زیرساخت

خط قرمز در اوت ۲۰۲۳ افتتاح شد و پتخ تیکوا، بنی‌براک، رمت‌گان، تل‌آویو–یافا و بت‌یام را متصل می‌کند. مسیر ۲۴ کیلومتری ۳۴ ایستگاه دارد که ده ایستگاه زیرزمینی‌اند. NTA خط را ساخته و تِوِل آن را اداره می‌کند. این نخستین خط فعال شبکه قطار سبک منطقه دان است.

خط بنفش به‌صورت قطار سبک سطحی از مرکز تل‌آویو به شهرهای شرقی، از جمله رمت‌گان، کریات اونو، اور یهودا و یهود–مونوسون ساخته می‌شود. برنامه به‌روز NTA مسیر ۲۷ کیلومتری و افتتاح هدف‌گذاری‌شده در ۲۰۲۸ را شرح می‌دهد. ساخت‌وساز و تدارکات ادامه دارد و هنوز مسافر نمی‌برد.

خط سبز میان ریشون‌لتسیون و حولون در جنوب، مرکز تل‌آویو و هرتزلیا در شمال در حال ساخت است. مسیر برنامه‌ریزی‌شده ۳۹ کیلومتر است که ۴٫۵ کیلومتر زیر زمین قرار دارد. NTA افتتاح بخش جنوبی را برای ۲۰۲۸ و کل خط را برای ۲۰۳۰ هدف‌گذاری کرده؛ این‌ها موعدهای برنامه‌اند، نه خدمات تکمیل‌شده.

متروی برنامه‌ریزی‌شده تل‌آویو سه خط، حدود ۱۵۰ کیلومتر و ۱۰۹ ایستگاه در منطقه شهری دارد. M1 با ۸۵ کیلومتر و ۶۲ ایستگاه برنامه‌ریزی شده است. تدارکات و کارهای مقدماتی جریان دارد. NTA پیش‌صلاحیت Infra 2 را در اوت ۲۰۲۶ با مهلت ژانویه ۲۰۲۷ آغاز کرد. خدمات مسافری هنوز شروع نشده است.

خط برقی، ایستگاه اسحاق ناوون اورشلیم را به فرودگاه بن‌گوریون و تل‌آویو متصل می‌کند. سرویس فرودگاه در سپتامبر ۲۰۱۸ و سرویس مستقیم تل‌آویو هاهاگانا در دسامبر ۲۰۱۹ آغاز شد.

راه‌آهن اسرائیل کشش دیزلی را با قطارهای برقی و شبکه برق بالاسری جایگزین می‌کند. برنامه همچنان ادامه دارد و در ۲۰۲۶ مناقصه دیگری منتشر شد.

این شاخه ۲۳ کیلومتری در سپتامبر ۲۰۱۷ افتتاح شد و راه‌آهن ساحلی نزدیک عکا را به احیهود و کرمیئل متصل می‌کند. مسیر آن در جلیل از تونل‌های گیلون می‌گذرد.

راه‌آهن ۳۰ کیلومتری در حال ساخت در امتداد بزرگراه ۴۳۱، ریشون لتسیون را به مودیعین و مسیر اورشلیم متصل خواهد کرد. ایستگاه‌های جدید تاشاح و رمله جنوبی را شامل می‌شود. راه‌آهن اسرائیل آغاز بهره‌برداری را برای ۲۰۲۸ هدف‌گذاری کرده است.

امتداد برنامه‌ریزی‌شده از کرمیئل، راه‌آهن مسافری را به کریات شمونا و جلیل علیا خواهد رساند. برنامه بازسازی شمال در ژوئن ۲۰۲۶ پیشبرد پروژه را در اولویت قرار می‌دهد. خط فعال نیست و تاریخ افتتاح تأییدشده‌ای ندارد.

راه‌آهن پیشنهادی، مسیرهای مسافری و باری را از نقب و عراوا تا ایلات امتداد می‌دهد. نتیوی اسرائیل مسئول برنامه‌ریزی امتدادهای جنوبی است.

امتدادهای خط قرمز در فوریه ۲۰۲۵ افتتاح شدند و خدمات را به نوه یعقوب در شمال و بیمارستان هداسا عین‌کارم در جنوب‌غرب رساندند. این مسیر، خط قطار سبک افتتاح‌شده در ۲۰۱۱ را گسترش می‌دهد.

نخستین سرویس خط سبز، L3، در ۲۱ اوت ۲۰۲۶ میان هاتوریم و مالخا افتتاح شد: حدود هفت کیلومتر با ۱۳ ایستگاه. شاخه‌های گیلو، کوه اسکوپوس و گیوعات شائول مراحل جداگانه توسعه هستند.

خط آبی در حال ساخت است و راموت و گیلو را مرحله‌به‌مرحله از مرکز اورشلیم متصل خواهد کرد. بخش زیرزمینی ۲٫۵ کیلومتر و سه ایستگاه خواهد داشت. طرح J-Train شاخه‌های سطحی و مرکز تعمیرات در مالخا را نیز شامل می‌شود.

آلستوم، الکترا و مینراو تأمین مالی نوفیت را در ۲۸ ژوئیه ۲۰۲۶ نهایی کردند. پروژه حیفا و ناصره را با ۴۱ کیلومتر قطار سبک و ۲۰ ایستگاه متصل می‌کند. ساخت و اجرای سامانه‌ها ادامه دارد.

شبکه قطار سبک برنامه‌ریزی‌شده بئرشبع شامل اتصال به پردیس اطلاعات ارتش در لیکیت است. نخست‌وزیر در ۱۴ مه ۲۰۲۶ توصیه کارگروه بین‌وزارتی برای استفاده از قطار سبک به‌جای اتوبوس تندرو در مسیر بئرشبع–لیکیت را پذیرفت.

بندر بی‌پورت حیفا، پایانه کانتینری تحت مدیریت گروه بین‌المللی بندر شانگهای (SIPG)، در سپتامبر ۲۰۲۱ افتتاح شد. جرثقیل‌های کنترل از راه دور به کشتی‌های بزرگ خدمات می‌دهند. این بندر از بندر قدیمی حیفا متعلق به آدانی و گادوت جداست.

پایانه کانتینری هاداروم، تأسیسات خصوصی اشدود است که شرکت زیرمجموعه Terminal Investment Limited ‏(TIL) آن را اداره می‌کند. فعالیتش در سپتامبر ۲۰۲۱، در کنار بندر قدیمی اشدود و مستقل از آن آغاز شد.

فروش شرکت بندر حیفا به آدانی پورتس (۷۰٪) و گادوت (۳۰٪) در ۱۰ ژانویه ۲۰۲۳ به مبلغ ۴٫۱ میلیارد شِکِل نهایی شد. امتیاز تا ۲۰۵۴ ادامه دارد. معامله مربوط به بندر قدیمی است، نه پایانه بی‌پورتِ SIPG.

فرودگاه رامون در شمال ایلات به نام فضانورد ایلان رامون و پسرش آساف نام‌گذاری شده است. فعالیت فرودگاه شهری ایلات در ۱۸ مارس ۲۰۱۹ به آن منتقل شد. رامون جایگزین پروازهای مسافری غیرنظامی عوودا نیز شد.

اورون در اکتبر ۲۰۲۵ قراردادی ۳۱۰ میلیون شِکِلی برای گسترش ۷۰۰۰ مترمربعی ترمینال ۳ و ورودی ۲۰۰۰ مترمربعی مسافران اتوبوس گرفت. ساختمان جداگانه پردازش بار در بخش شرقی در دسامبر ۲۰۲۵ مجوز برنامه‌ریزی گرفت؛ این‌ها پروژه‌های مجزا هستند.

شاپیر در ژوئیه ۲۰۲۶ امتیاز امتداد شمالی را گرفت. مرحله نخست حدود ۲۲ کیلومتر از سومخ تا بیت هاعمک و سه تقاطع غیرهمسطح را شامل می‌شود. ترنس اسرائیل آغاز ساخت در ۲۰۲۷ و افتتاح در ۲۰۳۰ را هدف‌گذاری کرده است.

بزرگراه ۱۶ در ۳۱ اوت ۲۰۲۲ به‌عنوان ورودی غربی اورشلیم افتتاح شد. این مسیر شش‌کیلومتری منطقه موتسا را از طریق چهار تونل، هفت پل و سه تقاطع غیرهمسطح به شهر متصل می‌کند.

تصمیم ۸۵۵ دولت در ژوئیه ۲۰۲۳ گسترش شبکه راه‌آهن به سمت کریات شمونا و ایلات را با مسیرهای سریع و منطقه‌ای تعیین کرد. هر پروژه مراحل مستقل برنامه‌ریزی، تأمین مالی و ساخت دارد؛ شبکه سراسری هنوز تکمیل نشده است.

لویاتان به اسرائیل، مصر و اردن گاز می‌رساند. شورون با مشارکت نیومد انرژی و ریشیو آن را اداره می‌کند. شرکا در ژانویه ۲۰۲۶ توسعه‌ای ۲٫۳۶ میلیارد دلاری با هدف ظرفیت سالانه حدود ۲۱ میلیارد مترمکعب در ۲۰۲۹ تصویب کردند.

شورون در ۱۶ ژوئن ۲۰۲۶ تکمیل توسعه تامار را اعلام کرد. خط زیردریایی سوم و سه کمپرسور در اشدود ظرفیت را از حدود ۱٫۱ به ۱٫۶ میلیارد فوت‌مکعب در روز رساندند.

کاریش، با مالکیت کامل انرژین، در اکتبر ۲۰۲۲ از طریق واحد شناور Energean Power تولید را آغاز کرد. کاریش شمالی در فوریه ۲۰۲۴ اضافه شد. گزارش سپتامبر ۲۰۲۶ شرکت از راه‌اندازی خط دوم فرآوری نفت در سال ۲۰۲۶ خبر داد.

کتلان پروژه فراساحلی انرژین برای اتصال میدان‌های جدید به Energean Power است. مرحله نخست شامل آتنا و زئوس است. گزارش سپتامبر ۲۰۲۶ هدف نخستین تولید گاز را نیمه نخست ۲۰۲۷ حفظ کرد؛ هرا و آپولو در مرحله بعدی هستند.

خط برنامه‌ریزی‌شده رامات حوواو–نیتسانا مسیر صادرات گاز به مصر را افزایش می‌دهد. طرح دولت شامل حدود ۶۶ کیلومتر لوله خشکی و ایستگاه فشار است. این زیرساخت به توسعه صادرات لویاتان مربوط است و هنوز مسیر فعال صادراتی نیست.

خط EMG گاز اسرائیل را از اشکلون به مصر می‌برد. اتصال زیردریایی جداگانه میان اشدود و اشکلون شبکه انتقال را توسعه می‌دهد. نیومد گزارش داد شورون تکمیل آن را در ۸ ژوئیه ۲۰۲۶ تأیید کرده است.

شرکای لویاتان در اوت ۲۰۲۵ فروش حدود ۱۳۰ میلیارد مترمکعب گاز اضافی به مصر با درآمد برآوردی ۳۵ میلیارد دلار را توافق کردند. اسرائیل صادرات را در دسامبر ۲۰۲۵ تأیید کرد. تحویل مرحله‌ای و وابسته به توسعه تولید و خطوط لوله است؛ این مبلغ هنوز دریافت نشده است.

پیشنهاد ۲۰۲۲ با مشارکت امارات، ۶۰۰ مگاوات برق خورشیدی اردن را با سالانه ۲۰۰ میلیون مترمکعب آب شیرین‌شده اسرائیل مرتبط می‌کرد. اردن در نوامبر ۲۰۲۳ گفت در جریان جنگ غزه پس از حمله ۷ اکتبر حماس قرارداد اجرایی را امضا نمی‌کند. این تبادل فعال نیست.

اشالیم شامل نیروگاه‌های مجزای حرارتی خورشیدی و فتوولتائیک در نقب است. مگالیم برج خورشیدی ۱۲۱ مگاواتی دارد؛ نیروگاه ۱۲۱ مگاواتی نقب انرژی از ناودیس‌های سهموی و حدود ۴٫۵ ساعت ذخیره حرارتی استفاده می‌کند.

تأمین مالی پروژه فتوولتائیک ۲۶۵ مگاواتی EDF نزدیک دیمونا در ۲۰۲۶ نهایی شد. مساحت آن حدود ۳۰۰۰ دونام است. مشاور حقوقی پروژه حدود دو سال ساخت و سپس ۲۵ سال بهره‌برداری را بیان می‌کند؛ ظرفیت برنامه‌ریزی‌شده هنوز تولید واقعی نیست.

مقررات لازم‌الاجرا از ۱۱ دسامبر ۲۰۲۵ نصب پنل خورشیدی را بر خانه‌های مستقل جدید با بام بیش از ۱۰۰ مترمربع و ساختمان‌های غیرمسکونی جدید با بام بیش از ۲۵۰ مترمربع، با معافیت‌هایی، الزامی می‌کند. سایر ساختمان‌های مسکونی جدید باید برای نصب آینده آماده شوند.

سازمان برق در فوریه ۲۰۲۵ قرارداد ۱۵۰۰ مگاوات ذخیره باتری را در ۱۱ پروژه با حداقل چهار ساعت ذخیره واگذار کرد. پروژه‌ها شمال اسرائیل، نقب غربی و عراوا را پوشش می‌دهند. ظرفیت قراردادی را نباید ذخیره فعال موجود شمرد.

تأسیسات تلمبه‌ذخیره‌ای کوخاو هایاردن با توان ۳۴۴ مگاوات در فوریه ۲۰۲۵ به شبکه پیوست. با پمپاژ آب به ارتفاع انرژی ذخیره می‌کند و با بازگشت آب از توربین‌ها برق می‌سازد. مکمل نیروگاه ۳۰۰ مگاواتی گیلبوع است.

نیروگاه تلمبه‌ذخیره‌ای ۱۵۶ مگاواتی منارا در جلیل علیا در حال ساخت است. گزارش اوت ۲۰۲۶ الومای از پیشرفت کار در سایت و ادامه مذاکره درباره جبران تأخیرهای جنگ و تغییر تأمین مالی خبر می‌دهد.

مزرعه بادی جنسیسِ انلایت در بلندی‌های جولان ۲۰۷ مگاوات ظرفیت دارد و از اکتبر ۲۰۲۳ تجاری است. تولید با وضعیت باد تغییر می‌کند؛ توان نصب‌شده به معنای تولید دائمی در همان سطح نیست.

اصلاحات برق ۲۰۱۸ مدیریت شبکه را به نوگا منتقل و فروش نیروگاه‌های شرکت برق به تولیدکنندگان خصوصی را مقرر کرد. شرکت برق مسئولیت عمده انتقال و توزیع را حفظ می‌کند. از ژوئیه ۲۰۲۴ خانوارها بدون کنتور هوشمند هم می‌توانند تأمین‌کننده انتخاب کنند؛ شبکه تحت نظارت است.

Great Sea Interconnector طرح اتصال برق یونان از طریق قبرس به اسرائیل است. توسعه‌دهنده ظرفیت اولیه ۱۰۰۰ مگاوات را ذکر می‌کند؛ قبرس–کرت مرحله اول و اسرائیل مرحله بعدی است. پیشرفت تأمین مالی و ساخت دو بخش متفاوت است.

ایست‌مد–پوزیدون طرح خط گاز از شرق مدیترانه از طریق قبرس و یونان به ایتالیاست. IGI Poseidon مسیر ترکیبی حدود ۲۱۰۰ کیلومتر و ظرفیت طراحی سالانه ۱۲ تا ۲۰ میلیارد مترمکعب را ذکر می‌کند. پروژه همچنان در مرحله توسعه است.

سورک ب، معروف به بئر مریم، آب دریای شیرین‌شده را به شبکه ملی می‌رساند. IDE در مارس ۲۰۲۵ فعالیت آن را با تولید سالانه ۲۰۰ میلیون مترمکعب اعلام کرد. فرایند اسمز معکوس از پمپ‌های فشارقوی بخارمحور و نیروگاه مستقر در محل استفاده می‌کند.

سورک الف از ۲۰۱۳ در ساحل مدیترانه در جنوب تل‌آویو فعالیت دارد. حجم قراردادی تأمین سالانه آب شیرین‌شده با اسمز معکوس حدود ۱۵۰ میلیون مترمکعب است. این تأسیسات از سورک ب در همسایگی آن جداست.

آب‌شیرین‌کن اشکلون در ۲۰۰۵ افتتاح شد و سالانه حدود ۱۲۰ میلیون مترمکعب تأمین می‌کند. دولت در مه ۲۰۲۶ طرح ارتقا به حدود ۲۲۰ میلیون مترمکعب در سال با امتیاز جدید را تصویب کرد.

آب‌شیرین‌کن اسمز معکوس حدرا در کنار نیروگاه اوروت رابین از ۲۰۱۰ فعالیت دارد. IDE تأمین سالانه ۱۳۷ میلیون مترمکعب را ذکر می‌کند. این تأسیسات همراه دیگر آب‌شیرین‌کن‌های ساحلی شبکه ملی آب را تغذیه می‌کند.

پالماحیم از ۲۰۰۷ فعال است و در ۲۰۱۰ و ۲۰۱۳ گسترش یافت. BlueGen آب‌شیرین‌کن اسمز معکوس را اداره می‌کند؛ Generation Capital سهم ۵۱ درصدی از طریق BlueGen و ظرفیت سالانه حداکثر ۱۰۵ میلیون مترمکعب را ذکر می‌کند. مدل ساخت، مالکیت و بهره‌برداری، مالکیت خصوصی را پس از دوره امتیاز حفظ می‌کند.

IDE آب‌شیرین‌کن جلیل غربی، معروف به بیرکات مریم، را با ظرفیت قراردادی سالانه ۱۰۰ میلیون مترمکعب می‌سازد. بانک سرمایه‌گذاری اروپا در ۲۰۲۳ وام ۱۵۰ میلیون یورویی امضا کرد. راهنمای مارس ۲۰۲۶ وزارت بازرگانی آمریکا آغاز فعالیت را اوایل ۲۰۲۷ پیش‌بینی کرد.

شفدان فاضلاب کلان‌شهر دان را برای استفاده کشاورزی تصفیه می‌کند. مکوروت فیلتراسیون بیشتر از خاک و آبخوان و سپس انتقال با خط سوم به نقب را شرح می‌دهد. به گفته شرکت، این خط سالانه حدود ۱۴۰ میلیون مترمکعب آب بازیافتی منتقل می‌کند.

طرح معکوس‌سازی جریان مکوروت آب شیرین‌شده مدیترانه را از طریق لوله‌ها، ایستگاه‌های پمپاژ و مخازن به شمال و دریاچه طبریه می‌فرستد. شرکت آغاز فعالیت را اوایل ۲۰۲۳ ذکر می‌کند. سامانه از تأمین آب شمال و دریاچه و تعهدات آبی اسرائیل به اردن پشتیبانی می‌کند.

پیشنهاد ۲۰۲۲ با مشارکت امارات، ۶۰۰ مگاوات برق خورشیدی اردن را با سالانه ۲۰۰ میلیون مترمکعب آب شیرین‌شده اسرائیل مرتبط می‌کرد. اردن در نوامبر ۲۰۲۳ گفت در جریان جنگ غزه پس از حمله ۷ اکتبر حماس قرارداد اجرایی را امضا نمی‌کند. این تبادل فعال نیست.

گسترش فیبر در اسرائیل خانه‌ها و کسب‌وکارها را به پهن‌باند ثابت متصل می‌کند. بزک در پایان ژوئن ۲۰۲۶ پوشش ۳٫۰۲۸ میلیون خانه و ۱٫۰۶۱ میلیون اشتراک فیبر خرده‌فروشی و عمده‌فروشی را گزارش کرد. پوشش، دسترسی به شبکه و اشتراک، میزان پذیرش را می‌سنجد.

اپراتورهای اسرائیلی از ۲۰۲۰ خدمات تجاری نسل پنجم ارائه می‌کنند. در ژوئیه ۲۰۲۶ گروه مشورتی وزارت ارتباطات رفع موانع توسعه و بهبود پوشش را توصیه کرد. خاموشی نسل دوم و سوم به ۲۰۲۶ تمدید شد؛ مهلت اولیه دسامبر ۲۰۲۵ یکسان اجرا نشد.

طرح بلو–رامان گوگل و اسپارکل برای اتصال جنوب اروپا به هند از طریق اسرائیل و اردن طراحی شده است. بلو مسیر ایتالیا، فرانسه، یونان و اسرائیل را پوشش می‌دهد؛ رامان از اردن، عربستان، جیبوتی و عمان به هند می‌رود. مسیر با گذرگاه موجود مصر متفاوت است.

2Africa آفریقا را به اروپا و خاورمیانه متصل می‌کند و نقطه فرود مستقیمی در اسرائیل ندارد. متا در نوامبر ۲۰۲۵ تکمیل شبکه اصلی را اعلام کرد؛ در همان اطلاعیه، راه‌اندازی امتداد جداگانه Pearls برای ۲۰۲۶ برنامه‌ریزی شده بود.

Gov.il اطلاعات و خدمات آنلاین دولتی را گرد هم می‌آورد. بخش شخصی MyGov با استفاده از سامانه ملی احراز هویت دیجیتال، دسترسی به مدارک شخصی، درخواست‌ها و خدمات نهادهای عمومی مشارکت‌کننده را فراهم می‌کند.

خدمات DigiTel برای ساکنان تل‌آویو–یافا، اطلاعیه‌های شهری، مزایا و بخش خدمات شخصی را ترکیب می‌کند. ساکنان ۱۴ ساله و بالاتر می‌توانند ثبت‌نام کنند؛ خدمات شامل مالیات شهری، پارکینگ، آموزش و پیگیری درخواست‌های شهرداری است.

تکوما بازسازی جوامع مرزی غزه پس از حمله حماس در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ را هماهنگ می‌کند. گزارش سپتامبر ۲۰۲۶ از بازگشت بیش از ۹۰٪ ساکنان خبر داد؛ بازگشت به بئری به‌صورت مرحله‌ای تا ژوئیه ۲۰۲۷ و به نیر عوز از اواخر ۲۰۲۷ برنامه‌ریزی شده بود.

بازسازی شمال شامل مسکن، خدمات عمومی و احیای اقتصاد محلی پس از حملات حزب‌الله و تخلیه جوامع مرزی است. مصوبه ۴۲۳۸ دولت در ژوئن ۲۰۲۶ برنامه توسعه منطقه‌ای ۲۰۲۶–۲۰۳۰ را تعیین می‌کند؛ تصویب بودجه به‌تنهایی به معنای تکمیل پروژه‌ها نیست.

فرودگاه سابق سده دوو بر اساس طرح TA/4444 تل‌آویو بازتوسعه می‌یابد. شهرداری ۱۶ هزار آپارتمان برای حدود ۴۰ هزار نفر، شامل حدود ۲۱۰۰ واحد اجاره‌ای مقرون‌به‌صرفه با مالکیت شهرداری، همراه با پارک‌ها، خیابان‌های چندمنظوره و ایستگاه‌های برنامه‌ریزی‌شده خط سبز را پیش‌بینی کرده است.

چارچوب H/619 حولون نوسازی محله‌های قدیمی را با بازسازی یا مقاوم‌سازی ساختمان‌ها هدایت می‌کند. حقوق ساخت‌وساز به ویژگی خیابان‌ها، فضای عمومی و محورهای حمل‌ونقل مرتبط است؛ هر پروژه همچنان به تأییدیه‌ها و مجوزهای مربوط نیاز دارد.

سالنامه ۲۰۲۵ اداره برنامه‌ریزی از تصویب ۲۲۳٬۱۶۴ واحد مسکونی، شامل ۲۵٬۲۷۹ واحد در نهادهای محلی، خبر می‌دهد. تصویب طرح، مجوز ساخت، آغاز ساخت‌وساز و خانه تکمیل‌شده شاخص‌های متفاوتی‌اند؛ این رقم شمار خانه‌های تحویل‌شده به ساکنان نیست.

گنبد آهنین با رهگیرهای تامیر با تهدیدهای هوایی کوتاه‌برد مقابله می‌کند. در نوامبر ۲۰۲۵، شرکت مشترک R2S متعلق به ریتیون و رافائل قراردادی ۱٫۲۵ میلیارد دلاری برای تأمین اسرائیل از کارخانه کمدن در آرکانزاس اعلام کرد؛ وزارت دفاع اسرائیل در ۲۰۲۶ از آزمایش‌های ارتقای بیشتر خبر داد.

فلاخن داوود یکی از لایه‌های عملیاتی پدافند هوایی اسرائیل است که با آمریکا توسعه یافته است. آژانس دفاع موشکی آمریکا در فوریه ۲۰۲۶ از آزمایش‌های موفق ارتقا بر اساس تجربه رزمی، در سناریوهای راکت، موشک، هواپیما و پهپاد خبر داد.

آرو ۳ موشک‌های بالستیک را خارج از جو رهگیری می‌کند و از ۲۰۱۷ عملیاتی است. همراه آرو ۲ لایه بالایی دفاع را تشکیل می‌دهد؛ در اوت ۲۰۲۶ اسرائیل و آژانس دفاع موشکی آمریکا آزمایش دیگری از سامانه آرو را گزارش کردند.

آرو ۴ برنامه توسعه مشترک اسرائیل و آمریکا به رهبری IAI برای جایگزینی آرو ۲ در برابر تهدیدهای متحول است. پیش‌بینی تولید به معنای تأیید استقرار عملیاتی نیست؛ گزارش آژانس آمریکایی در اوت ۲۰۲۶ همچنان سامانه مستقر را آرو ۲ و آرو ۳ معرفی می‌کند.

نخستین سامانه لیزر پرقدرت آیرون بیم در ۲۸ دسامبر ۲۰۲۵ به ارتش اسرائیل تحویل شد. رافائل آن را با منبع لیزر البیت برای تکمیل پدافند موشکی علیه راکت، خمپاره و پهپاد توسعه داده است؛ تحویل نخستین واحد به معنای پوشش سراسری نیست.

سامانه مرزی غزه شامل حصار روی زمین و دفاع زیرزمینی در برابر تونل‌های فرامرزی است که در دسامبر ۲۰۲۱ تکمیل شد. حماس در حمله ۷ اکتبر ۲۰۲۳ حصار را شکست؛ ارتش اسرائیل سپس بخش‌های آسیب‌دیده را تعمیر و تقویت کرد.

اسرائیل حصار امنیتی مرز مصر را در ۲۰۱۳ تکمیل کرد. موانع فیزیکی، نظارت و گشت‌های مرزی برای شناسایی و جلوگیری از عبور غیرمجاز به‌صورت مکمل عمل می‌کنند؛ حصار بخشی از دفاع مرزی است و مانع تهدیدهای هوایی نیست.

برنامه زیرساختی دولت در ۲۰۲۶، مانع دیواری در مرز لبنان را در حال ساخت معرفی می‌کند. این پروژه از استقرار ارتش در جنوب لبنان جداست؛ ارتش در سپتامبر ۲۰۲۶ حضور خود را برای محافظت در برابر حملات حزب‌الله و بازسازی زیرساخت نظامی آن توصیف کرد.

ساخت مانع شرقی در دسامبر ۲۰۲۵ در دو بخش به طول مجموع حدود ۸۰ کیلومتر آغاز شد. وزارت دفاع سامانه‌ای حدود ۵۰۰ کیلومتری از جنوب جولان تا شمال ایلات، با هزینه برآوردی ۵٫۵ میلیارد شِکِل و اجرای مرحله‌ای را برنامه‌ریزی کرده است.

پردیس آموزشی آریل شارون نزدیک یروحام در مه ۲۰۱۵ آغاز به کار کرد و استقرار اولیه آن در تابستان ۲۰۱۶ تکمیل شد. هفت مدرسه ارتش، از جمله پزشکی، لجستیک، ارتباطات، پلیس نظامی و منابع انسانی را گرد هم آورده و از پردیس‌های جدید اطلاعات و فناوری جداست.

پردیس ارتباطات بئرشبع بخشی از انتقال ارتش اسرائیل به جنوب است. پیمانکار Shikun & Binui از آغاز بهره‌برداری در آوریل ۲۰۲۶ خبر داد، در حالی که پردیس جداگانه اطلاعات همچنان در حال ساخت بود؛ این دو پروژه یک پایگاه تکمیل‌شده واحد نیستند.

بازسازی سوروکا پس از اصابت موشک ایرانی در ژوئن ۲۰۲۵ انجام می‌شود. طرح مصوب ۲۰۲۶ شامل ساختمان بستری محافظت‌شده و برج‌های دیگر است؛ تخصیص دولتی ۳۶۰ میلیون شِکِل برای ۲۰۲۶–۲۰۳۰ سهمی از تأمین مالی است، نه کل هزینه یا تأیید تکمیل ساخت.

بیمارستان زیرزمینی برنامه‌ریزی‌شده ایخیلوف در برج آلروف، کمک ۱۰ میلیون دلاری هلمزلی دارد. اطلاعیه اهداکننده در اکتبر ۲۰۲۵ ظرفیت پیشنهادی ۲۵۰ تخت، قابل افزایش تا ۴۰۰، در طبقه پارکینگ قابل تبدیل به بیمارستان اضطراری ظرف ۲۴ ساعت را توصیف می‌کند.

برنامه‌های پناهگاهی اسرائیل شامل تعمیر پناهگاه‌های عمومی، پناهگاه‌های سیار و اتاق‌های امن خانگی است. وزارت دفاع در سپتامبر ۲۰۲۶ گسترش «سپر شمال» به جوامع واجد شرایط تا فاصله ۹ کیلومتری لبنان را با کمک ساخت شخصی تا ۱۸۲ هزار شِکِل، مشروط به احراز شرایط، اعلام کرد.

تصاویر ماهواره‌ای بررسی‌شده توسط آسوشیتدپرس در سپتامبر ۲۰۲۵ ساخت‌وساز گسترده‌ای در مرکز پژوهشی دیمونا نشان داد. کارشناسان درباره هدف سازه اختلاف نظر داشتند و اسرائیل آن را علناً تأیید نکرد؛ شواهد موجود تکمیل یا بهره‌برداری از راکتور جدید را ثابت نمی‌کند.