در جنگ استقلال سلاح و آموزش نظامی فراهم کرد. روابط قطع‌شده در ۱۹۶۷، در ۹ فوریه ۱۹۹۰ از سر گرفته شد. اسرائیل در ۱ ژانویه ۱۹۹۳ با جمهوری مستقل چک روابط دیپلماتیک برقرار کرد. مشارکت شامل تجارت، دفاع، پژوهش و تبادل فرهنگی است.

آرژانتین و اسرائیل در ۳۱ مه ۱۹۴۹ روابط دیپلماتیک برقرار کردند. خاویر میلی در سفر آوریل ۲۰۲۶ برنامه انتقال سفارت آرژانتین به اورشلیم را تکرار کرد. در بررسی اکتبر ۲۰۲۶، فهرست رسمی دیپلماتیک هنوز سفارت را در هرتزلیا ثبت کرده بود؛ اعلام انتقال با تکمیل آن متفاوت است.

یونان و اسرائیل در ۱۹۹۰ روابط دیپلماتیک کامل برقرار کردند. همکاری شامل آموزش نظامی، گردشگری، انرژی و امنیت دریایی است. در نشست ۲۲ دسامبر ۲۰۲۵ اورشلیم، یونان، قبرس و اسرائیل بر تعمیق همکاری دفاعی، حفاظت از زیرساخت دریایی و توسعه اتصال انرژی توافق کردند و همکاری در قالب ۳+۱ با آمریکا را ادامه دادند.

اسرائیل و قبرس پس از استقلال قبرس در ۱۹۶۰ روابط دیپلماتیک کامل برقرار کردند. همکاری شامل انرژی، گردشگری، آتش‌نشانی، سلامت و دفاع است. قبرس در چارچوب سه‌جانبه با یونان و اسرائیل مشارکت دارد و گذرگاه دریایی کمک‌رسانی آمالتیا را با اسرائیل و شرکای بین‌المللی هماهنگ می‌کند. اتصال‌های پیشنهادی برق و گاز پروژه‌های جداگانه با برنامه‌های تأیید و ساخت مستقل‌اند.

آذربایجان و اسرائیل در ۷ آوریل ۱۹۹۲ روابط دیپلماتیک برقرار کردند. آذربایجان سفارت خود در اسرائیل را در ۲۹ مارس ۲۰۲۳ رسماً افتتاح کرد. در گفت‌وگوهای ۲۶ ژانویه ۲۰۲۶ باکو، دو دولت درباره همکاری در تجارت، انرژی، کشاورزی، مدیریت آب، گردشگری و هوش مصنوعی بحث کردند.

توافق تجارت آزاد کانادا و اسرائیل در ۱۹۹۷ و نسخه نوسازی‌شده آن در ۲۰۱۹ اجرایی شد. آمار رسمی کانادا تجارت دوجانبه کالا در ۲۰۲۵ را بیش از ۲٫۱ میلیارد دلار کانادا نشان می‌دهد. کانادا در ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۵ فلسطین را به رسمیت شناخت و در سپتامبر ۲۰۲۶ همراه بریتانیا و فرانسه برنامه محدودیت واردات از شهرک‌های اسرائیلی را اعلام کرد که اسرائیل با آن مخالف بود.

استرالیا و اسرائیل در ۱۹۴۹ روابط دیپلماتیک برقرار کردند. روابط شامل تجارت، پژوهش و یادداشت امنیت سایبری امضاشده در ژانویه ۲۰۱۹ است. استرالیا در ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۵ فلسطین را به رسمیت شناخت و گفت حماس نباید نقشی در حکومت داشته باشد. اسرائیل مخالفت کرد و آن را پاداشی به حماس به‌جای پیشبرد راه‌حل مذاکره‌شده دانست.

ژاپن و اسرائیل در ۱۹۵۲ روابط دیپلماتیک برقرار کردند. پیمان سرمایه‌گذاری در ۲۰۱۷ اجرایی شد و در نوامبر ۲۰۲۲ مطالعه مشترک درباره توافق احتمالی مشارکت اقتصادی آغاز شد. مقام‌ها در پنجمین گفت‌وگوی سیاسی و نظامی در توکیو در ۲۸ ژانویه ۲۰۲۶، روابط دوجانبه و امنیت منطقه را بررسی کردند.

کره جنوبی و اسرائیل در ۱۰ آوریل ۱۹۶۲ روابط دیپلماتیک برقرار کردند. توافق تجارت آزاد در ۱ دسامبر ۲۰۲۲ اجرایی شد. بنیاد پژوهش و توسعه صنعتی کره–اسرائیل که در ۲۰۰۱ بر پایه توافق دوجانبه ۱۹۹۸ تأسیس شد، از پژوهش و توسعه مشترک شرکت‌های دو کشور حمایت می‌کند.

برزیل و اسرائیل در ۱۹۴۹ روابط دیپلماتیک برقرار کردند. توافق تجارت آزاد مرکوسور–اسرائیل برای برزیل در آوریل ۲۰۱۰ اجرایی شد؛ برزیل تجارت دوجانبه ۲۰۲۵ را ۱٫۹ میلیارد دلار آمریکا اعلام کرده است. اسرائیل در اوت ۲۰۲۵ پس از تأیید نشدن سفیر پیشنهادی از سوی برزیل، سطح نمایندگی را کاهش داد. وبگاه سفارت اسرائیل رشا عثامنه را کاردار معرفی می‌کند.

مصر و اسرائیل پس از توافق‌های کمپ دیوید ۱۹۷۸، در ۲۶ مارس ۱۹۷۹ پیمان صلح امضا کردند. پیمان وضعیت جنگی را پایان داد و خروج اسرائیل از سینا را پیش‌بینی کرد. تجارت، کشاورزی و گاز طبیعی اقتصادها را پیوند می‌دهد. در ژانویه ۲۰۲۶ شرکای لویاتان افزایش ظرفیت برای تأمین بیشتر گاز اسرائیل، مصر و اردن را تصویب کردند.

اسرائیل و اردن در ۲۶ اکتبر ۱۹۹۴ پیمان صلح امضا کردند. پیمان روابط دیپلماتیک و ترتیبات مرزی، امنیتی، آب، تجارت و حمل‌ونقل را برقرار می‌کند. ماده ۹ نقش ویژه اردن در اماکن مقدس مسلمانان در اورشلیم را به رسمیت می‌شناسد. سهم آب و توافق‌های تأمین اضافی جداگانه‌اند؛ پیمان به اردن حاکمیت بر اورشلیم نمی‌دهد.

اسرائیل و امارات در چارچوب پیمان‌های ابراهیم در سپتامبر ۲۰۲۰ روابط دیپلماتیک برقرار کردند و در ۲۰۲۱ سفیر مبادله کردند. توافق مشارکت جامع اقتصادی در ۱ آوریل ۲۰۲۳ اجرایی شد. کالا، خدمات و تجارت دیجیتال را پوشش می‌دهد؛ کاهش تعرفه برای برخی کالاها فوری و برای برخی تدریجی است.

بحرین در سپتامبر ۲۰۲۰ به پیمان‌های ابراهیم پیوست. بیانیه مشترک ۱۸ اکتبر روابط دیپلماتیک را همراه توافق‌های تجارت، هوانوردی، مالی، ارتباطات و کشاورزی برقرار کرد. تماس‌ها ادامه یافت؛ سلمان بن حمد آل خلیفه، ولیعهد و نخست‌وزیر، در ۲۵ دسامبر ۲۰۲۵ با شموئل رویل، سفیر اسرائیل، دیدار کرد.

مراکش و اسرائیل در دسامبر ۲۰۲۰ روابط رسمی را از سر گرفتند. روابط شامل میراث یهودیان مراکش، گردشگری، تجارت و همکاری دفاعی است. پس از نشست ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۶ با حضور آمریکا، اسرائیل از توافق برای ارتقای نمایندگی‌ها به سفارت، تعیین سفیر و افزایش پروازها خبر داد. تکمیل توافق‌های حمایت از سرمایه‌گذاری و منع مالیات مضاعف تا پایان ۲۰۲۶ هدف‌گذاری شد.

سودان در اکتبر ۲۰۲۰ قصد عادی‌سازی روابط با اسرائیل را اعلام کرد و در ۶ ژانویه ۲۰۲۱ اعلامیه پیمان‌های ابراهیم را امضا کرد. پیمان کامل دوجانبه نهایی نشد. کودتای اکتبر ۲۰۲۱ و جنگ داخلی آغازشده در آوریل ۲۰۲۳ روند را متوقف کردند.

عربستان سعودی با اسرائیل روابط دیپلماتیک رسمی ندارد. ریاض عادی‌سازی را به تشکیل کشور فلسطین پیوند داده و دیپلماسی آمریکا آن را با همکاری دفاعی و هسته‌ای غیرنظامی مرتبط کرده است. در ژوئیه ۲۰۲۶ ترامپ بار دیگر خواستار پیوستن عربستان به پیمان‌های ابراهیم شد. عربستان در ژوئیه ۲۰۲۲ حریم هوایی را به روی همه خطوط غیرنظامی، از جمله پروازهای اسرائیلی، گشود.

عمان میزبان نخست‌وزیران اسرائیل، از جمله اسحاق رابین، شیمون پرز و بنیامین نتانیاهو، بوده اما روابط دیپلماتیک رسمی با اسرائیل ندارد. در فوریه ۲۰۲۳ حریم هوایی را به روی همه خطوط غیرنظامی واجد شرایط گشود و عبور پروازهای اسرائیلی را مجاز کرد. عمان کانال‌های دیپلماتیک با ایران را حفظ کرده و میانجی مذاکرات آمریکا و ایران بوده است.

اسرائیل در ۱۳ ژوئن ۲۰۲۵ حمله به اهداف هسته‌ای، موشکی و فرماندهی ایران را آغاز کرد. ایران با موشک و پهپاد پاسخ داد؛ یک موشک در ۱۹ ژوئن به مرکز پزشکی سوروکا در بئرشبع اصابت کرد. آمریکا جداگانه در ۲۲ ژوئن طی عملیات «چکش نیمه‌شب» فردو، نطنز و اصفهان را هدف گرفت. آتش‌بس با میانجیگری آمریکا در ۲۴ ژوئن اجرا شد. این درگیری‌ها مربوط به ۲۰۲۵ بود؛ اسرائیل و آمریکا در فوریه ۲۰۲۶ عملیات دیگری علیه ایران آغاز کردند.

ایران به گروه‌های حمله‌کننده به اسرائیل، از جمله حزب‌الله، حماس و حوثی‌ها، سلاح، منابع مالی و آموزش داده است. راستی‌آزمایی هسته‌ای همچنان حل‌نشده است: فرانسه، آلمان، بریتانیا و آمریکا در ۹ سپتامبر ۲۰۲۶ اعلام کردند آژانس از ژوئن به تأسیسات اعلام‌شده دسترسی نداشته و اطلاعات لازم برای راستی‌آزمایی مواد هسته‌ای ایران را دریافت نکرده است.

اسرائیل در سپتامبر ۲۰۲۴، پس از حملات مداوم به شمال اسرائیل، عملیات علیه حزب‌الله در لبنان را گسترش داد. حسن نصرالله در حمله هوایی ۲۷ سپتامبر کشته شد؛ عملیات زمینی مواضع، انبارهای سلاح و تونل‌های حزب‌الله در جنوب لبنان را هدف گرفت. آتش‌بس در ۲۷ نوامبر اجرا شد، اما درگیری را برای همیشه پایان نداد: نبرد گسترده در مارس ۲۰۲۶ از سر گرفته شد.

نبردها در ۲۰۲۶ با وجود تلاش‌های تازه برای آتش‌بس ادامه یافت. حزب‌الله سازمانی مسلح در لبنان است و از دولت و ارتش لبنان جداست.

جنگ با حمله به رهبری حماس در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ آغاز شد که حدود ۱۲۰۰ کشته بر جای گذاشت و ۲۵۱ نفر را به گروگان به غزه برد. اسرائیل برای برچیدن توان نظامی حماس و دیگر گروه‌های مسلح و بازگرداندن گروگان‌ها عملیات آغاز کرد. نبرد به لبنان، ایران و جبهه‌های دیگر گسترش یافت. پس از آتش‌بس اکتبر ۲۰۲۵ غزه، عملیات اسرائیل در امتداد خط زرد ادامه داشت. بازیابی پیکر ران گویلی در ۲۶ ژانویه ۲۰۲۶ بازگشت همه گروگان‌های زنده و جان‌باخته را تکمیل کرد.

حوثی‌های مورد حمایت ایران بر بخش بزرگی از شمال یمن کنترل دارند. از ۲۰۲۳ با موشک و پهپاد به اسرائیل حمله کرده و کشتیرانی دریای سرخ را مختل کرده‌اند که به حملات اسرائیل و عملیات دریایی بین‌المللی انجامید. آتش‌بس مه ۲۰۲۵ با میانجیگری عمان شامل آمریکا و حوثی‌ها بود، نه اسرائیل. حملات به اسرائیل در جنگ ایران در مارس ۲۰۲۶ از سر گرفته شد.

پس از سقوط بشار اسد در دسامبر ۲۰۲۴، اسرائیل با اشاره به تهدیدهای امنیتی، نیرو در منطقه حائل جولان مستقر کرد و اهداف نظامی سوریه را زد. مذاکرات با میانجیگری آمریکا در پاریس در ۶ ژانویه ۲۰۲۶ به توافق بر سازوکار ارتباط برای کاهش تنش و تماس‌های دیگر انجامید. مذاکرات ادامه یافت، اما اختلاف بر سر استقرار اسرائیل و توافق امنیتی گسترده‌تر حل نشد.

عراق با اسرائیل روابط دیپلماتیک ندارد. قانون ۲۰۲۲ عادی‌سازی، از جمله روابط سیاسی و تجاری، را جرم می‌داند. گروه‌های مسلح مورد حمایت ایران در عراق به منافع اسرائیل و آمریکا حمله کرده‌اند. خلع سلاح یا ادغام آن‌ها در نیروهای دولتی در ۲۰۲۶ همچنان محل اختلاف بود؛ حشد شعبی مجموعه‌ای از جناح‌ها با پیوندهای متفاوت با ایران است.

ترکیه در ۱۹۴۹ اسرائیل را به رسمیت شناخت. روابط در جنگ غزه به‌شدت تیره شد؛ ترکیه در مه ۲۰۲۴ تجارت کالایی دوجانبه را متوقف و در اوت ۲۰۲۵ محدودیت بندری و هوایی اعلام کرد که شامل پروازهای غیرنظامی عبوری نبود. در فوریه ۲۰۲۶ مقررات اسناد مبدأ ترجیحی برای تجارت غیرمستقیم از اروپا نیز سخت‌تر شد. اسرائیل با این محدودیت‌ها مخالفت کرد.

قطر با اسرائیل روابط دیپلماتیک رسمی ندارد. دفتر تجاری اسرائیل از ۱۹۹۶ تا دستور تعطیلی قطر در ژانویه ۲۰۰۹ در دوحه فعالیت داشت. قطر میزبان دفتر سیاسی حماس و میانجی مذاکرات گروگان‌ها و آتش‌بس بوده است. اسرائیل در ۹ سپتامبر ۲۰۲۵ رهبران حماس را در دوحه هدف گرفت؛ نتانیاهو سپس از کشته‌شدن یک شهروند قطری ابراز تأسف کرد و گفت هدف حماس بوده است.

تشکیلات خودگردان فلسطین در ۱۹۹۴ طی روند اسلو برای خودگردانی محدود ایجاد شد. اختیارات و ترتیبات امنیتی آن در مناطق کرانه باختری متفاوت است. اصلاح پرداخت به زندانیان و خانواده مهاجمان همچنان محل اختلاف است: عباس در فوریه ۲۰۲۵ نظام نیازمحور را دستور داد؛ حسابرسی خارجی ۲۰۲۶ جدایی چشمگیر از روش قدیم را نشان داد، اما اسرائیل و آمریکا از تداوم پرداخت در کانال‌های دیگر گفتند. آمریکا در سپتامبر ۲۰۲۶ تحریم روادید را تمدید کرد.

توافق‌های ابراهیم با امضای توافق‌های اسرائیل، امارات و بحرین در سپتامبر ۲۰۲۰ آغاز شد. مراکش همان سال روابط را از سر گرفت. سودان در ژانویه ۲۰۲۱ اعلامیه را امضا کرد، اما پیمان دوجانبه عادی‌سازی تکمیل نشده است. قزاقستان در نوامبر ۲۰۲۵ به این چارچوب پیوست؛ روابط دیپلماتیکش با اسرائیل از ۱۹۹۲ برقرار بود.

I2U2 هند، اسرائیل، امارات و آمریکا را گرد هم می‌آورد. نخستین نشست سران در ۱۴ ژوئیه ۲۰۲۲ با پیشنهادهای سرمایه‌گذاری در امنیت غذایی، انرژی، آب، حمل‌ونقل، سلامت و فناوری برگزار شد. هند و اسرائیل در فوریه ۲۰۲۶ بر تعهد خود تأکید کردند.

IMEC در یادداشت تفاهم سپتامبر ۲۰۲۳ برای اتصال هند، شبه‌جزیره عربستان و اروپا از راه کشتیرانی، راه‌آهن و زیرساخت انرژی پیشنهاد شد. اسرائیل و اردن در مسیر پیشنهادی قرار دارند، اما آن یادداشت را امضا نکردند. هند و اسرائیل در فوریه ۲۰۲۶ درباره پیشبرد آن گفت‌وگو کردند. این کریدور هنوز شبکه حمل‌ونقل پیوسته و تکمیل‌شده‌ای نیست.

مجمع گاز شرق مدیترانه با مقر قاهره، قبرس، مصر، فرانسه، یونان، اسرائیل، ایتالیا، اردن و فلسطین را برای همکاری گازی گرد هم می‌آورد. نشست وزیران در ژوئن ۲۰۲۶ اتصال انرژی منطقه‌ای را بررسی و وزیر انرژی اسرائیل را برای اوت ۲۰۲۶ تا ژوئن ۲۰۲۷ به ریاست برگزید. اتحادیه اروپا، آمریکا و بانک جهانی ناظر هستند.

مجمع نقب از نشست مارس ۲۰۲۲ در سده بوکر با حضور اسرائیل، آمریکا، مصر، امارات، بحرین و مراکش شکل گرفت. چارچوب همکاری در نوامبر ۲۰۲۲ تصویب شد و کارگروه‌ها در ژانویه ۲۰۲۳ درباره پروژه‌های منطقه‌ای دیدار کردند. نشست وزارتی دیگری که برای ۲۰۲۳ در مراکش برنامه‌ریزی شده بود، به تعویق افتاد.

اسرائیل در ۱۱ مه ۱۹۴۹ طبق قطعنامه ۲۷۳ مجمع عمومی به سازمان ملل پیوست. عضویت به آن حق رأی در مجمع و مشارکت در نهادهای سازمان ملل می‌دهد. توصیه‌های مجمع، تصمیم‌های الزام‌آور شورای امنیت و احکام دادگاه‌های بین‌المللی آثار حقوقی متفاوتی دارند؛ رأی‌گیری‌ها درباره اسرائیل باید در این چارچوب نهادی بررسی شوند.

توافق مشارکت اتحادیه اروپا و اسرائیل در ژوئن ۲۰۰۰ اجرایی شد. در ۲۰۲۵، اتحادیه ۳۱٫۷٪ تجارت کالایی اسرائیل، معادل ۴۳٫۳ میلیارد یورو، را تشکیل می‌داد: ۱۵٫۳ میلیارد واردات از اسرائیل و ۲۸ میلیارد صادرات به آن. پیشنهاد کمیسیون در سپتامبر ۲۰۲۵ برای تعلیق امتیازهای تجاری تا سپتامبر ۲۰۲۶ به دلیل اختلاف اعضا تصویب نشده بود.

اسرائیل در ۷ سپتامبر ۲۰۱۰ عضو OECD شد. این سازمان داده‌های اقتصادی و اجتماعی را مقایسه و سیاست‌ها را ارزیابی می‌کند. گزارش ۲۰۲۵ اسرائیل واکنش اقتصاد به جنگ، هزینه زندگی، زیرساخت، آموزش، اشتغال و هوش مصنوعی را بررسی کرد.

اسرائیل در فوریه ۱۹۹۵ به گفت‌وگوی مدیترانه‌ای ناتو پیوست. این مشارکت چارچوبی برای رایزنی سیاسی و همکاری امنیتی عملی با کشورهای خارج از پیمان فراهم می‌کند. اسرائیل عضو ناتو نیست و مشمول تعهد دفاع جمعی ماده ۵ پیمان آتلانتیک شمالی برای اعضا نمی‌شود.

اسرائیل در ۲۱ آوریل ۱۹۹۵ به سازمان تجارت جهانی پیوست و پیش از آن از ۵ ژوئیه ۱۹۶۲ در گات مشارکت داشت. عضویت شامل تعهدات کالا، خدمات و مالکیت فکری، بررسی سیاست تجاری و فرایند حل اختلاف است. جداول تعرفه و آمار تجاری اسرائیل در اسناد این سازمان منتشر می‌شود.

وزارت دفاع از امضای قراردادهای صادرات دفاعی به ارزش ۱۹٫۲ میلیارد دلار در ۲۰۲۵ خبر داد؛ تقریباً ۳۰٪ بیشتر از ۲۰۲۴. سهم اروپا ۳۶٪، آسیا-اقیانوسیه ۳۲٪، خاورمیانه و شمال آفریقا ۱۵٪، آمریکای شمالی ۱۳٪ و آمریکای لاتین و آفریقا هرکدام ۲٪ بود. موشک، راکت و پدافند هوایی ۲۹٪ ارزش را تشکیل دادند. این‌ها قراردادهای تازه با تحویل غالباً چندساله‌اند، نه ارزش تجهیزات ارسال‌شده در ۲۰۲۵.

چین و اسرائیل در ۲۴ ژانویه ۱۹۹۲ روابط دیپلماتیک برقرار کردند. روابط تجاری شامل پایانه کانتینری بی‌پورت با مدیریت SIPG است که در ۲۰۲۱ در حیفا افتتاح شد و از شرکت بندر حیفا جداست. اختلاف سیاسی ادامه دارد: چین در مارس ۲۰۲۶ با حملات اسرائیل و آمریکا به ایران مخالفت کرد، در حالی که اسرائیل هدف عملیات را مقابله با تهدیدهای هسته‌ای و موشکی ایران دانست. هرتسوگ در ۱۵ اکتبر ۲۰۲۶ در باکو با وانگ یی دربارهٔ روابط دوجانبه و تحولات منطقه گفت‌وگو کرد و تهدیدهای ایران و نیروهای نیابتی آن را مطرح کرد.

روابط دیپلماتیک کامل با شوروی در ۱۸ اکتبر ۱۹۹۱ از سر گرفته شد. اسرائیلی‌های روسی‌زبان و جوامع یهودی روسیه پیوندهای خانوادگی و فرهنگی دارند. پوتین و نتانیاهو در ژانویه ۲۰۲۶ درباره ایران گفت‌وگو کردند. روسیه همچنین با ایران مشارکت راهبردی شامل همکاری دفاعی و اطلاعاتی دارد؛ اسرائیل با حملات موشکی ایران روبه‌روست و توان نظامی آن را تهدیدی عمده می‌داند.