ارتش اسرائیل

1947–1949

پس از رأی سازمان ملل به تقسیم در نوامبر 1947، نبرد میان نیروهای یهودی و عرب آغاز شد. پس از اعلام استقلال اسرائیل در مه 1948، ارتش‌های عرب همسایه حمله کردند. ارتش اسرائیل در 26 مه به‌عنوان نیروی یکپارچه کشور تشکیل شد. توافق‌های آتش‌بس 1949 استقلال را تثبیت کردند؛ حدود 6,000 اسرائیلی جان باختند.

1956–1957

اسرائیل در 29 اکتبر 1956، در پی حملات فداییان و محدودیت کشتیرانی، با هماهنگی بریتانیا و فرانسه در بحران سوئز به نیروهای مصر حمله کرد. نیروهای اسرائیلی سینا و غزه را تصرف کردند. با فشار بین‌المللی، عقب‌نشینی در مارس 1957 تکمیل شد و نیروی اضطراری سازمان ملل در سمت مصری مرز مستقر شد.

1967-06-05 – 1967-06-10

پس از تشدید تنش منطقه‌ای و بستن تنگه تیران توسط مصر، اسرائیل جنگ را با عملیات فوکوس علیه فرودگاه‌های مصر آغاز کرد. نبرد به اردن و سوریه گسترش یافت. هنگام آتش‌بس‌ها، اسرائیل سینا، غزه، کرانه باختری شامل اورشلیم شرقی و بلندی‌های جولان را کنترل می‌کرد. چتربازان در 7 ژوئن به شهر قدیم و دیوار غربی رسیدند.

1967–1970

دوره‌ای از تبادل آتش توپخانه، یورش‌ها و نبرد هوایی پیرامون کانال سوئز پس از جنگ شش‌روزه. مصر می‌خواست اسرائیل را به خروج از سینا وادارد؛ اسرائیل خط کانال را مستحکم کرد و به اهداف نظامی مصر، از جمله در عمق آن، حمله کرد. نیروهای شوروی به مصر کمک می‌کردند. آتش‌بس اوت 1970 نبرد اصلی را بدون توافق سرزمینی متوقف کرد.

1972

نام رایج کارزار موساد علیه افرادی که اسرائیل آن‌ها را به سپتامبر سیاه و سازمان آزادی‌بخش فلسطین مرتبط می‌دانست، پس از قتل 11 عضو تیم اسرائیل در المپیک مونیخ. یورش مرتبط ارتش، بهار جوانی، در آوریل 1973 رهبران ساف در بیروت را هدف گرفت. کارزار یک خطای مرگبار هم داشت: مأموران در 1973 احمد بوشیکی، مردی بی‌گناه، را در لیلهامر کشتند.

1973-10

مصر و سوریه در 6 اکتبر، یوم کیپور، حمله غافلگیرانه هماهنگی آغاز کردند. نیروهای مصر از کانال سوئز گذشتند و سوریه در جولان حمله کرد. پس از عقب‌نشینی‌های اولیه و تلفات سنگین، اسرائیل ضدحمله کرد، به ساحل غربی کانال رفت و در سوریه پیشروی کرد. پس از آتش‌بس‌های اکتبر توافق‌های جداسازی نیروها آمد؛ جنگ کاستی‌های هشدار و آمادگی اسرائیل را آشکار کرد.

1976-07-03 – 1976-07-04

نیروهای اسرائیلی برای آزادسازی حدود 100 گروگان در انتبه، پس از ربوده‌شدن پرواز 139 ایرفرانس، به اوگاندا رفتند. عملیات با هواپیماهای ترابری هرکولس و نیروی زمینی به فرماندهی دان شومرون انجام شد و سایرت متکل به ترمینال حمله کرد. فرمانده‌اش یوناتان نتانیاهو کشته شد و عملیات به یاد او «یوناتان» نام گرفت.

1978-03

پس از کشتار جاده ساحلی، عملیات علیه پایگاه‌های ساف در جنوب لبنان برای کاهش حملات به شمال اسرائیل آغاز شد. نیروهای اسرائیلی به رود لیتانی رسیدند اما وارد صور نشدند. 18 سرباز اسرائیلی جان باختند. شورای امنیت یونیفل را تشکیل داد و نیروهای اسرائیلی در ژوئن 1978 عقب نشستند.

1981-06-07

هشت فروند اف-16 اسرائیلی با همراهی شش اف-15 رآکتور اوسیراک عراق نزدیک بغداد را نابود کردند. مناخم بگین حمله را مجاز دانست، زیرا اسرائیل رآکتور را راهی به سوی سلاح هسته‌ای عراق می‌دید. هواپیماها بازگشتند و این یورش به نمونه اصلی اولیه دکترین بگین تبدیل شد.

1982–1985

اسرائیل در ۶ ژوئن ۱۹۸۲ با هدف دور کردن نیروهای سازمان آزادی‌بخش فلسطین از مرز شمالی به لبنان حمله کرد. عملیات به بیروت رسید و نیروهای سازمان طبق توافق تخلیه شدند. سپس شبه‌نظامیان مسیحی لبنانی غیرنظامیان را در صبرا و شتیلا کشتار کردند؛ کمیسیون اسرائیلی کاهان مسئولیت غیرمستقیم اسرائیل را احراز و برکناری آریل شارون، وزیر دفاع، را توصیه کرد. اسرائیل در ۱۹۸۵ به منطقه امنیتی جنوب عقب نشست و در ۲۰۰۰ از آن خارج شد.

1984–1985

یک پل هوایی مخفی از نوامبر ۱۹۸۴ تا ژانویه ۱۹۸۵ هزاران یهودی اتیوپیایی را از اردوگاه‌های پناهندگان سودان به اسرائیل آورد. هواپیماهای چارتر بلژیکی مسافران را از مسیر اروپا منتقل کردند. افشای عملیات باعث توقف آن از سوی سودان و جدایی خانواده‌ها شد. عملیات هوایی آمریکایی «سبا» در مارس ۱۹۸۵ پناهندگان بیشتری را خارج کرد.

1991-05-24–1991-05-25

اسرائیل در مه ۱۹۹۱، هم‌زمان با نزدیک شدن شورشیان به آدیس‌آبابا، بیش از ۱۴ هزار یهودی اتیوپیایی را از آن شهر با هواپیما خارج کرد. در این عملیات حدوداً ۳۶ ساعته، ۳۴ هواپیمای نظامی و غیرنظامی شرکت داشتند. ارتش اسرائیل، موساد، وزارت خارجه، آژانس یهود و فعالان یهودی اتیوپیایی با حمایت دیپلماتیک آمریکا تخلیه را هماهنگ کردند.

2002-03–2002-05

اسرائیل عملیات را در ۲۹ مارس ۲۰۰۲ پس از موجی از بمب‌گذاری‌های انتحاری، از جمله حمله پسح به هتل پارک نتانیا، آغاز کرد. نیروها برای بازداشت شبه‌نظامیان و برچیدن زیرساخت‌هایشان وارد شهرهای کرانه باختری شدند. در نبرد جنین در مجموع ۲۳ سرباز اسرائیلی کشته شدند که ۱۳ نفر آنان در کمین ۹ آوریل جان باختند.

2006-07-12–2006-08-14

حمله مرزی حزب‌الله در ۱۲ ژوئیه و ربودن دو سرباز اسرائیلی جنگی را آغاز کرد که شامل عملیات هوایی، دریایی و زمینی اسرائیل در لبنان و راکت‌باران مداوم شمال اسرائیل توسط حزب‌الله بود. نبرد با آتش‌بس ۱۴ اوت پس از قطعنامه ۱۷۰۱ شورای امنیت پایان یافت. کمیسیون وینوگراد بعداً کاستی‌های تصمیم‌گیری سیاسی و نظامی اسرائیل را بررسی کرد.

2007-09-05–2007-09-06

هواپیماهای اسرائیلی در شب ۵ تا ۶ سپتامبر ۲۰۰۷ یک رآکتور هسته‌ای در حال ساخت را نزدیک دیرالزور سوریه نابود کردند. اطلاعات اسرائیل آن را پروژه‌ای با کمک کره شمالی شناسایی کرده بود. اسرائیل در مارس ۲۰۱۸ رسماً مسئولیت حمله را پذیرفت؛ نام عملیاتی آن «خارج از چارچوب» بود.

2008-12-27–2009-01-18

اسرائیل در ۲۷ دسامبر ۲۰۰۸، پس از ادامه راکت‌باران مناطق مسکونی اسرائیل، حملات هوایی در غزه را آغاز کرد. نیروهای زمینی در ۳ ژانویه وارد شدند و با پشتیبانی هوایی و دریایی مواضع حماس، محل‌های پرتاب راکت و تونل‌ها را هدف گرفتند. آتش‌بس یک‌جانبه اسرائیل در ۱۸ ژانویه اجرا شد؛ این عملیات همچنین ویرانی گسترده‌ای در غزه به بار آورد.

2012-11-14–2012-11-21

عملیات هشت‌روزه غزه با کشته شدن احمد الجعبری، فرمانده نظامی حماس، آغاز شد. اسرائیل محل‌های پرتاب راکت، انبارهای سلاح و مراکز فرماندهی را هدف گرفت و حماس و گروه‌های دیگر بیش از ۱۵۰۰ راکت، از جمله به‌سوی تل‌آویو و اورشلیم، شلیک کردند. گنبد آهنین ۴۲۱ راکت را رهگیری کرد؛ چهار غیرنظامی اسرائیلی و دو سرباز کشته شدند.

2014-07-08–2014-08-26

اسرائیل پس از تشدید راکت‌باران در ژوئیه ۲۰۱۴ عملیات غزه را آغاز کرد. نیروهای زمینی در ۱۷ ژوئیه برای نابودی تونل‌های تهاجمی مرزی وارد شدند؛ ارتش اسرائیل از نابودی ۳۲ تونل در جریان عملیات خبر داد. حماس و گروه‌های دیگر در طول نبرد به شلیک راکت ادامه دادند. پس از شکست چندین آتش‌بس، درگیری با آتش‌بس ۲۶ اوت پایان یافت.

2018–2019

ارتش اسرائیل جست‌وجوی تونل‌های تهاجمی مرزی حزب‌الله را در دسامبر ۲۰۱۸ آغاز کرد و در ژانویه ۲۰۱۹ کشف تونل ششم را اعلام کرد. مهندسان رزمی تونل‌ها را آشکار و خنثی کردند. تخریب پس از پایان مرحله جست‌وجو ادامه یافت؛ تونل بزرگ منشعب از رامیه در مه ۲۰۱۹ مسدود شد.

2021-05-10–2021-05-21

عملیات غزه پس از شلیک راکت‌های حماس به‌سوی اورشلیم در ۱۰ مه ۲۰۲۱ آغاز شد. اسرائیل پرتابگرها، انبارهای سلاح، مراکز فرماندهی و تونل‌ها را هدف گرفت و حماس و جهاد اسلامی فلسطین به راکت‌باران مناطق مسکونی اسرائیل ادامه دادند. آتش‌بس در ۲۱ مه اجرا شد؛ نبرد به پایان حکومت حماس منجر نشد.

2022-08-05–2022-08-07

اسرائیل پس از تهدید جهاد اسلامی فلسطین به حمله در پی بازداشت بسام السعدی در کرانه باختری، مواضع آن را در غزه هدف گرفت. حملات اسرائیل تیسیر الجعبری و خالد منصور، فرماندهان این گروه، را کشت؛ جهاد اسلامی به اسرائیل راکت شلیک کرد. حماس وارد نبرد نشد و درگیری با آتش‌بس به میانجیگری مصر در ۷ اوت پایان یافت.

2023–2026

جنگ با حمله به رهبری حماس در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ آغاز شد که حدود ۱۲۰۰ کشته بر جای گذاشت و ۲۵۱ نفر را به گروگان به غزه برد. اسرائیل برای برچیدن توان نظامی حماس و دیگر گروه‌های مسلح و بازگرداندن گروگان‌ها عملیات آغاز کرد. نبرد به لبنان، ایران و جبهه‌های دیگر گسترش یافت. پس از آتش‌بس اکتبر ۲۰۲۵ غزه، عملیات اسرائیل در امتداد خط زرد ادامه داشت. بازیابی پیکر ران گویلی در ۲۶ ژانویه ۲۰۲۶ بازگشت همه گروگان‌های زنده و جان‌باخته را تکمیل کرد.

2024-09-23–2024-11-27

اسرائیل در سپتامبر ۲۰۲۴، پس از حملات مداوم به شمال اسرائیل، عملیات علیه حزب‌الله در لبنان را گسترش داد. حسن نصرالله در حمله هوایی ۲۷ سپتامبر کشته شد؛ عملیات زمینی مواضع، انبارهای سلاح و تونل‌های حزب‌الله در جنوب لبنان را هدف گرفت. آتش‌بس در ۲۷ نوامبر اجرا شد، اما درگیری را برای همیشه پایان نداد: نبرد گسترده در مارس ۲۰۲۶ از سر گرفته شد.

2025-06-13–2025-06-24

اسرائیل در ۱۳ ژوئن ۲۰۲۵ حمله به اهداف هسته‌ای، موشکی و فرماندهی ایران را آغاز کرد. ایران با موشک و پهپاد پاسخ داد؛ یک موشک در ۱۹ ژوئن به مرکز پزشکی سوروکا در بئرشبع اصابت کرد. آمریکا جداگانه در ۲۲ ژوئن طی عملیات «چکش نیمه‌شب» فردو، نطنز و اصفهان را هدف گرفت. آتش‌بس با میانجیگری آمریکا در ۲۴ ژوئن اجرا شد. این درگیری‌ها مربوط به ۲۰۲۵ بود؛ اسرائیل و آمریکا در فوریه ۲۰۲۶ عملیات دیگری علیه ایران آغاز کردند.